Povežite se sa nama

OKO NAS

KLJUČNI PROJEKTI U ULCINJU GODINAMA NA ČEKANJU: Fakture političke destrukcije plaćaju građani

Objavljeno prije

na

Efikasnost ulcinjskih lokalnih uprava najjasnije se vidi na primjeru sudbine realizacije projekta rekonstrukcije vodovodne i kanalizacione infrastrukture. Taj ključni projekat za turizam, životnu sredinu i život građana Ulcinja čeka punih pet godina početak realizacije. Osigurane pare nema ko da potroši

 

Vijest je u ulcinjskoj čaršiji odjeknula kao bomba. ,,Opština bi do kraja ove godine moglaostati bez kredita njemačke razvojne banke (KfW) u visini od 18 miliona eura za rekonstrukciju kanalizacione i vodovodne mreže ili će zbog neažurnosti lokalne uprave građani Ulcinja morati da plaćaju penale od najmanje 2,6 miliona eura”, saopštio je predsjednik lokalnog odbora Građanskog pokreta URA i odbornik u Skupštini opštine Omer Bajraktari. On se za ove navode pozvao na pismo koje je prije godinu dana lokalnoj upravi uputio crnogorski ministar finansija Darko Radunović.

No, iz Opštine Ulcinj nezvanično ističu da su u komunikaciji sa ministrom Radunovićem  nedoumice otklonjene i da, iako usporeno, ipak teče realizacija ovog projekta. Kako navode, u toku je proces odabira izvođača radova na međunarodnom tenderu, u koji su uključeni i predstavnici njemačke banke, a koji bi se trebao okončati do kraja ove godine.

To znači da bi tek nakon pet godina trebalo da krene realizacija tog sudbinski važnog projekta. U decembru 2013. godine potpisan je ugovor o zajmu 20 miliona eura, a dvije godine ugovor o prosljeđivanju novca (18 miliona eura, plus dva miliona granta), na koji je garanciju dala Vlada Crne Gore.

Tim projektom predviđa se rekonstrukcija i izgradnja 65,3 km vodovodne mreže, potom rehabilitacija izvorišta i pumpnih stanica, rekonstrukcija postojećeg rezervoara kapaciteta 1600 m3, te izgradnja dva nova rezervoara kapaciteta 6000 m3 i 300 m3. Planirane mjere obuhvataju i rekonstrukciju kanalizacione mreže u užem gradskom jezgru u dužini od 1,6 km i rehabilitaciju podmorskog ispusta Đerane u dužini od 1,1 km.

Polazeći od važnosti projekta za ovu opštinu, lokalni parlament je u novembru 2015. godine formirao komisiju, koja je morala da dva puta godišnje izvještava to najveće predstavničko tijelo građana o odvijanju projekta i trošenju novca. Komisija ne samo što nikada nije podnijela izvještaj Skupštini, nego se čak nikada nije ni sastala!?

Ta činjenica najbolje pokazuje odnos političkih garnitura prema strateškim problemima i izazovima te opštine. Tim prije što od uvođenja višestranačkog sistema u Ulcinju nije bilo šire strukture u vlasti. Čak 30 od ukupno 33 odbornika u lokalnoj Skupštini čini vladajuću koaliciju. Na tren bi neupućeni posmatrač pomislio da sve puca od snage, kada to dekretom uredi zvanična Podgorica, ali, na terenu, gotovo ništa od zacrtanog plana. Opstrukcije i destrukcije, kao oprobani i omiljeni model ponašanja, ostala je konstanta i u sadašnjem sastavu vladajuće koalicije.  Dok se istovremeno najavljuju milijarde eura ulaganja, nema rješavanja ključnih, pa i civilizacijskih problema, kao što je odvođenje otpadnih voda.

A na taj način bi se značajno poboljšalo stanje u kanalu Port Mileni, koji je već 30 godina prava ekološka bomba. U njega se sliva najveći dio gradske kanalizacije, a preko tog kanala pravo u more.

Zato su još 2015. godine investitori u hotelske objekte na Velikoj plaži (Karisma Hotels Adriatic) dali rok Vladi Crne Gore da se do 2019. taj problem riješi. Obaveze su prihvaćene i potpisane, ali realizacija je izostala.

Tek što je krenula, stala je i izgradnja kanalizacione mreže u dužini od 11,9 km u četiri prigradska naselja (Kodre, Bijela Gora, Totoši i Donja Bratica), koja se finansira iz kredita Evropske investicione banke u visini od pet miliona eura.

Predsjednik ulcinjske Opštine Ljoro Nrekić kaže da će radovi na tom projektu uskoro biti nastavljeni. ,,Potpisao sam odluku da investitor može da radi i tokom ljetnje sezone tamo gdje se ne ugrožava odvijanje saobraćaja ili stvara buka”, ističe on.

Iz Socijaldemokratske partije tvrde da je u pitanju krajnje neodgovoran odnos lokalne vlasti prema najkrupnijem infrastrukturnom problemu opštine, bez čijeg rješavanja nema govora o visokom turizmu u Ulcinju. ,,Dio krivice snosi i državna kompanija ‘Vodacom’ koja je konsultant u projektu vrijednom 20 miliona eura i za svoje usluge godišnje naplaćuje 110.000 eura”, pojašnjavaju iz ulcinjskog odbora te stranke.

Činjenica je, međutim, da je Vodacom još prije tri godine upozorio tadašnje lokalne čelnike da svojom neaktivnošću dovode u pitanje realizaciju tog projekta. „Nepostizanje preduslova odnosno projektnih ciljeva koje je KfW postavio i koji su do sada u većoj mjeri odlagani u potpunosti može blokirati realizaciju investicije u jednom trenutku, najvjerovatnije na proljeće naredne godine, prije objave tendera za izgradnju“, navodi se u pismu koje je ta državna kompanija 2017. godine uputila Opštini Ulcinj.

I iz crnogorske Vlade, koja je veoma zainteresovana za kapitalne investicije u Ulcinju, apelovali su na lokalnu vlast da ubrza aktivnosti, jer, kako procjenjuju, nije riječ samo o ulaganju vrijednom 20, već čitavih 200 miliona eura. Ukoliko konačno krene izgradnja kanalizacione i vodovodne infrastrukture, to će biti snažan impuls za nove investicije na ulcinjskoj rivijeri, koja je najveći razvojni resurs u državi.

Polazeći od te činjenice u Strategiji razvoja turizma u Crnoj Gori iz 2008. godine je isticano  da će „Ulcinj, zbog svojih potencijala na Velikoj plaži, Adi Bojani i u zalivu Valdanos, 2020. godine zauzeti vodeću poziciju“.

Ulcinj je daleko od toga. Trgovačka lakomost i nedozrelost lokalnih uprava u čitavom tom periodu pozicionirala je ovu opštinu na posljednje mjesto po razvoju na Primorju. Cijenu te politike destrukcije, odnosno fakture nesposobnosti i neodgovornosti plaćaju zaostalošću građani Ulcinja.

                                                                                                                      Mustafa CANKA

Komentari

Izdvojeno

TRI DECENIJE OD PROGLAŠENJA EKOLOŠKE DRŽAVA: Građani prinuđeni da protestima brane prirodu

Objavljeno prije

na

Objavio:

Dan uoči obilježavanja 30. godina od proglašenja ekološke države, ekolozi su najavili protest. Smatraju da se nema što slaviti. I pored silnih obećanja nove vlasti, mještani su i dalje prinuđeni da protestima brane svoju životnu sredinu

 

U ponedjeljak 20. septembra obilježiće se 30 godina od proglašenja Crne Gore za ekološku državu. Biće svečano. A na terenu i nema mjesta za pretjerano slavlje. Veliki zagađivači Termoelektrana Pljevlja, Kombinat aluminijuma, Željezara, i dalje nesmetano truju vazduh i prirodu. A kao i prije promjene vlasti građani su prinuđeni da protestima brane životnu sredinu u kojoj žive.

Desetak mještana potkomovskih sela u Andrijevici su prošlog četvrtka uhapšeni nakon što su blokirali prolaz kamiona preduzeća Bojkomerc. Mještani su poručili da je dosta bilo pljačke njihovog bogatstva i traže od Vlade da što hitnije preispitaju koncesione ugovore i da zaustave svaku dalju sječu šume na tom prostoru.

,,Posebno tražimo da se zaustavi izvođenje bilo kakvih radnji u dijelu Bradavca gdje se nalaze izvori pitke vode s kojih se nekoliko sela napaja vodom. To je naš ultimatum, jer ako dozvolimo da se nastavi dalja sječa šume, onda će naša sela zbog pokretanja strmog terena nestati s lica zemlje”, poručio je mještanin Strado Babović.

I prije i poslije hapšenja, mještani zahtijevaju da se što prije, u cilju sprečavanja daljeg uništavanja šuma, vodoizvorišta i putne infraksture od strane koncesionara, iniciraju izmjene zakona o upravljanju državnim resursima.

Vladi se ne žuri, a važeći zakon je na strani koncesionara. Nakaradni zakoni i ugovori iselili su narod sa ovih prostora, kazao je na protestnom skupu održanom u nedjelju u Konjuhu Rašid Marković, koji je govorio u ime drvoprerađivača. ,,Evidentno je da je šumaska mafija potpomognuta svim institucijama i kapacitetima države. S prirodnim resursima nestaje narod sa sjevera i to je državni udar”, istakao je Marković.

Na protestu je drvoprerađivač iz Plava Edin Šarkinović objasnio: ,,Jedan kamion koncesionara preveze u prosjeku oko 40 kubika balvana. Ta drvena masa se prodaje za oko 4.000 eura i ta sirovina ide preko granice. Kada bi taj jedan kamion građe lokalni drvoprerađivači pretvorili u neku uglačanu dasku, imali bi prihod od 12.000 eura, a ako bi od tog drveta uradili patos imali bi 20.000 eura. Takođe, država bi preradom tog drveta uzela četiri puta veći prihod po osnovu PDV-a, u odnosu na ono što daje koncesionar. Uz to, određenim vidom poluprerade zaposlio bi se značajan broj radnika. Sve zajedno ukazuje da je po srijedi velika pljačka naroda i države”.

Predrag NIKOLIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 17. septembra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

KAKO SE FABRIKA PEŠKIRA NAŠLA U STEČAJNOJ MASI AUTOPREVOZNOG PREDUZEĆA SIMON VOJAŽ: Gume, kočnice, peškiri, dizalice

Objavljeno prije

na

Objavio:

Ispostavilo se da  fabriku peškira u bihorskom selu Savin bor nije gradio ni  turski bisnismen Ismail Arslan, kako se mislilo, niti predsjednik Opštinskog odbora DPS u Petnjici Mehmed Adrović, suvlasnik “Simon vojaža”, prije uvođenja stečaja.

 

Kada je nedavno objavljen oglas za prodaju beranske autoprevozne kompanije “Simon vojaž” kroz stečaj, saznalo se da je u stečajnu masu ušla, i da je zajedno sa cjelokupnom imovinom , na prodaju data i imovina u selu Savin Bor. Tada se i otkrilo da se radi o nesuđenoj fabrici peškira u tom bihorskom selu.

Tako se ispostavilo da ovu fabriku niti je gradio turski bisnismen Ismail Arslan, kako se mislilo, niti predsjednik Opštinskog odbora DPS u Petnjici Mehmed Adrović, koji je bio suvlasnik “Simon vojaža”, prije uvođenja stečaja.

Kada su stupili u štrajk polovinom 2020. godine, radnici “Simon vojaža” su javno pitali zašto je Adrović njihovim novcem pravio fabriku u svom rodnom selu. Tada to niko nije demantovao, a sada se ispostavilo da fabrikazaista  jeste građena novcem “Simon vojaža” i ušla je u stečajnu masu koja će se polovinom oktobra naći na javnoj licitaciji.

Kakvi su samo hvalospjevi ispjevani Ismailu Arslaniju, kome sada nama ni traga, i Mehmedu Adroviću te 2017. godine, neposredno pred lokalne izbore u Petnjici. Četrdesetdvogodišnji Arslani je predstavljen kao suvlasnik kompanije “Euro Bor” u okviru koje je trebalo da radi fabrika peškira i partner Mehmeda Adrovića.

Navodno je tih dana dopremio iz Turske prve metre sirovine za izradu bihorskog peškira koji će, kako je tvrdio „pokoriti“ region.

Arslanov partner u poslu, Mehmed Adrović tada je govorio da je optimizam turskog tekstilca opravdan, a da je njegov portfolio više nego impresivan.

Lokalni mediji pod kontrolom DPS-a potrudili su se i da objave po nešto iz njegove biografije, kao na primjer, da je rođen u Denizliju, turskom gradu poznatom po razvijenoj tekstilnoj industriji. Da je dvadeset godina u poslu sa tekstilom, kao i da je oženjen i da ima troje djece, “koja ga gledaju samo tokom praznika”.

“Moj put je manje-više sličan mnogim biznismenima. Počeo sam kao običan radnik, pekao sam zanat i znao sam svoje sposobnosti. Vrlo brzo sam otvorio fabriku u Denizliju gdje sam zapošljavao 200 radnika” – pričao je Arslani za portal Radio Petnjica.

Ostalo je zapisano i da su njegovi počeci vezani za ogromno tursko tržiše ali je, kako je ispričao, brzo uvidio mogućnosti internacionalnog poslovanja, pa je počeo da osvaja tržišta Francuske, Njemačke, Austrije, SAD, Balkana.

“Već dvije godine radim i za UN. Ne mogu reći o kojim konkretno instituciojama se radi jer je ugovorima to zabranjeno ali mogu reći da je riječ o veoma ozbiljnim poslovima” – tvrdio je Arslani.

Ovaj turski biznismen je ispričao da je sa prijateljem iz Izmira obišao Balkan. Rekao je da zna za Balkan sa istorijskog aspekta kao bitan “ali i to da je sada bitan i kao poželjno tržište”.

“Obišli smo sjever Crne Gore, imali smo puno sastanaka, od kojih su neki bili potpuni promašaji, a neki pun pogodak. Tako sam otkrio i Petnjicu kroz lik i djelo ozbiljnog privrednika Mehmeda Adrovića” – kazao je tada Arslani.

Mehmed mu je navodno u tri sata ujutru, kada su se sastali, rekao da “želi da učini nešto za ovaj narod i da vjeruje u uspjeh”.

“Njegove potrebe i ozbiljnost su se poklopile sa mojim razmišljanjem. Tako je sve krenulo” – pričao je Arslan.

 

Tufik SOFTIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 17. septembra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

NOVO OBEĆANJE O BOLJEM GAZDOVANJU SPORTSKOM INFRASTRUKUROM KOLAŠINA: Država opet najavljuje pomoć  

Objavljeno prije

na

Objavio:

Najvažniji  objekti kolašinske sportske  infrastrukture  primjer su nebrige i neuspješnih pokušaja Opštine da brine o njima. Ovih dana iz Vlade opet stižu  obećanja o drugačijem  gazdovanju Domom mladih i sportskom halom

 

Sportska hala i Dom mladih u Kolašinu izgrađeni su prije 20 godina, a nijedan od ta dva objekta nije potpuno stavljen u funkciju. Štaviše,  Dom mladih je već deceniju bez ikave namjene i skoro je ruina.  Prema onome što je nedavno, prilikom posjete Kolašinu,  izjavio ministar ekonomskog razvoja Jakov Milatović, slijedi obiman posao rješavanja i pravnih i infrastrukturnih problema.

Oba objekta se nalaze u tzv. Sportskoj zoni i oba su dio premabicioznih višedecenijskih planova o Kolašinu kao centru za pripreme vrhunskih sportista. Zajedničko im je i to što ni posle dvije decenije od kako su izgrađeni,  nemaju upotrebne dozvole. Dom mladih, prema podacima,  Uprave za katastar i državnu imovinu Crne Gore,   ni građevinsku.

Taj turistički objekat radio je  svega nekoliko godina i bio je dat na upravljanje privatniku, odnosno Košarkaškom klubu (KK) Gorštak.  Nakon toga, Opština,  čije tada bio vlasništvo, prepustila ga je vandalima i zubu vremena.  Iz objekta je   ukraden namještaj, električni aprati,  polomljena vrata i prozori, fasada uništena…

Gradnja sportske hale u neposrednoj blizini, počela je u  maju 1996. godine. Bio je to  kapitalni projekat podrške  ekonomskom i turističkom razvoju Kolašina. Stavljena je u funkciju 13. jula 2001. godine, a već deceniju kasnije započela je njena kompletna rekonstrukcija. Izgradnju tog objekta, preko tadašnje Direkcije javnih radova, finansirala je Vlada.  Opština je samo ustupila zemljište.   Iz državnog budžeta izdvojen je novac i za rekonstrukciju, koja je podrazumijevala zamjenu  parketa, grijanje na plin i modernizovane svlačionice. Međutim, sve do sada nije završena fasada. Za rekonstrukciju je potrošeno  više od million eura.

Oba objekta su sada vlasništvo države. Dio  imovine u Sportskoj zoni,  prije nekoliko godina,   Opština  je ustupila državi i tako kompenzovala dio pozamašnog poreskog duga.

U više navrata propali su pokušaji kolašinske lokalne vlasti da halom i Domom mladih  gazduje domaćinski.  Formirano je bilo i preduzeće koje je trebalo da  upravlja tiim objektima i ostalom sportskom infrastrukturom.  Međutim, jedinu korist od njega je imao direktor Srećko Medenica.  On je, tokom 2011.  godine bio direktor JP Sportski centar i za to primao zaradu, a u preduzeću niti je bilo više  zaposlenih niti je poznata čime se bavilo.

Hala je Opštini postala prevelik teret i zbog tuga za utrošenu struju od skoro 200.000 eura.   Nekoliko godina  tom objektu je bila isključena električna energija. Sportisti trenirali uz svjetlost šterika, a prostorije su zagrijavali ložeći peći na drva.

U međuvremenu je država navila formiranje novog preduzeća Centar  za pripreme sportista. Te planove sugrađanima je 2014. godine prenio tadašnji predsjednik Opštine Darko Brajušković.

„Imam uvjeravanja sa državnih adresa i da će smještajni kapaciteti u Domu mladih biti preuređeni i podignuti na veći nivo, daleko uslovniji za boravak. Sve to, računajući i nadavno završeni fudbalski teren i još neke infrastrukturne investicije, omogućiće Kolašinu da postane konkurentno mjesto za pripreme sportista, za šta je klimatski idealan”, saopštio je tada  Brajušković.

Projektom, kako je najvaljivano, trebalo je da bude  biće obuhvaćena pored dva objekta i zemljište od 30.000 matara kvadratnih.  Planovi se nikad nijesu obistinili, pa su i Opština i država još jednom pokazale da nijesu imale  volje da brine o vrijednom dijelu sportske infrastrukture.  U Kolašinu sada opet imaju velika očekivanja od države.

Dragana ŠĆEPANOVIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 17. septembra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvajamo