Povežite se sa nama

OKO NAS

HOTEL NA ULCINJSKOM POLUOSTRVU SUKA: Jadran, Servantes, Tndara, Mandara …

Objavljeno prije

na

Punih 15 godina traje saga o hotelu na ulcinjskom poluostrvu Suki, na predivnoj stijeni iznad Male plaže. Ta, kako bi rekao bivši ministar turizma Predrag Sekulić, neponovljiva lokacija i dalje uglavnom služi tokom sezone samo kao parking prostor. I čeka investitore, koji nikako da pristignu.

Postalo je to pravilo u tranzicionoj Crnoj Gori: oni koji su predstavljani kao strateški partneri sada sebi traže – strateške partnere!?

I posljednji pokušaj je propao, iako se činilo da je realizacija projekta bila tako blizu. Jer, u rano proljeće ove godine čelnici kompanije Star of Montenegro, koja je zakupac poluostrva Suka, izjavili su da će krajem godine krenuti gradnja luksuznog hotela vrijednog 50 miliona eura. Čak je navedeno da će taj objekat koristiti prirodne resurse za grijanje i hlađenje na principu razmjene temperature sa morskom vodom, dok će struju proizvoditi fotonaponske ćelije.

,,Nakon što je Vlada prihvatila aneks ugovora, precizirani su svi rokovi. Do 25. jula moramo kompletirati svu potrebnu dokumentaciju za dobijanje dozvole. 15. oktobra počinju pripremni radovi, mjesec dana kasnije porodice koje žive u montažnim barakama na Suki preseliće se u zgradu na Pinješu, a onda startuje gradnja”, optimistički je saopštavao izvršni direktor ove kompanije Novak Durutović.

Prema njegovim riječima, hotel bi gradila holandska kompanija Nedfact, a krajnji rok za stavljanje tog objekta u funkciju je 16. decembar 2018. godine.

Krajem jula Star of Montenegro je Ministarstvu održivog razvoja i turizma podnio zahtjev za izdavanje građevinske dozvole za izgradnju hotela, ali je samo četrdesetak dana kasnije iz te kompanije zatraženo da se postupak obustavi. Ministarstvo u kojem šefuje Branimir Gvozdenović je prihvatilo zahtjev ne saopštavajući javnosti razloge za takav korak.

Prema saznanjima Monitora, fond Nedfact, koji posjeduje kapital u vrijednosti od gotovo milijardu eura, je bio spreman da uđe u ovu investiciju, ali je odustao zbog pada kupovne moći Rusa. Dio tog fonda je firma Esta capital ruskog biznismena Sergeja Stankeviča, u kojoj su ranije napravili projekciju da većinu turista u budućem hotelu, kojem su već bili nadjenuli ime Servantes, treba da dolazi upravo iz te zemlje. Kako je zaključeno da se tako nešto ipak neće desiti, oni su od čitavog projekta jednostavno odustali.

U Star of Montenegru ponovo u velikim problemima. Više nemaju nikakvog manevarskog prostora za bilo kakve izgovore. Do kraja oktobra sa prostora Suke biće iseljeno 13 porodica koje su tu živjele nakon zemljotresa 1979. godine. One će biti preseljene u zgradu na Pinješu koju su zajednički izgradili Javno preduzeće za upravljanje morskim dobrom i Opština Ulcinj, čime se otklanjaju sve formalne prepreke za početak radova na gradnji hotela.

Zbog toga su iz Građanskog pokreta URA u Ulcinju zatražili raskidanje ugovora sa navedenom firmom ističući da je ovo četvrti put kako Star of Montenegro zahtjeva prekid postupka za izdavanje građevinske dozvole!?

,,Umjesto da hotel primi goste, mi danas imamo osnovni ugovor plus četiri aneksa i četiri odustajanja od građevinske dozvole”, kaže predsjednik Opštinskog odbora ove političke grupacije Omer Bajraktari, koji obavlja i funkciju menadžera Opštine Ulcinj.

