Povežite se sa nama

MONITORING

DRŽAVNA ,,STRATEGIJA” ZDRAVSTVA: Slabljenje javnog u korist privatnog

Objavljeno prije

na

Za zdravstvo je budžetom za ovu godinu opredijeljeno 207,94 miliona eura. Od tog novca 16,5 miliona biće izdvojeno za liječenje u crnogorskim i inostranim privatnim klinikama.

Zbog urušavanja javnog zdrvastva sve veći broj pacijeneta je prinuđen da koristi usluge privatnih zdravstvenih ustanova (PZU). Tamo ih čekaju brojni ljekari koji su napustili javno zdravstvo. Sve to prati i odliv novca iz javnog u privatno zdravstvo.

Fond za zdravstveno osiguranje Crne Gore je prošle godine zaključio ugovore o pružanju zdravstvene zaštite osiguranicima sa 20 privatnih zdravstvenih ustanova. Prema podacima Fonda dostavljenim Monitoru, PZU je plaćeno 4,6 miliona. Najviše novca je otišlo SB Codra čak 3,3 miliona eura.

U prvom kvartalu ove godine ugovori su potpisani sa 18 privatnih zdravstvenih ustanova.

Za liječenje u inostranstvu 2016. plaćeno je 7,8 miliona, od čega je najviše novca otišlo zdravstvenim ustanovama u Srbiji – 5,5 miliona. Tokom prošle godine izdvojeno je više novca – 9,8 miliona, najviše pacijenata je liječeno u Srbiji 5,8 miliona.

Prema podacima Fonda, samo za period oktobar-decembar 2017. godine, za ljekove izdate na recept privatne apoteke su fakturisale 1.733.570,65 eura.

Pored novca iz budžeta, građani sve češće dijagnostiku, liječenje i ljekove plaćaju iz sopstvenog džepa. Podaci Svjetske zdravstvene organizacije govore da građani Crne Gore čak 43 odsto budžeta za zdravstvo, oko 100 miliona eura, daju za liječenje mimo sistema javnog zdravstva.

,,To je kategorija takozvanog ‘plaćanja na ruke’, a to je sav onaj novac koji crnogorski građani troše u privatnim apotekama, privatnim ambulantama i bolnicama i za liječenje van granica Crne Gore”, kaže za Monitor predsjednik Ljekarske komore Aleksandar Mugoša.

Vladimir Dobričanin za Monitor kaže da je javno – privatno partnerstvo jedan od najboljih vidova udruživanja oba zdravstvena segmenta kako bi pacijenti dobili najbolju zdravstvenu uslugu u jednom sistemu. Podsjeća da to u razvijenim zemljama nije novost, već praksa koja se ustalila od sredine XX vijeka, ali da su „nespretni počeci ovog vida ugovora kod nas pokazali sve slabosti”.

„Iako je privatno zdravstvo, zakonski gotovo izjednačeno sa javnim, u praksi to nije u potpunosti zaživjelo ili je u nekom čudnom aranžmanu dobilo formu ugovora koji je u najmanju ruku neprihvatljiv. Ti ugovori stavljaju pojedine segmente javnog zdravstva u nepovoljan položaj i gotovo namjerno ih degradiraju kako bi se pacijenti upućivali ka privatnim zdravstvenim ustanovama. Isti ugovori se sastavljaju ‘iza leđa’ naše najveće javne zdravstvene ustanove Kliničkog centra ili su, ponekad, konsultanti koji su iz našeg KC-a konsultovani povodom ovog pitanja nekompetentni ili zlonamjerni”, kaže Dobričanin.

Dejan Cvijanović iz NVO Krug života smatra da je urušavanje javnog zdravstvenog sistema počelo implementacijom Zakona u umrežavanju PZU iz 2013. godine.

Javnosti je, tada, predstavljeno da će pomenuti zakon rasteretiti rad sekundarnih i tercijalnih zdravstvenih ustanova. Međutim, smatra Cvijanović, zakon je na posredan način ozakonio korupciju i zloupotrebu službenog položaja, ali imao još jednu mnogo opasniju svrhu: ,,Uvođenjem institucije tzv. izbranog lekara napravljen je prvi korak ka urušavanju primarnih zdravstvenih ustanova. Preko 500 lekara opšte prakse i specijalista javnog zdravlja postali su ništa više nego administrativni radnici čija jedina uloga je upućivanje pacijenta u zdravstvene jedinice sekundarnog i tercijanog tipa”, kaže Cvijanović za Monitor.

Poznato je da je to izazvalo velike gužve u domovima zdravlja, a zatim još veće probleme čekanja na preglede kod specijalista.

,,Sve to uticalo je da građani sve više potrebe za liječenjem traže u PZU. A veliki broj lekara, naročito specijalista, su kako tada tako i danas angažovani u PZU, što je naravno ostavilo prostora za zloupotrebu privatne prakse”, ističe Cvijanović.

Novom reformom i uvođenjem elektronskog zakazivanja izabrani ljekari imaju još više birokratskih poslova, a manje vremena za pacijente.

,,Ono što karakteriše pravu, sistemsku korupciju je namjerno slabljenje javnog zdravstva u korist privatnog i na taj način posljedično prelivanje sredstava iz javnog u privatni sektor”, smatra Mugoša.

On objašnjava da su glavni akteri sistemske korupcije uticajni pojedinci iz javnog zdravstva, političke stranke i privatne zdravstvene ustanove, uz već ispunjeni preduslov politizacije zdravstva i isključivanja ljekara iz kruga osoba koje odlučuju.

,,Korupcija započinje privatizacijom, a zatim se razvija kroz nekoliko dominantnih oblika – monopol privatnih ustanova u odnosu na javno zdravstvo, namjerno stvaranje ‘uskih grla’ i lista čekanja, neadekvatno planiranje ili izostanak planiranja u javnom zdravstvu, nepotrebna i nenamjenska potrošnja. Navešću samo neke primjere – monopol privatnih ustanova u odnosu na javne se ostvaruje na primjer nekupovinom opreme u javnom zdravstvu. U tom slučaju je ključno onemogućiti javno zdravstvo da pruži usluge nad kojima privatna zdravstvena ustanova ima monopol”.

Sve češće se dešava da se određeni testovi mogu uraditi samo kod privatnika, ili da pojedini aparati u KCCG ne rade pa umjesto da se poprave ili kupe novi, stotine hiljada eura država i pacijenti daju privatnim ambulantama.

Pored pacijenata i novca, javno zdravstvo sve više napuštaju i ljekari. Prema podacima Sindikata doktora medicine, preko 80 ljekara, uglavnom deficitarnih specijalista – hirurga, pedijatara, anesteziologa, ginekologa, radiologa…, napustili su javni zdravstveni sistem od 2014. godine. Polovina je otišla u inostranstvo, dok je skoro isti broj svoju karijeru nastavio u privatnim zdravstvenim ustanovama u Crnoj Gori.

,,Uska grla se stvaraju zanemarivanjem razvoja zdravstva, stalnim održavanjem nedostatka stručnjaka u oblastima u kojima privatne ustanove imaju poseban interes, uporno izbjegavanje školovanja kadra, uspostavljanje paralelnog pravnog sistema u zdravstvu u kome se raznim pravilnicima i odlukama onemogućava ili sužava prostor za rad ljekara u javnom zdravstvu, nepostojanje termina za pregled ili zakazivanje pregleda za nekoliko mjeseci što stvara duge liste čekanja”, naglašava Mugoša. „Privatnici, s druge strane, s obzirom na to da je njihova zarada ograničena brojem bolesnika i bolesti, da bi povećali profit izmišljaju bolesti, usluge ili rade nepotrebne dijagnostičke postupke, što vodi do nenamjenske potrošnje. Što je najgore sve ovo se radi pod plaštom dobrobiti za pacijenta. To je ono što boli veliki broj ljekara koji su svoj život dali ovoj suštinski humanoj profesiji”.

Dio stručne javnosti smatra da bi otvaranje opšte bolnice u Podgorici umnogome riješilo dio problema – rasteretio bi se pritisak na KCCG i smanjile liste čekanja. Iako projekat opšte bolnice postoji od 2010. godine, koštao bi, uz donaciju zemljišta od strane Opštine Podgorica, oko pet miliona eura, nema najava da će početi njegova realizacija. Što je u skladu sa neslavnim rekordom da je Crna Gora jedina država u Evropi koja, u posljednjih osam godina, nije imala kapitalna ulaganja u zdravstvo.

,,Po našim saznanjima već postoje pojedine PZU koje ispunjavaju uslove da mogu da obavljaju usluge opšte bolnice. Pojedine PZU su uspele ne samo da povuku veći broj lekara specijalista većim platama, već su uspele da naprave i potrebnu infrastrukturu i nabave opremu kako bi mogle da u datom trenutku popune veštački napravljen vakum”, kaže Cvijanović.

On upozorava da je ,,namera pojedinih interesnih grupa ne samo privatizacija zdravstvenog sistema već i, slobodno mogu reći, surova likvidacija državnog zdravstvenog sistema od koga zavisi najveći broj građana Crne Gore”.

Revolucionarni plan, nezabilježen u Evropi, koji je Vlada lansirala prije izbora 2016. da privatnoj kompaniji sa Malte daju na upravljanje bolnice u Crnoj Gori na tri decenije, izjalovio se. Sada su u igri domaći Maltežani.

Predrag NIKOLIĆ

Komentari

Izdvojeno

100 GODINA ODĆUTANOG ZLOČINA NAD BOŠNJACIMA( MUSLIMANIMA) ŠAHOVIĆA: Može li Crna Gora pogledati sebi u oči

Objavljeno prije

na

Objavio:

Rezolucijom koju su u ime  Odbora za obilježavanje stogodišnjice genocida u Šahovićima potpisali Reis Islamske zajednice u Crnoj Gori Rifat Fejzić i  akademik  Šerbo Rastoder, traži se  da parlament osudi zločin, omogući obilježavanje 100 godina od masakra i podizanje spomen-obilježja stradalima. Zločin u Šahovićima, navodi se, treba unijeti u obrazovne i nastavne programe Traži se i da se pomenu osobe pravoslavne vjere koje su tada spasile jedan broj svojih susjeda muslimana

 

Početkom februara Skupštini Crne Gore i svim poslaničkim klubovima je poslat prijedlog rezolucije koji je uputio  Odbor za obilježavanje stogodišnjice genocida u Šahovićima (današnje Tomaševo) 1924. Potpisnici su predsjednik i potpredsjednik Odbora – Reis Islamske zajednice u Crnoj Gori Rifat Fejzić i istoričar i akademik  Šerbo Rastoder. Da bi formalno ušao u skupštinsku proceduru, neophodna su najmanje četiri potpisa poslanika.

U izjavi za Radio Slobodna Evropa (RSE) Rastoder je istakao da je Prijedlog rezolucije o genocidu, kako je zvanično nazvana, „pitanje časti sojske i čojske Crne Gore, njenog građanskog karaktera i multinacionalne politike“.

Rezolucijom se traži da parlament osudi zločin, omogući obilježavanje 100 godina od masakra i podizanje spomen-obilježja stradalima. Zločin u Šahovićima treba unijeti u obrazovne i nastavne programe kao “nedopustivu pojavu u civilizovanom društvu”. Traži se i da se posebno pomenu osobe pravoslavne vjere koje su tada spasile jedan broj svojih komšija muslimana od pogroma razularene mase koja je brojala oko dvije hiljade ljudi došlih uglavnom iz Polja, Mojkovca, ali i iz okolnih mjesta u Vraneškoj dolini.

Jovo MARTINOVIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od 23. februara ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

PRED 31. GODIŠNJICU ZLOČINA U ŠTRPCIMA: Otmica istine u produženom trajanju

Objavljeno prije

na

Objavio:

Ostala je nepoznanica da li su vlasti u Podgorici bile obaviještene o onome što se sprema na pruzi Beograd – Bar. A mogle su biti. U tadašnjoj saveznoj vladi premijera Milana Panića na poziciji ministra unutrašnjih poslova bio je DPS kadar – Pavle Bulatović

 

Narednog utorka, 27. februara, navršiće se 31 godina kako su iz brzog voza 671 Lovćen na liniji Beograd –Bar, u stanici Štrpci na teritotiji BiH, pripadnici interventne čete Višegradske brigade Vojske Republike Srpske pod nazivom Osvetnici, oteli 20 putnika. Zarobljene su odveli, opljačkali pa ubili. Njihova tijela bacili su u Drinu. Do danas su, u jezeru Perućac, pronađeni ostaci četiri žrtve. Za ostalima se, navodno, traga.

Žrtve planirane i, pokazaće se, najavljene otmice dominantno su bili državljani Srbije i Crne Gore (sedmorica ubijenih) bošnjačke i muslimanske nacionalnosti. Stradali su: Esad KapetanovićIljaz LičinaFehim BakijuŠećo SoftićRifat HusovićHalil ZupčevićSenad ĐečevićJusuf RastoderIsmet BabačićAdem AlomerovićMuhedin HanićSafet PreljevićDžafer TopuzovićRasim ĆorićFikret MemovićFevzija ZekovićNijazim KajevićZvjezdan Zuličić i jedna neidntifikovana osoba. Među žrtvama je i Tomo Buzov, prenzionisani oficir i Hrvat po nacionalnosti, koji se, jedini, usprotivio odvođenju putnika. Pitao je uniformisane otmičare  “Ljudi šta to radite?”.

Njihova otmica praktično je bila najavljena. Pripadnici Osvetnika četiri mjeseca ranije, na gotovo identičan način, oteli su 16 Bošnjaka (15 muškaraca i jedna žena) iz sela Sjeverin (Srbija) koji su autobusom pošli u Priboj, gdje su pozvani da nakon tri mjeseca prime platu. Autobus je išao uobičajenom (jedinom) trasom i zaustavljen je u selu Mioče (opština Rudo, BiH). Putnici bošnjačke nacionalnosti su izvedeni i kamionom odvezeni u motel Vilina vlas u Višegradu. Tu su, nekoliko dana kasnije, ubijeni, a njihova tijela bačena u Drinu.

Zoran RADULOVIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od 23. februara ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

REFORMSKI KURS MANDIĆEVE NOVE: Slavljenje komšijskih praznika i kriminala

Objavljeno prije

na

Objavio:

Za Daria Vraneša, gradonačelnika multietničkih i viševjerskih Pljevalja,  Pljevlja su  „srpska zemlja i rasadnik srpskog naroda kroz vjekove“. Ta srpska zemlja „još uvijek ima mnogo neprijatelja …i nije slučajno što je srce srpskih zemalja odvajkada podijeljeno granicama koje su utvrđivali dušmani… a sa svake strane te tromeđe živi od iskona isti narod.“    Ove misli izrekao je na proslavi Dana državnosti Republike Srbije , koji je organizovala pljevaljska opština

 

 

U srijedu veče je u Pljevljima, u organizaciji Opštine Pljevlja, u sali Centra za kulturu održana Svečana akademija povodom 220 godina od Prvog srpskog ustanka i 189 godina od donošenja Sretenjskog ustava Knjaževine Srbije. Pozivnice za  događaj je potpisao gradonačelnik Dario Vraneš. Skup je počeo intoniranjem srbijanske himne Bože pravde, a onda je mileševski episkop  Atanasije Rakita, u čijoj jurisdikciji su Pljevlja, blagoslovio prisutne. Gradonačelnik Vraneš je podsjetio na značaj ustanka u Srbiji 1804. i da je u četvrtak „i praznik pljevaljskih Srba, nas koje od naše etničke matice dijeli prevoj koji se zove Jabuka (na granici sa Srbijom)“.

Na praznik Sretenja 15. februara Karađorđe Petrović je u Orašcu podigao ustanak protiv otomanske vlasti. Na isti dan je 1835. proglašen ustav tadašnje Srbije a od 2002. godine se slavi i kao Dan državnosti Republike Srbije.

„U čast tog dana i mi smo se ovdje večeras okupili da kažemo i pokažemo da je ovaj praznik zajednički praznik, a himna Bože pravde zajednička himna svih Srba ma gdje živjeli“ istakao je prvi čovjek Pljevalja. Za njega su  multetnička i viševjerska Pljevlja „srpska zemlja i rasadnik srpskog naroda kroz vjekove“. Ta srpska zemlja „još uvijek ima mnogo neprijatelja …i nije slučajno što je srce srpskih zemalja odvajkada podijeljeno granicama koje su utvrđivali dušmani… a sa svake strane te tromeđe živi od iskona isti narod“.

Četiri dana ranije Vraneš je na TV Vijesti rekao da se nada da će se taj srbijanski praznik „u Pljevljima proslavljati vječno“ i da se time ne podriva ustavni poredak Crne Gore. Dan nakon toga Vraneš je odćutao pitanje Vijesti koliko će novca građane koštati proslava srbijanskog državnog praznika. Umjesto toga pitao je novinara „zašto se bruka“ i da treba da „radi neki časni posao“ – očigledno smatrajući  novinarstvo nečasnim zanimanjem kad nije u službi njegovih političkih mentora iz Beograda.

Vraneš je doktor medicine po struci i specijalizirani hirurg opšte prakse, što je plemenito zanimanje.  No istovremeno se opredijelio i za politiku i  služenje  srbijanskoj autokratiji. Izabran je za gradonačelnika Pljevalja krajem aprila 2023. godine na listi Nove srpske demokratije (NSD) čiji predsjednik je Andrija Mandić  aktuelni šef Skupštine Crne Gore. Vranešov izbor je podržao i Pokret Evropa Sad (PES) i Demokrate sa kojima je u koaliciji u lokalnoj skupštini.

Vraneš se nakon izbora brzo bacio na identitetska pitanja. Najavio je podizanje spomenika i pravljenje trga Patrijarhu Varnavi na istoimenoj ulici jer se radi o „jednom od najvećih pravoslavnih duhovnika“ i „najslavnijem Pljevljaku svih vremena“. Patrijarh Varnava Rosić je bio drugi patrijarh Srpske crkve (SPC) od njenog osnivanja 1921. godine i stolovao je od 1930. do 1937.  Umro je pod nerazjašnjenim okolnostima (i optužbama da je otrovan) kao srpski ultranacionalista i oponent Vlade Milana Stojadinovića.  Vlada je nastojala stvoriti političku stabilnost u višenacionalnoj Kraljevini Jugoslaviji tako što bi dala jednaka prava Katoličkoj crkvi kroz potpisivanje posebnog ugovora sa Vatikanom (konkordat). Varnava Rosić je nesporno  (na osnovu njegovih intervjua štampi tog vremena) bio antisemita i vatreni podržavalac Adolfa Hitlera i njegove nacističke stranke.

Vraneš je kasnije položio vijenac na mjesto gdje su partizani strijeljali 25 četnika i nacističkih kolaboracionista 1944.godine rekavši prošlog ljeta da je opština odala poštu i da su se „pomolili Bogu i zapalili svijeću za sve heroje koji su bili u četničkom pokretu i koji su život dali za slobodu“. Četnici su, služeći fašistima, u pljevaljskom kraju tokom rata počinili brojne zločine protiv civilnog stanovništva, pogotovo protiv muslimana.

Vraneš je pokušao promijeniti i Dan opštine sa 20.novembra (kada je 1944. oslobođen od nacista) na vjerski praznik Svete Petke (27. oktobar) kada je u 1918. u grad ušla srbijanska vojska. Na dan srbijanskih (vrlo vjerovatno pokradenih) izbora 17. decembra „brat Dario Vraneš, predsednik opštine Pljevlja, (je) dao snažnu podršku listi Aleksandar Vučić-Prijepolje ne sme da stane“ stoji u objavi Opštinskog odbora Srpske napredne stranke (SNS) u Prijepolju uz objavljene fotografije. Njegov partijski šef Andrija Mandić je  skoknuo do Beograda da lično čestita izbornu „pobedu“ srbijanskom vođi Aleksandru Vučiću.

Mandić je rekao da je pozvan od Vučića i za Dan državnosti i da će se „naravno odazvati“ pozivu ne odgovorivši da li tamo ide u državnom ili partijskom svojstvu. I Mandićev koalicioni partner, predsjednik Demokratske narodne partije (DNP) Milan Knežević je najavio prisustvo nakon poziva Vučića. DNP je u saopštenju objavila da je „savremena Srbija dostojna svojih slavnih predaka (i) nastavlja slobodarsku politiku odbrane nacionalnih interesa i teritorijalnog suvereniteta“.

Na posljednje izlive srpstva Vraneša pljevaljska podružnica PES-a je odgovorila da „opština Pljevlja nema nadležnosti da slavi praznike drugih država pa ni naše komšijske i drage Srbije“ te da Vraneš „kao gradonačelnik Pljevalja, ima obavezu da se fokusira na rješavanje nagomilanih lokalnih problema u našem gradu, i prestane da stvara nepotrebne krize i tenzije, sa svrhom da sitno politički poentira“.

I PES i Demokrate su rekle da ih niko nije konsultirao oko proslave srbijanskog  praznika. Demokrate su naglasile da „obilježavanje datuma iz istorije i kulturnog nasljeđa svih naroda koji žive u opštini mora biti isključivo uz poštovanje Ustava Crne Gore“, uz obazrivo „trošenju javnog novca u dijelu kulturnih događaja“. Premijer Milojko Spajić, koji je rodom iz ovog grada, se do sada nije oglasio, kao ni Mandić kao predsjednik parlamenta.

Pljevlja grcaju u nevoljama. Enormno zagađenje vazduha – među najvećim u Evropi, raseljavanje osiromašenog stanovništva i njegovo korištenje  kao regrutni centar za narko kartele čiji neki od glavnih operativaca su iz ovog grada  predstavljaju ogromni izazov kojim se Mandićeva stranka ne bavi, makar na vidljiv način.

Posebno je zabrinjavajući i indikativan  njihov odnos prema prirodi režima u Srbiji. Vučićeva vlast je istog (i sada vjerovatno goreg) karaktera nego doskorašnja vlast njegovog prijatelja i saveznika – Mila Đukanovića. Đukanovićev režim je  proganjao NSD i Demokratski front (DF) nekad uz Vučićevu  pomoć. Montirana afera Državni udar protiv Mandića i Kneževića je dobila na legitimitetu nakon što su policijski doušnici i saradnici vlasti u Srbiji svjedočili protiv njih, a u korist režima Đukanovića. Prvi sporazumi o „priznanju krivice“ su sklopljeni sa srbijanskim molerima, nadničarima, i šoferima koji su dovučeni iz Srbije, da navodno zauzmu Skupštinu.  Priznanja su uslijedila nakon što je srpska ambasada pritisnula svoje građane u pritvoru da potpišu lažna priznanja krivice kao jedini način izlaska na slobodu. Rukovodstvo bivšeg DF-a dobro zna da su stradali upravo etnički Srbi čije osude su dogovorile i sredile vlasti „dva oka u glavi“.

Slučaj osuđenog vođe kriminalne organizacije i ranijeg vladara Budve Svetozara Marovića je svima poznat. Ni Mandić niti bilo ko iz prosrpskog bloka se nisu nikada usudili uputiti poziv Vučiču da prestane štititi kriminalca i da ga pošalje na izdržavanje zatvorske kazne. Nedavna objava prepiske sa SKY aplikacije koje je Crnoj Gori poslao Europol o poslovima Andreja Vučića, brata srbijanskog predsjednika, i narko bosa Zvonka Veselinovića (po procurjelim izvještajima same srpske policije) i proslava njihove prve zarađene milijarde je izazvala osude Milana Kneževića i ad hominem napade na Vijesti jer su se usudili tako nešto objaviti.

Odlasci DF-ovih političara u Beograd na skupove SNS političara i ministara koji otvoreno sarađuju sa narko bosovima i koji su upleteni u veliki broj korupcionaških afera u najmanju ruku izaziva sumnju da njihova borba protiv kriminalne Đukanovićeve vladavine nije vjerodostojna. Prozivanje Đukanovića za Pandora papire a istovremeno ćutanje na iste takve  kada su u pitanju Vučićevi ljudi je simptomatično.

Ponašanje NSD-a i manjih srpskih partija u slučaju uhapšenog gradonačelnika Budve Mila Božovića zbog članstva u kriminalnoj organizaciji i trgovine narkoticima još više problematizira njihovu deklarativnu borbu za pravnu državu. Poslanik NSD-a Jovan Vučurović je ne nedavnoj sjednici skupštinskog Odbora za odbranu i bezbjednost ponovo probao preseliti slučaj iz sudnice (čiji glavni pretres tek treba početi) u medije i skrenuti pažnju sa gorućih problema. Vučurović je optužio tužilaštvo, koje slučaj bazira na istim prepiskama sa SKY aplikacije kao i protiv osoba bliskih DPS-u, da je hapšenje Božovića „politički motivisano“ i da „iza toga svega stoje strane adrese koje su tu odigrale najvažniju ulogu“. Vučurevićeva „poruka Vladimiru Novoviću je da se prestane sa progonom Mila Božovića, kao da je okorjeli kriminalac“.

Na kraju će mnogi zaključiti  da bivši DF i nema problem sa kriminalom koliko ima problem sa crnogorskim prefiksom. Srpski kriminal i jednopartijska država koja krade izbore, štiti OKG bosove i oslobađa ubice novinara je prihvatljiva alternativa DPS-u.

Jovo MARTINOVIĆ

Komentari

nastavi čitati

Izdvajamo