Prema njegovim riječima, svi događaji potvrđuju da ovaj investitor nije spreman da ispuni i obaveze iz ugovora, da investiciju započne, a kamoli da je završi. ,,Ugovor o zakupu tog lokaliteta sa DOO Star of Montenegro mora biti raskinut. Takođe, treba biti raspisan novi javni poziv za valorizaciju predivnog prostora na Suki, a u tom postupku treba da učestvuje i opština. Ne smijemo više tolerisati nepoštovanje investicionih ugovora, jer ovakve pogrešne odluke najviše pogađaju građane naše opštine i nijesu u funkciji ekonomskog razvoja Ulcinja”, istakao je Bajraktari.

Ne samo da decenijama zjapi prazna lokacija na Suki, već se godinama odlaže sprovođenje kupoprodajnih ugovora kada su u pitanju i ostali bivši hoteli u Ulcinju. To se prije svega odnosi na nekadašnje simbole ovog grada, hotele Galeb, Lido i Mediteran, dok se istovremeno čeka privatizacija HTP Ulcinjska rivijera. A da su ti objekti obnovljeni, Ulcinj bi imao oko tri hiljade kreveta u objektima sa 4 i 5 zvjezdica, preko hiljadu osoba stalno upošljenih i mnogo dužu turističku sezonu.

Zato su sada na potezu Vlada Crne Gore, koja toleriše ovakvo ponašanje, i opština Ulcinj. Uz raskidanje ugovora, razmatra se i opcija da porez na te nekretnine bude najmanje pet puta uvećan.

No, to će biti nepopularna, ali iznuđena mjera. Jer, jasno je da bez gradnje hotela na najatraktivnijoj lokaciji u Ulcinju, nema pretpostavki za podizanje kvaliteta turističke ponude u užem gradskom jezgru. Istorija takođe svjedoči da je upravo gradnjom hotela Jadran, prije ravno 77 godina, počeo moderni turizam u Ulcinju.

Morsko dobro i hotel na Suki

Uvidom u evidenciju Centralnog registra Privrednog suda, kompaniju Star of Montenegro osnovalo je Javno preduzeće Morsko dobro koje ima pet odsto kapitala, dok ostatak akcijskog kapitala pripada društvu MONTENEGRO 2000 d.o.o. iz Ulcinja, čiji je osnivač Branislav Durutović. Veoma je nejasna uloga Morskog dobra u čitavom ovom poslu, jer je ono ustupilo u zakup lokalitet Jadrana od 25,5 hiljada metara kvadratnih. Morsko dobro je predugovor sa Društvom za turizam, građevinarstvo, trgovinu i usluge Star of Montenegro zaključilo 1999., a ugovor „u cilju privođenja lokacije namjeni koja je predviđena urbanističkim planom” 20. decembra 2008. godine, od kada zakupci plaćaju godišnju zakupninu od 50 centi po metru kvadratnom, odnosno 12.728 eura. U Morskom dobru kažu tek da je saglasnost na ugovor konzorcijuma i tog preduzeća dala crnogorska Vlada. Neki mediji su najnovije odustajanje od gradnje Jadrana doveli u vezu sa ostavkom koju je na funkciju direktora Morskog dobra dao Rajko Barović.

Mustafa CANKA

Komentari

Izdvojeno

TRI DECENIJE OD PROGLAŠENJA EKOLOŠKE DRŽAVA: Građani prinuđeni da protestima brane prirodu

Objavljeno prije

na

Objavio:

Dan uoči obilježavanja 30. godina od proglašenja ekološke države, ekolozi su najavili protest. Smatraju da se nema što slaviti. I pored silnih obećanja nove vlasti, mještani su i dalje prinuđeni da protestima brane svoju životnu sredinu

 

U ponedjeljak 20. septembra obilježiće se 30 godina od proglašenja Crne Gore za ekološku državu. Biće svečano. A na terenu i nema mjesta za pretjerano slavlje. Veliki zagađivači Termoelektrana Pljevlja, Kombinat aluminijuma, Željezara, i dalje nesmetano truju vazduh i prirodu. A kao i prije promjene vlasti građani su prinuđeni da protestima brane životnu sredinu u kojoj žive.

Desetak mještana potkomovskih sela u Andrijevici su prošlog četvrtka uhapšeni nakon što su blokirali prolaz kamiona preduzeća Bojkomerc. Mještani su poručili da je dosta bilo pljačke njihovog bogatstva i traže od Vlade da što hitnije preispitaju koncesione ugovore i da zaustave svaku dalju sječu šume na tom prostoru.

,,Posebno tražimo da se zaustavi izvođenje bilo kakvih radnji u dijelu Bradavca gdje se nalaze izvori pitke vode s kojih se nekoliko sela napaja vodom. To je naš ultimatum, jer ako dozvolimo da se nastavi dalja sječa šume, onda će naša sela zbog pokretanja strmog terena nestati s lica zemlje”, poručio je mještanin Strado Babović.

I prije i poslije hapšenja, mještani zahtijevaju da se što prije, u cilju sprečavanja daljeg uništavanja šuma, vodoizvorišta i putne infraksture od strane koncesionara, iniciraju izmjene zakona o upravljanju državnim resursima.

Vladi se ne žuri, a važeći zakon je na strani koncesionara. Nakaradni zakoni i ugovori iselili su narod sa ovih prostora, kazao je na protestnom skupu održanom u nedjelju u Konjuhu Rašid Marković, koji je govorio u ime drvoprerađivača. ,,Evidentno je da je šumaska mafija potpomognuta svim institucijama i kapacitetima države. S prirodnim resursima nestaje narod sa sjevera i to je državni udar”, istakao je Marković.

Na protestu je drvoprerađivač iz Plava Edin Šarkinović objasnio: ,,Jedan kamion koncesionara preveze u prosjeku oko 40 kubika balvana. Ta drvena masa se prodaje za oko 4.000 eura i ta sirovina ide preko granice. Kada bi taj jedan kamion građe lokalni drvoprerađivači pretvorili u neku uglačanu dasku, imali bi prihod od 12.000 eura, a ako bi od tog drveta uradili patos imali bi 20.000 eura. Takođe, država bi preradom tog drveta uzela četiri puta veći prihod po osnovu PDV-a, u odnosu na ono što daje koncesionar. Uz to, određenim vidom poluprerade zaposlio bi se značajan broj radnika. Sve zajedno ukazuje da je po srijedi velika pljačka naroda i države”.

Predrag NIKOLIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 17. septembra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

KAKO SE FABRIKA PEŠKIRA NAŠLA U STEČAJNOJ MASI AUTOPREVOZNOG PREDUZEĆA SIMON VOJAŽ: Gume, kočnice, peškiri, dizalice

Objavljeno prije

na

Objavio:

Ispostavilo se da  fabriku peškira u bihorskom selu Savin bor nije gradio ni  turski bisnismen Ismail Arslan, kako se mislilo, niti predsjednik Opštinskog odbora DPS u Petnjici Mehmed Adrović, suvlasnik “Simon vojaža”, prije uvođenja stečaja.

 

Kada je nedavno objavljen oglas za prodaju beranske autoprevozne kompanije “Simon vojaž” kroz stečaj, saznalo se da je u stečajnu masu ušla, i da je zajedno sa cjelokupnom imovinom , na prodaju data i imovina u selu Savin Bor. Tada se i otkrilo da se radi o nesuđenoj fabrici peškira u tom bihorskom selu.

Tako se ispostavilo da ovu fabriku niti je gradio turski bisnismen Ismail Arslan, kako se mislilo, niti predsjednik Opštinskog odbora DPS u Petnjici Mehmed Adrović, koji je bio suvlasnik “Simon vojaža”, prije uvođenja stečaja.

Kada su stupili u štrajk polovinom 2020. godine, radnici “Simon vojaža” su javno pitali zašto je Adrović njihovim novcem pravio fabriku u svom rodnom selu. Tada to niko nije demantovao, a sada se ispostavilo da fabrikazaista  jeste građena novcem “Simon vojaža” i ušla je u stečajnu masu koja će se polovinom oktobra naći na javnoj licitaciji.

Kakvi su samo hvalospjevi ispjevani Ismailu Arslaniju, kome sada nama ni traga, i Mehmedu Adroviću te 2017. godine, neposredno pred lokalne izbore u Petnjici. Četrdesetdvogodišnji Arslani je predstavljen kao suvlasnik kompanije “Euro Bor” u okviru koje je trebalo da radi fabrika peškira i partner Mehmeda Adrovića.

Navodno je tih dana dopremio iz Turske prve metre sirovine za izradu bihorskog peškira koji će, kako je tvrdio „pokoriti“ region.

Arslanov partner u poslu, Mehmed Adrović tada je govorio da je optimizam turskog tekstilca opravdan, a da je njegov portfolio više nego impresivan.

Lokalni mediji pod kontrolom DPS-a potrudili su se i da objave po nešto iz njegove biografije, kao na primjer, da je rođen u Denizliju, turskom gradu poznatom po razvijenoj tekstilnoj industriji. Da je dvadeset godina u poslu sa tekstilom, kao i da je oženjen i da ima troje djece, “koja ga gledaju samo tokom praznika”.

“Moj put je manje-više sličan mnogim biznismenima. Počeo sam kao običan radnik, pekao sam zanat i znao sam svoje sposobnosti. Vrlo brzo sam otvorio fabriku u Denizliju gdje sam zapošljavao 200 radnika” – pričao je Arslani za portal Radio Petnjica.

Ostalo je zapisano i da su njegovi počeci vezani za ogromno tursko tržiše ali je, kako je ispričao, brzo uvidio mogućnosti internacionalnog poslovanja, pa je počeo da osvaja tržišta Francuske, Njemačke, Austrije, SAD, Balkana.

“Već dvije godine radim i za UN. Ne mogu reći o kojim konkretno instituciojama se radi jer je ugovorima to zabranjeno ali mogu reći da je riječ o veoma ozbiljnim poslovima” – tvrdio je Arslani.

Ovaj turski biznismen je ispričao da je sa prijateljem iz Izmira obišao Balkan. Rekao je da zna za Balkan sa istorijskog aspekta kao bitan “ali i to da je sada bitan i kao poželjno tržište”.

“Obišli smo sjever Crne Gore, imali smo puno sastanaka, od kojih su neki bili potpuni promašaji, a neki pun pogodak. Tako sam otkrio i Petnjicu kroz lik i djelo ozbiljnog privrednika Mehmeda Adrovića” – kazao je tada Arslani.

Mehmed mu je navodno u tri sata ujutru, kada su se sastali, rekao da “želi da učini nešto za ovaj narod i da vjeruje u uspjeh”.

“Njegove potrebe i ozbiljnost su se poklopile sa mojim razmišljanjem. Tako je sve krenulo” – pričao je Arslan.

 

Tufik SOFTIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 17. septembra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

NOVO OBEĆANJE O BOLJEM GAZDOVANJU SPORTSKOM INFRASTRUKUROM KOLAŠINA: Država opet najavljuje pomoć  

Objavljeno prije

na

Objavio:

Najvažniji  objekti kolašinske sportske  infrastrukture  primjer su nebrige i neuspješnih pokušaja Opštine da brine o njima. Ovih dana iz Vlade opet stižu  obećanja o drugačijem  gazdovanju Domom mladih i sportskom halom

 

Sportska hala i Dom mladih u Kolašinu izgrađeni su prije 20 godina, a nijedan od ta dva objekta nije potpuno stavljen u funkciju. Štaviše,  Dom mladih je već deceniju bez ikave namjene i skoro je ruina.  Prema onome što je nedavno, prilikom posjete Kolašinu,  izjavio ministar ekonomskog razvoja Jakov Milatović, slijedi obiman posao rješavanja i pravnih i infrastrukturnih problema.

Oba objekta se nalaze u tzv. Sportskoj zoni i oba su dio premabicioznih višedecenijskih planova o Kolašinu kao centru za pripreme vrhunskih sportista. Zajedničko im je i to što ni posle dvije decenije od kako su izgrađeni,  nemaju upotrebne dozvole. Dom mladih, prema podacima,  Uprave za katastar i državnu imovinu Crne Gore,   ni građevinsku.

Taj turistički objekat radio je  svega nekoliko godina i bio je dat na upravljanje privatniku, odnosno Košarkaškom klubu (KK) Gorštak.  Nakon toga, Opština,  čije tada bio vlasništvo, prepustila ga je vandalima i zubu vremena.  Iz objekta je   ukraden namještaj, električni aprati,  polomljena vrata i prozori, fasada uništena…

Gradnja sportske hale u neposrednoj blizini, počela je u  maju 1996. godine. Bio je to  kapitalni projekat podrške  ekonomskom i turističkom razvoju Kolašina. Stavljena je u funkciju 13. jula 2001. godine, a već deceniju kasnije započela je njena kompletna rekonstrukcija. Izgradnju tog objekta, preko tadašnje Direkcije javnih radova, finansirala je Vlada.  Opština je samo ustupila zemljište.   Iz državnog budžeta izdvojen je novac i za rekonstrukciju, koja je podrazumijevala zamjenu  parketa, grijanje na plin i modernizovane svlačionice. Međutim, sve do sada nije završena fasada. Za rekonstrukciju je potrošeno  više od million eura.

Oba objekta su sada vlasništvo države. Dio  imovine u Sportskoj zoni,  prije nekoliko godina,   Opština  je ustupila državi i tako kompenzovala dio pozamašnog poreskog duga.

U više navrata propali su pokušaji kolašinske lokalne vlasti da halom i Domom mladih  gazduje domaćinski.  Formirano je bilo i preduzeće koje je trebalo da  upravlja tiim objektima i ostalom sportskom infrastrukturom.  Međutim, jedinu korist od njega je imao direktor Srećko Medenica.  On je, tokom 2011.  godine bio direktor JP Sportski centar i za to primao zaradu, a u preduzeću niti je bilo više  zaposlenih niti je poznata čime se bavilo.

Hala je Opštini postala prevelik teret i zbog tuga za utrošenu struju od skoro 200.000 eura.   Nekoliko godina  tom objektu je bila isključena električna energija. Sportisti trenirali uz svjetlost šterika, a prostorije su zagrijavali ložeći peći na drva.

U međuvremenu je država navila formiranje novog preduzeća Centar  za pripreme sportista. Te planove sugrađanima je 2014. godine prenio tadašnji predsjednik Opštine Darko Brajušković.

„Imam uvjeravanja sa državnih adresa i da će smještajni kapaciteti u Domu mladih biti preuređeni i podignuti na veći nivo, daleko uslovniji za boravak. Sve to, računajući i nadavno završeni fudbalski teren i još neke infrastrukturne investicije, omogućiće Kolašinu da postane konkurentno mjesto za pripreme sportista, za šta je klimatski idealan”, saopštio je tada  Brajušković.

Projektom, kako je najvaljivano, trebalo je da bude  biće obuhvaćena pored dva objekta i zemljište od 30.000 matara kvadratnih.  Planovi se nikad nijesu obistinili, pa su i Opština i država još jednom pokazale da nijesu imale  volje da brine o vrijednom dijelu sportske infrastrukture.  U Kolašinu sada opet imaju velika očekivanja od države.

Dragana ŠĆEPANOVIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 17. septembra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvajamo