Povežite se sa nama

SVIJET

POLITIČKO VRENJE U NJEMAČKOJ: Zašto Anegret ne nasljeđuje Angelu 

Objavljeno prije

na

Odlazak AKK s čela CDU-a unosi novi nemir u njemačku politiku, ali i ukazuje na neuspeh nemačkog političkog centra da odgovori na izazove krajnje desnice.  Taj postupak otvara i pitanje političkog pravca zemlje u kojoj je krajnja desnica sve jača, naročito na prostorima bivše Nemačke Demokratske Republike

 

Lokalni politički skandal u istočnom delu Nemačke prerastao je u nacionalnu krizu. Kada politički zemljotres trese Nemačku može da bude zaljuljana čitava Evropa.

Šefica najjače nemačke stranke Hrišćansko-demokratske unije (CDU) Anegret Kramp-Karenbauer, ministarka odbrne i očekivana naslednica dugogodišnje kancelarke Angele Merkel, najavila je odlazak. To je posledica dešavanja u  pokrajini Tiringiji, gde su CDU i Liberalna stranka (FDP), sa ekstremnim desničarima iz Alternative za Nemačku (AfD), izabrali za premijera liberala Tomasa Kemeriha.

To je izazvalo zgražavanje u Nemačkoj. Prekršeno je nepisano pravilo – tradicionalne  političke stranke u toj zemlji ne sarađuju s ekstremističkim strankama. CDU je oštro kritikovana zbog postupanja s glasovima za premijera u Tiringiji. Oglasila se i kancelarka Merkel, bez značajnije funkcije u CDU i što je neuobičajeno, tokom zvanične posete u inostranstvu, ocenom da je “neoprostiv” način na koji je izabran centrista Kemerih.

U Tiringiji,  prošle srede, pošto posle dva kruga glasanja nijedan kandidat za premijera nije imao većinu, u trećem krugu je Kemerih iznenađujuće pobedio.  Osim njegovih Liberala i CDU, za njega su glasali i poslanici AfD.

Kemerih je mogao da spreči sve što je usledilo, samo da je na formalno pitanje predsednice parlamenta rekao da odbija da bude tako izabran. On je prihvatio, mada mu je bilo jasno da bi vlada bila manjinska, sastavljena od Liberala i Demohrišćana, te bi zavisila od podrške AfD.

Narednog dana je Kemerih najavio ostavku tvrdeći da je sve bio „perfidni trik“ AfD kako bi se „naškodilo demokratiji“. Ipak će ostati premijer u ostavci do novih izbora, a političko tle Nemačke se ne smiruje.

Formiranje vlasti u Tiringiji traje još od izbora krajem oktobra 2019. Tada je stranka Ljevica, koja delimično vuče korene iz vladajuće Jedinstvene socijalističke partije Nemačke u nekadašnjoj Istočnoj Nemačkoj, ostvarila istorijsku pobedu, osvojivši čak 29 od 90 poslaničkih mesta. Druga po jačini  postala je AfD, sledili su Demohrišćani (21), a cenzus su preskočili i Liberali (5 mandata).

U centralama  CDU i Liberala su zauzeli stav da se  osim sa AfD, ne sme sarađivati ni sa Ljevicom. Odbijeno je i više ponuda da podrže manjinsku vladu Levice, Socijaldemokrata i Zelenih, te se tako ušlo u mučnu političku blokadu.

„Ispao sam budala jer sam mislio da razgovaram sa demokratama“, rekao je lider Ljevice Bodo .Ramelov nakon završnog glasanja. „Umesto toga, smenili su me uz pomoć glasova fašista.“

Neki u Tiringiji vide mračne paralele s događajima od pre 80 godina kada su u toj pokrajini, nacionalsocijalisti Adolfa Hitlera osigurali svoje prvo ministrsko mesto. Drugi se sećaju kobne pogrešne računice u Berlinu 1933. godine kada su nemački konzervativci, gladni vlasti, uveli Hitlera u igru kao korisnog idiota – da bi, prekasno za njih i svet, naučili da su oni idioti.

Ipak, najzvučniji signal od prošle sedmice je činjenica da su se, u roku od nekoliko minuta, demonstranti počeli okupljati ispred tiringijskog parlamenta osporavajući pretpostavke da istočna Njemačka ima slabo civilno društvo. Gnevni meštani su sramotili svoje političare, koji su  zaboravili vlastitu istoriju iz 1930-ih ili je nikada nisu ni naučili.

Anegret Kramp-Karenbauer, zvana i AKK, najavila je da će na leto pokrenuti izbor kandidata CDU za mesto kancelara Nemačke na izborima koji slede 2021. pa tek onda napustiti dužnost predsednice partije. Istakla je da osoba na čelu stranke treba istovremeno da bude kandidat za kancelara.

No mnogi članovi CDU, recimo odbor u Tiringiji, ne dele mišljenje šefice stranke o strogom distanciranju od AfD i ne žele da isključe mogućnost saradnje. Pošto ne uspeva da disciplinuje stranku, AKK se odlučila na odlazak sa vrha.

Neki njemački analitičari zaključuju da je problem u tome što većina članova CDU koji žive u regionima koji su nekada bili Zapadna Nemačka prihvata stav stranke o nesaradnji sa AfD koju smatraju nedemokratskom i rasističkom. No  članovi CDU u bivšoj Istočnoj Njemačkoj  imaju tendenciju da AfD vide kao stranku koja je možda politički nekorektna, ali ne “fašistička”. Bez obzira što njen lider u Tiringiji, Bjorn Hoke, u govorima citira Hitlera i kritikuje nemački “kult krivnje” zbog ratnih zločina Tokom Drugog svetskog rata.

Odlazak AKK s čela CDU-a unosi novi nemir u njemačku politiku, ali i ukazuje na neuspeh nemačkog političkog centra da odgovori na izazove krajnje desnice.  Taj postupak otvara i pitanje političkog pravca zemlje u kojoj je krajnja desnica sve jača, naročito na prostorima bivše Nemačke Demokratske Republike (NDR).

AKK je preuzela vodstvo CDU u decembru 2018. Kramp-Karenbauer, koju nemački mediji nazivaju “mini Merkel”, bila je odabrana naslednica i nastavljačica centrističke politike dugodišnje kancelarke. Od tada se borila da poboljša izborne rezultate CDU, no oni su usled jačanja krajnje desnice bili sve slabiji. Sumnju u njene liderske veštine produbio je prošlosedmični politički fijasko u Tiringiji.

Odluka Merkelove da napusti vođstvo stranke, a zadrži funkciju kancelarke otežala je nastojanja AKK da nametne  autoritet. Sada, slobodno mesto na vrhu najmoćnije njemačke stranke posle 1945. otvara raspravu o političkom smeru ove  zemlje posle dugotrajnog kancelarovanja Merkelove.

Najave AKK su dodatno potresle delom dezorijentisanu stranku, koja je dominantna i u Evropskoj narodnoj partiji, koaliciji političkih partija na kontinentu koje su desno od centra i pod uticajem hrišćanskog svetonazora. I druga velika narodna stranka, SPD, već duže luta u potrazi za  identitetomi političkim kursom.

Nemačka se nalazi pred „godinom odluke“.  Pod znakom pitanja je  tradicionalni parlamentarizam u Nemačkoj, značaj stranaka, stranačka disciplina i sloboda poslanika da odlučuju po sopstvenoj savesti. Glavno pitanje glasi: da li demohrišćanske partije žele i na koji način da se suprotstave desničarskim snagama i ekstremnim strujama.

Konačno, radi se o budućnosti demokratije u Nemačkoj. Možda zemlja stoji i pred krajem dosadašnjeg partijskog sistema. U međuvremenu, drugi politički tabori, uključujući jake Zelene, nisu preuzeli ili još ne preuzimaju ulogu velikih narodnih stranaka koje su do sada imale CDU i SPD.

Krajem januara, nemački predsednik Frank-Valter Štajnmajer, svojevremeni čelnik SDP, je u govoru u Bundestagu u znak sećanja na žrtve nacionalsocijalizma sumornim rečima govorio o novoj desnici, „zlim duhovima prošlosti“, koji su se pokazali „u novom obličju“. „Bojim se da nismo bili dovoljno pripremljeni – ali ovo vreme nas stavlja pred iskušenje. I mi moramo da prođemo taj ispit“, rekao je Štajnmajer. Nije spomenuo nijednu stranku, samo je izrekao reči upozorenja celokupnoj politici i društvu.

Rastuća nestabilnost snažno pogađa Nemačku, u vreme kada ekonomski razvoj postaje neizvesniji, a socijalna politika pokazuje znake slabosti. Ovo su vremena,  zahvaljujući američkom predsedniku Trampu i sve većem broju autoritarnih vladara širom sveta, destabilizacije više nego ikada posle pada Berlinskog zida 1989.

Ovo su i  vremena rotacije post-bregzitovske Evrope. Njemačka 1. jula preuzima predsedavanje EU. Suočena je sa međunarodnim izazovima kao nikada, a na unutrašnjem planu je nesigurna kao što to dugo nije bila.

Nemačka politička scena je dugo odolevala trendu da desničarske stranke osvajaju vlast. Sa Tiringijom i taj je tabu srušen. Desničari na vlasti – to postaje normalno, gorko je napisao komentator nemačke medijske kuće Dojče Vele.

Širom EU radikalni desničari učestvuju u vlasti na lokalnom ili nacionalnom nivou. Postavlja se pitanje da li desničari nezadrživo napreduju?

Činjenica da je AfD prvi put učestvovala u izboru premijera silno je obradovala poslanika u Evropskom parlamentu (EP) i šefa AfD Jerga Mojtena.  Podstakla ga je da izjavi kako je njegova stranka ušla u „građanski tabor“. Umerenije krilo AfD  godinama pokušava sebe da smesti pod epitet „građanski“, što je u Nemačkoj skoro sinonim za umereni konzervativizam. „AfD, Demohrišćani i Liberali sada čine građanski krug“, rekao je Mojten za Frankfurter algemajne cajtung.

Za krajnje desničarske stranke u Evropi, koje čine četvrti najjači poslanički klub u EP, događaji u Tiringiji su još jedan veliki korak napred, pokazatelj trenda koji godinama traje širom EU. U nizu zemljama desničari učestvuju u vlasti, ili predstavljaju najjače opozicione grupacije.

Poslednjih meseci su desničarski populisti u Austriji i Italiji doživeli teške udarce. Događaj iz Tiringije će im ponovo dati krila. U evropskom poslaničkom klubu koji se zove „Identitet i demokratija“ su, osim AfD, i Liga italijanskog radikala Matea Salvinija, austrijska Slobodarska partija i francusko Nacionalno okupljanje Marin Lepen.

Slobodarska partija Austrije je više puta učestvovala u vlasti na saveznom nivou. Slobodarci su, čak bili i u pokrajinskoj vladi u Gradišću i to sa Socijaldemokratama.

U Italiji su odavno pale granice između demohrišćana, konzervativaca i desnih radikala. U Francuskoj je Nacionalno okupljanje Marin Lepen  odavno prodrlo u tradicionalno konzervativno biračko telo.

U Španiji su konzervativci u Andaluziji u vladajućoj koaliciji s desničarskim Voksom koji je na nacionalnom nivou treća stranka po snazi i sve više prodire u građanski tabor. U Holandiji su liberalnom premijeru Marku Ruteu za vratom dve radikaln desničarske stranke. U Belgiji, koja već 14 meseci nema vladu, bi prema anketama desničarski „Vlams Belang“ trenutno osvojio najviše glasova.

U Finskoj su desničari za samo nekoliko promila na drugom mestu iza Socijaldemokrata, a već su i bili na vlasti. U Poljskoj i Mađarskoj su nacionalisti i desničari na vlasti s velikom većinom. Građanski liberalni tabor tamo  godinama slabi.

Na duži rok bi se moglo dogoditi da Nemačka sledi trend u Evropi. Trenutno je AfD najjača opoziciona stranka u Bundestagu. Velike tradicionalne stranke gube popularnosti ili estaju. Jačaju rubovi političkog spektra, više desni nego levi. Povremeni neuspesi desničarskih populista, kao u Austriji ili Italiji, usporavaju taj razvoj, ali ga ne zaustavljaju.

Milan BOŠKOVIĆ

Komentari

SVIJET

PANDEMIJA KORONE U PRODUŽECIMA: Bura nakon zatišja

Objavljeno prije

na

Objavio:

Trebalo je više od dva mjeseca da broj zabilježenih slučajeva korona virusa dostigne prvih 100.000. U protekle dvije nedjelje više od 100.000 bilježeno je gotovo svakog dana. Skoro 75 odsto  najnovijih slučajeva dolazi iz deset zemalja, uglavnom iz obje Amerike i Južne Azije

 

Djelovi Pekinga su zatvoreni. Mediji prenose vijesti o „ratnom stanju“ u gradu sa 20 miliona stanovnika. Ove nedjelje su tamo ponovo registrovane zaraze posle 50 mirnih dana. Nakon otkrića novih slučajeva COVIDA-19 koji se vezuju za tržnicu Sinfadi na jugozapadu Pekinga, vlasti su izvijestile o ukupno 137 slučajeva zaraze, uključujući 31 otkriven u srijedu 17. juna.

Bojazan od drugog talasa korone stiže u momentu kada se svijet još bori sa ogromnim brojem aktivnih slučajeva iz prethodnog ciklusa. Ukupan broj slučajeva zaraze virusom u svijetu je ove nedjelje prešao cifru od osam miliona sa preko 439 hiljada preminulih, zabilježila je Svjetska zdravstvena organizacija.

Na čelu nepopularne liste je SAD sa preko dva miliona potvrđenih slučajeva.  Brazil koji se bliži brojci od 900.000 slučajeva. Rusija sa nešto više od pola miliona se nalazi ispred Indije, Velike Britanije, Španije, Italije. U prvih deset nalaze se još Peru, Iran, Njemačka, Čile i Turska.

Pekinške vlasti opisale su stanje u gradu kao ,,izuzetno ozbiljno’’. U kineskom glavnom gradu u ponedjeljak naveče postavljene su kontrolne tačke u stambenim naseljima. Pijaca na kojoj su detektovani tragovi virusa zatvorena je. Prema navodima na sajtu ove pijace, tu se svakog dana proda više od 1.500 tona morske hrane, 18.000 tona povrća i 20.000 tona voća. Na sastanku Državnog savjeta, zamjenik premijera Sun Čunlan je kazao da je rizik od širenja nove epidemije „veoma visok” imajući u vidu posjećenost pijace i kretanje populacije. Okolne kuće su stavljene u karantin.

Nova epizoda borbe protiv virusa je pokazala njegovu nepredvidivost i poteškoće njegovog držanja pod kontrolom.

Generalni direktor svjetske zdravstvene organizacije Tedros Adanom Gebrejesus u obraćanju medijima 15. juna je podsjetio da je trebalo više od dva mjeseca da broj zabilježenih slučajeva korona virusa dostigne prvih 100.000, a da je u protekle dvije nedjelje više od 100.000 bilježeno gotovo svakog dana. ,,Skoro 75 osto najnovijih slučajeva dolazi iz deset zemalja, uglavnom iz obje Amerike i Južne Azije. Pored toga vidimo porast broja oboljelih u Africi, Istočnoj Evropi, Centralnoj Aziji i na Bliskom istoku”, rekao je Gebrejesus.

Novi klasteri korona virusa su očekivani, naročito u velikim gradovima nakon popuštanja mjera. Profesor Ben Kouling epidemiolog i biostatičar sa Univerziteta u Hong Kongu očekuje još pojava sličnih ovoj iz Pekinga. Na ovakve scenarije navode i dešavanja tokom maja u Južnoj Koreji i Australiji kada su ove zemlje zabilježile nove slučajeve zaraženih korona virusom u noćnom klubu u Seulu i fabrici mesa u Melburnu. Naravno, pojačan rizik za izbijanje nove epidemije je u mnogoljudnijim i ekonomski razvijenijim zemljama, potvrđuje profesor Kouling.

Dok je u SAD-u usljed ubistva još jednog afroamerikanca od strane policije, širenje korone palo u drugi plan, u Rusiji je epidemija glavna vijest. Više od pola miliona registrovanih slučajeva bacilo je sijenku na „lagani“ prvi talas.  Oko sedam hiljada smrtnih slučajeva u Rusiji, brojka je u koju svi sumnjaju, no to Putinu nije smetalo da je stavi pored 115.000 slučajeva preminulih i više od dva miliona zaraženih u SAD-u. „Ne mogu da zamislim nekog u ruskoj vladi ili regionima kako govori da neće uraditi ono što su vlada ili predsjednik rekli. Čini mi se da je problem (u SAD-u) što je grupa, u ovom slučaju partijskih interesa, stavljena ispred interesa društva kao cjeline. Iznad interesa ljudi“, rekao je Vladimir Putin u prošlonedjeljnom obraćanju. Putinova vlada ublažava restrikcije usljed smanjenja broja zaraženih. Taktika ruskih vlasti je nama u regionu dobro poznata. Preko državnih medija se radi na kreiranju što bolje opšte slike, naglašava se važnost pojedinca, biznismena, kolektivne borbe protiv pandemije. Kada sve to predsjednik uporedi sa najcrnjim scenariom koji svijet vidi ovih dana – onim u SAD-u, njihovom vječitom takmacu, svaki djelić slagalice je na svom mjestu.

„Ruska televizija predviđa uspjeh za ruski tim koji radi na vakcini, a u testiranju stanovništva na korona virus Rusiji se pripisuje ‘apsolutno vođstvo’ u svijetu. Iako efikasna vakcina još nije napravljena, a Rusija sa 8,1 milion urađenih testova zauzima tek drugo mjesto poslije SAD-a sa 13 miliona analiza (Covidtracking.com), mnogi gledaoci neće provjeravati informacije, pa vlastima nije teško da kod dijela javnosti stvore utisak da je situacija u Rusiji mnogo bolja nego što jeste“, zapaža dopisnica Slobodne Evrope Julija Petrovskaja.

Ipak, prvenstveno putem društvenih mreža, stiže i drugačija slika. Priče pacijenata, nedostatak opreme, prvenstveno maski, napumpavanje rezultata, svjedočenja ljekara, prekovremeni neplaćeni rad, netransparentnost podataka… samo su neki od detalja koji ruže savršenu sliku državne televizije.

U međuvremenu petorica urednika u listu Vedemosti, jednom od najuglednijih poslovnih medija u Rusiji, podnijeli su nedavno ostavke u znak protesta zbog imenovanja glavnog i odgovornog urednika za kojeg tvrde da je cenzurisao članke koji nijesu pogodovali Kremlju.

Infekcija se širi Latinskom Amerikom. Osim vodećeg Brazila, povećan je broj preminulih u Čileu gdje su za 24 sata preminula 234 pacijenta. To je dovelo do političke krize. Traži se ostavka ministra zdravlja Jaime Manalicha. Avganistanu nedostaje kapaciteta za testiranje – manjak laboratorija i prenatrpanost  pacijentima za koje se sumnja da su zaraženi čini stvari veoma teškim. Izrael je nakon par nedjelja pauze opet zabilježio slučajeve zaraze. Nakon što je skoro 500 učenika i nastavnika oboljelo od korone, zatvoreno je 177 edukativnih institucija u zemlji.  Pakistan je bio pošteđen prvih mjeseci pandemije. Iz njihove vlade su upozorili da bi broj zaraženih mogao da se udvostruči do kraja juna dostižući vrhunac krajem narednog mjeseca. Njihova računica je da bi tada moglo biti zaraženo 1,2 miliona stanovnika Pakistana.

Glavni iranski epidemiolog u Ministarstvu zdravlja Mohammad-Mehdi Gouia, objasnio je zbog čega je došlo do porasta broja slučajeva u njegovoj zemlji. ,,Glavni razlog porasta je što smo započeli identifikaciju zaraženih koji ili nemaju ili imaju samo blage simptome”, rekao je on. Trenutno se radi jedan test na svakih 79 ljudi, dok se prije dva mjeseca test radio na svakih 380, prenosi BBC.

Evropljani i pored visokih brojki zaraženih polako otvaraju granice i popuštaju restriktivne mjere. Sve se to dešava u nedjeljama koje služe i kao priprema za ljetnju turističku sezonu. U Francuskoj nekoliko dana zaredom broj novih slučajeva je ispod 30, a Španija se sprema da dočeka turiste. Grčki premijer Kirijakos Micotakis je otputovao na Santorini tokom vikenda i otvorio ljetnju sezonu uz obećanje da su sigurnost i zdravlje prioritet broj jedan.

Balkanska šarena mapa epidemije, mjera zaštite, borbe sa starim i pojave novih slučajeva odaje utisak da su zemlje regiona rasute po različitim stranama planete. Dobar dio regiona ovih dana veću pažnju posvećuje turistima i izbornim trkama, pa je nedavno sveprisutna epidemija COVID-19 pala u drugi plan. Na nekim portalima tabove sa važnim informacijama COVID – 19 po aktuelnosti prestigli su oni sa natpisom IZBORI 20.

Crna Gora koja je nedavno proglašena zemljom bez korone od sredine juna bori se sa novim slučajevima od kojih su neki importovani iz BiH.

Prema podacima Zavoda za javno zdravstvo FBiH od srijede 17. juna u protekla 24h dnevni broj zaraženih u cijeloj BiH popeo na 56. ,,Mi smo još uvijek u prvoj fazi i trenutno povećanje broja zaraženih nije drugi udar”, rekao je član Kriznog štaba Federalnog ministarstva zdravstva Goran Čerkez.

Početkom juna Srbija je imala nizak,  dvocifren broj dnevnih slučajeva, a iste te nedjelje je objavila i famozni podatak od preko 4.000 izliječenih u jednom danu. Zamjenica direktora Instituta Batut Darija Kisić Tepavčević nakon izlaska ovih podataka za Tanjug je pojasnila da je na sjednici Kriznog štaba odlučeno da je kod asimptomatskih pacijenata dovoljan jedan negativan pi-si-ar test, umjesto dosadašnja dva, da bi se osoba smatrala zdravom, kao i da je vrijeme praćenja toka bolesti, kod tih pacijenata, skraćeno. Zvanični podaci iz Srbije od 17. juna govore da je od posljednjeg izveštaja do 15 časova toga dana testirano 6.098 osoba od kojih je 96 pozitivno. Broj aktivnih slučajeva je 568.

Osim Srbije i BiH, povećan broj novooboljelih bilježe i Makedonija, Albanija i Kosovo.

Na drugoj strani Balkana – ljetuju Njemci. U Hrvatskoj je od 11. do 15. juna, boravilo gotovo 100 hiljada turista, koji su ostvarili oko 500 hiljada noćenja, ističe direktor HTZ-a Kristjan Staničić. I očekuje porast njihovog broja. Od ukupnog broja turista od prošlog vikenda oko 70 posto bili su strani. U Hrvatskoj je po podacima od 16. juna broj oboljelih koji su registrovani u svim županijama Republike Hrvatske – 2.255 i deset aktivnih slučajeva.

Neko igra produžetke prvog talasa, neko se pribojava da je drugi poranio. Biološkinja sa Univerziteta u Londonu Jennifer Rohn za BBC  izjavljuje da više nije pitanje ‘ako’ bude drugog talasa korona virusa – već kada i koliko će on biti poguban. Dr Naoko Ishikawa, menadžer za incidente COVID-19 Svjetske zdravstvene organizacije (SZO) za region Zapadnog Pacifika, izjavljuje za BBC:  ,,U populaciji ne postoji imunizacija. Dok ne budemo imali efikasnu i pristupačnu vakcinu, svi smo u riziku”, izjavio je on.

Dragan LUČIĆ

Komentari

nastavi čitati

SVIJET

AMERIKA U HAOSU POSLIJE UBISTVA DŽORDŽA FLOJDA: Zločin i bijes

Objavljeno prije

na

Objavio:

Džordža Flojda je na ulici usred dana u Mineapolisu ubio policajac sa višegodišnjom istorijom grubih prestupa u službi. Derek Šovin koji je gotovo devet minuta nogom gnječio vrat bespomoćnom čovjeku, koji je vapio da ne može da diše i molio da ne bude ubijen, optužen je za nenamjerno ubistvo. Flojdova smrt je posljednji u nizu slučajeva policijske brutalnosti prema Afroamerikancima. Čaša gnjeva je prelivena

 

Protekla je sedmica haosa u Sjedinjenim Američkim Državama, pokrenutog smrću Afroamerikanca Džordža Flojda u Mineapolisu u saveznoj državi Minesota, koga je 25. maja ubio policajac policajac Derek Šovin poslije sumnje da je proturio lažnu novčanicu od 20 dolara. Flojd je preminuo u bolnici pošto mu je policajac držao koljeno na vratu skoro devet minuta, dok je uhapšeni bespomoćno ponavljao: „Ne mogu da dišem”. Policajac sa višegodišnjom istorijom grubih prestupa u službi je optužen za nenamjerno, ubistvo trećeg stepena.

Flojdova smrt je posljednji u nizu sličnih slučajeva policijske brutalnosti prema Afroamerikancima, od kojih su mnoge snimili prolaznici mobilnim telefonima. U oko 400 gradova u SAD, ali i u nizu zemalja širom svijeta organizovani su protesti zbog pretjerane upotrebe policijske sile u najmoćnijoj državi svijeta i kao podrška zahtjevu demonstranata za reformu policije. Najmanje 13 osoba, pretežno Afroamerikanaca, je tokom protesta izgubilo život, od policije, pljačkaša ili nepoznatih napadača.

U većim i manjim gradovima i predgrađima se odvija jedna od najvećih kampanja za građanska prava, protiv policijskog nasilja i rasne nejednakosti. Protesti se dešavaju u vrijeme pandemije korona virusa koja je u SAD odnijela do srijede, 3. juna preko 108.000 života i zbog koje je više od 40 milioni ljudi ostalo bez posla. Prema anketi Rojters /Ipsos od 2. juna, 64 odsto odraslih Amerikanaca reklo je da „simpatiše ljude koji trenutno protestuju”, 27 procenata je bilo protiv, a devet procenata nisu sigurni.

Poslije mirnih dnevnih protesta, noći obilježavaju nasilje, pljačka i vandalizam, uprkos policijskom času koje su uvele lokalne vlasti u desetinama gradova širom SAD. Više od 20.000 pripadnika Nacionalne garde je mobilisano u 29 saveznih države da bi suzbili nasilje.

Predsjednik SAD Donald Tramp pojačao je pritisak na guvernere i gradonačelnike da budu oštriji prema demonstrantima i da pozovu nacionalnu gardu. Zaprijetio je vojnom akcijom protiv nereda i pljačke. „Njujork su preuzeli pljačkaši, lupeži, radikalna ljevica i sve druge vrste bijednog života i ološa”, napisao je Trump na Tviteru.

Flojd se pridružio dugoj tužnoj listi crnačkih imena. Rasistički stavovi koji vode policiju do gušenja prava Afroamerikanaca (kao što se dogodilo sa Erikom Garnerom 2014. u Njujorku, što je, takođe, zabilježeno na snimku) isti su oni koji isključuju Afroamerikance i onemogućavaju im zapošljavanje i pristup investicijama.

Ti stavovi se pojavljuju u istraživanjima koja pokazuju nesrazmjeran broj zaustavljanja, hapšenja i presuda koje su pretrpjeli Afroamerikanci, kao i  nezakonitih ubistava poput Flojdovog. Rijetko šta ukazuje koliko Afroamerikanci nisu poželjni poput policajaca koji ih ubijaju. Mineapolis i njegov grad blizanac Sent Pol imaju neke od najvećih brojki kada je riječ o rasnoj nejednakosti u SAD.

Prosječna afroamerička porodica na području Gradova blizanaca ima prihode od 38.178 dolara godišnje – manje od polovine od prosječnih prihoda bijele porodice od 84.459 dolara godišnje. Među gradovima, u SAD je gore stanje samo u susjednom Milvokiju, u saveznoj  državi Viskonsin. Minesota kao cjelina ima drugi najveći jaz u nejednakosti između Afroamerikanaca i bijelaca u čitavoj zemlji. Lošije je samo u Distriktu Kulumbija, u kome je i glavni grad Vašington.

Prije pandemije, stopa nezaposlenosti među Afroamerikancima u Minesoti bila je na istorijskom minimumu, ali i dalje dvostruko veća od stope nezaposlenosti bijelaca. Stopa nezaposlenosti Afroamerikanaca u Gradovima blizancima 2016. bila je trostruko veća od stope nezaposlenosti bijelaca.

Prema najnovijim podacima, stopa siromaštva među Afroamerikancima u Gradovima blizancima bila je 25,4 posto, preko četiri puta više od stope siromaštva bijelaca, koja iznosi 5,9 posto. Oko tri četvrtine bijelih porodica u Gradovima blizancima ima u vlasništvu nekretnine, a samo jedna četvrtina Afroamerikanaca. U ovoj oblasti dugo je bio na snazi „rasni dogovor” prema kome je bilo teško Afroamerikancima da postanu vlasnici nekretnina i žive u bjelačkim susjedsvima.

Država Minesota ima jedan od najvećih jazova između Afroamerikanaca i bijelaca i u pogledu dostignuća u obrazovanju.

Ovi podaci se ne odnose direktno na policijsku pristrasnost. To su postojane, uznemiravajuće brojke koje su u osnovi rastućeg osjećaja nepravičnosti, frustracije, očaja i bijesa viđenog prošle nedjelje. Sve ove brojke su bile slika situacije „prije” ekonomskog kolapsa izazvanog korona virusom.

Uopšte, uprkos visokim stopama rasta na berzama i niskoj nezapaposlenosti uoči pandemije, siromaštvo u SAD je prožimajuće. Broj ljudi koji zarađuje manje od 25.750 dolara po četvoročlanoj porodici raste bez obzira na rasnu pripadnost i geografska odredišta. Prema analizi agencije za istraživanje javnog mnenja Pju, siromaštvo je između 20016. i 2018. poraslo za 30 posto u svim okruzima u SAD.

Istraživanje vašingtonskog strateškog instituta Bruking je otkrilo da 54 odsto radnika Afroamerikanaca i 63 procenata latino ili radnika iz špankog govornog područja nesrazmjerno više rade na poslovima sa niskim platama, u poređenju sa  bijelcima.

Istinske ekonomske razlike podstakle su postojeću rasnu i regionalnu podjelu u SAD. Pri tome stvari treba sagledati i na osnovu budućih demografskih kretanja u toj zemlji. Nove statistike projektuju da će nacija postati „manjinski bijela” 2045. godine. Te godine će bijelci činiti 49,7 posto stanovništva prema 24,6 posto Hispanoamerikanaca, 13,1 posto Afroamerikanaca, 7,9 posto Azijaca i 3,8 posto multirasne populacije.

Manjine će u doglednoj budućnosti biti izvor rasta mladog i radno sposobnog stanovništva u SAD, broja glasača, potrošačke i baze poreskih obveznika. Sve mnogobrojnija starija bjelačka populacija će biti sve zavisnija od doprinosa manjina nacionalnoj privredi i vladinim programima poput Mediker i Socijalna sigurnost. To nagovještava potrebu za nastavkom ulaganja u raznoliku populaciju mladih (do 30 godina) i maloljetnika u SAD, dok stanovništvo bude nastavilo da stari.

Previše ljudi i dalje pati u „najboljoj ikada dosad“ ekonomiji. U SAD siromašni ljudi različitog porijekla dijele zajedničku patnju. Bolesti, gubitak posla ili smrti člana porodice mogu danas otjerati osobu – bez obzira na rasu ili političku orijentaciju – u siromaštvo.

Rješavanje siromaštva u SAD moglo bi potencijalno premostiti rasne, geografske i političke podjele koje urušavaju koheziju u zemlji. Borba protiv siromaštva, upozoravaju stručnjaci, način je ujedinjavanja u duboko podijeljenim SAD.

 

Nemiri i predsjednička kampanja

Nemiri postavljaju ozbiljne izazove predsjedniku Trampu i bivšem potpredsjedniku Džou Bajdenu dok rade na kampanji za predsjedničke izbore ovog 3. novembra.  Ova kampanja može biti jedna od najzapaljivijih u istoriji SAD.

Trampovi kritičari napali su njegove postupke tokom korone i tokom pobune,  postavljajući pitanje da li on može efikasno voditi zemlju u vrijeme krize. Od Frenklina Ruzvelta u Drugom svjetskom ratu, tokom mandata ni jednog od poslijeratnih predsjednika SAD nije zabilježena smrt tolikog broja Amerikanaca od jednog uzročnika.

Amerikanci se nisu ujedinili u borbi protiv virusa. Dozvolili su da katastrofa javnog zdravstva produbi podjele na rasnoj, ekonomskoj, regionalnoj i ideološkoj osnovi.

Tramp je nastojao da se okoristi takvim podjelama. No, veličina i ozbiljnost dvaju kriza sa kojima je sada suočen, njegovu situaciju čini veoma veoma teškom. Prema brojnim mjerilima, Trampovo predsjedavanje je u krizi.

Tramp će pokušati da nađe načine kako da obje tragedije iskoristi u vlastitu korist i pogorša izglede izazivača.

Nastaviće da insistira da je virus izazvao njegov veliki geostrateški protivnik Kina. Trampu ide u prilog što je Mineapolis grad, a Minesota država koji pouzdano glasaju za Demokratsku stranku. Gradiće kampanju na neuspjehu lidera Minesote iz Demokratske stranke da odgovore na potrebe crnih glasača.

Njegova podrška među republikanskim glasačima nikada nije opadala, ma koliko šokantno bilo njegovo ponašanje. Uživao je u stabilnom odobravanju 80 odsto među glasačima Republikanske stranke tokom krize korona virusa. Tako mu je u vrijeme pandemije podrška među svim biračima ostala stabilna između 40 i 50 odsto.

Mnogi građani koji dijele ciljeve demonstracija odbijaju nasilje. „Haranje po prodavnicama, uništavanje biblioteka, paljenje restorana – to šteti ljudima za koje se demonstranti zapravo zalažu“, pišu mediji. Tu leži Trampova šansa da upotrebom vojske uspostavi red i mir.

 

Tramp u potrazi za neprijateljima

 

U želji da nađe neprijatelja koga bi okrivio za nasilne proteste koji potresaju SAD, predsjednik Tramp je poručio da se sprema da kao „domaće teroriste” označi one koji se povezuju sa Antifa pokretom. Pravni eksperti kažu da bi takav potez bio neustavan, a čak i da je legalan, bio bi teško sprovodiv.

Antifa, skraćeno od antifašisti, nije konkretna grupa, već više pokret. Antifašisti iz tog pokreta teže da se grupišu na lijevom krilu političkog spektra SAD, a mnogi od njih sebe doživljavaju kao socijaliste, anarhiste, komuniste ili antikapitaliste.

Osim protivljenja desničarskim ideologijama, pristalice Antifa pokreta međusobno imaju malo zajedničkog. Neki se fokusiraju na pitanja zaštite životne sredine ili prava domorodaca, drugi se bave pravima LGBT aktivista.

Antifašistički pokret se može pratiti od Evrope prije Drugog svjetskog rata, a tu ideologiju u SAD su decenijama mnoge grupe njegovale bez korišćenja naziva „Antifa”. Prva grupa u SAD koja se tako nazvala bila je Rouz Siti Antifa (RCA) osnovana 2007. u Portlandu, savezna država Oregon. RCA i slične grupe imaju za cilj da razbijaju – ukoliko je potrebno nasilnim putem – skupove i organizacione napore bijelih supremacista i njima sličnih. Izbor Trampa 2016. podstakao je aktivnosti Antifa, pošto su pristalice postale sve uvjerenije da fašizam i druge desničarske ideologije imaju jak upliv u politiku.

Dok antifašisti najviše pažnje dobijaju zbog povremenog nasilnog ponašanja, mnoge pristalice zagovaraju nenasilna sredstva za širenje poruka – postavljanjem postera, javnim govorima ili marševima. Ima mišljenja da bi ljudi sa različitim motivima mogli stajati iza djela nasilja u brutalnim protestima protiv policije. Sumja se na djelovanje provokatora iz bjelačkih supremacionističkih grupa i „duboke države”.

Milan BOŠKOVIĆ

Komentari

nastavi čitati

SVIJET

SUDBINA GLOBALIZMA POSLIJE PANDEMIJE: Šta donose zapaljive riječi iz Vašingtona i Pekinga

Objavljeno prije

na

Objavio:

Da li će se KOVID-19, koji je već srušio globalnu ekonomiju, pokazati kao najvažniji trenutak u obnavljanju konkurencije velikih sila, Sjedinjenih Američkih Država i Kine

 

Od 430. godine prije nove ere, kada je u Atini kuga ubila hiljade ljudi mijenjajući tok Peloponeskih ratova, pandemije su često bile prelomne tačke u istoriji. Da li će se KOVID-19, koji je već srušio globalnu ekonomiju, pokazati kao najvažniji trenutak u obnavljanju konkurencije velikih sila, Sjedinjenih Američkih Država i Naroden Republike Kine?

Dugogodišnje trenje između  tih država oko trgovine, ljudskih prava i niza drugih pitanja vinuti su u nove visine od izbijanja virusa. Teško je ne uočiti ovaj trend.  Što je najvažnije, ne postoji međunarodna organizacija koja je u stanju da povuče kočnice ili posreduje u sporu.

Retorički sukob između Kine i SAD dodatno je pojačan prošle sedmice. Ministar spoljnih poslova Vang Ju je u nedjelju kazao da su SAD zaražene ,,političkim virusom” koji se koristi za napad i razbijanje Kine. ,,SAD guraju odnose s Kinom na ivicu novog hladnog rata“, upozorio je ministar Vang tokom godišnjeg zasjedanja nacionalnog parlamenta.

Parlament u Pekingu je razmatrao nacrt odluke o uspostavljanju i unaprjeđenju pravnog sistema i mehanizama primjene za specijalni autonomni region Hong Kong kako bi bila zaštićena nacionalna bezbjednost, što na Zapadu izaziva velike kritike. Predvodnik optužbi da će to značiti kraj autonomije 7,5 miliona građana Hongkonga je državni sekretar Mike Pompeo, koji je pozvao Kinu da ,,preispita svoj katastrofalan prijedlog” i ,,drži se svojih međunarodnih obaveza”.

Oštar jezik i ruganje su svakodnevni. Hrane sve veću zabrinutost da bi rat riječi mogao da dovede do ozbiljnijih tenzija oko Tajvana ili Južnog kineskog  mora. Pozivi na ,,razdvajanje” od lanaca snabdevanja vitalnom medicinskom opremom i tehnologijom proizvedenom u Kini idu u korak sa blokadama kineskog giganta, telekomunikacione kompanije Huavei da koristi američku tehnologiju.

Pandemija je izazov legitimitetu i političkoj budućnosti kineskog predsjednika Si Jinpinga i američkog Donalda Trampa. Obojica odbijaju odgovornost za krizu.

Kineski režim sprovodi agresivnu kampanju za promociju superiornosti svog sistema i potvrđivanje globalnog liderstva. Propaganda optužuje strance, i američku vojsku, za izazivanje  epidemije u Vuhanu prije pola godine.

U Trumpovom slučaju, drama je još veća zbog kampanje za predsjedničke izbore u novembru ove godine, kada će, takođe, biti birani donji, Predstavnički dom Kongresa i trećina sastava Senata. U kampanji se  centralna odgovornost prebacuje na Kinu. Tramp  svog protivnika iz Demokratske stranke, Džoa Bajdena naziva „Pekinški Bajden“.

Ovakav pristup je izložen u povjerljivom memorandumu o strategiji Republikanske stranke. Njom se traži da kandidati te stranke optuže demokrate da su „mekani prema  Kini“ i da tvrde kako je virus „kineski udar… praćen prikrivanjem koje košta više hiljada života”.

,,Ovi izbori bit će referendum o Kini”, predvidio je Trampov savjetnik za trgovinu Piter Navaro, jedan od glavnih jurišnika na istočnoazijsku silu.

Kada je Tramp 15. januara potpisao trgovinski pakt sa Kinom, stvari su bile sasvim drugačije. Trgovinski sporazum bio je središnji dio strategije za ponovni izbor, istican je procvat ekonomije i stavljana „Amerika na prvo mesto“.  Naredna dva mjeseca Tramp je uputio niz pohvala.

Pandemija je oduzela predsjedniku njegovo najjače sredstvo za reizbor: živu američku ekonomiju. Sa nagovještajama da bi SAD mogle utonuti u najdublju recesiju od Velike depresije 1929, politička potreba za spoljnim neprijateljem postaje sve veća.

,,Tramp se uspaničio pošto su Kovid-19 i ekonomski kolaps pogodili njegovu kampanju”, rekao je Jefri Bader, bivši savjetnik administracije predsjednika Baraka Obame za bezbjednost u Aziji.

Morao je da naglo promijeni kurs. ,,Morao je da nađe novog negativca, da smisli sve teorije zavjere kako su Kinezi postupali sa virusom. Postoji čitava kampanja dezinformacije koju  orkestriraju”, kazao je ovaj bivši funkcioner za japanski list Tokio biznis tudej.

Prema Njujork Tajmsu i drugim medijima, Tramp traži da američka obavještajna zajednica prikupi dokaze koji bi podržali takvo nastojanje. „Zadužio je čitavu američku obavještajnu zajednicu… da pretraže sve njihove dosijee – presretnute poruke, podatke od obavještajaca, bilo šta – da otkrijemo da li je Kina odgovorna za KOVID-19”, kazao je američki visoki bezbjednosni zvaničnik.

Trgovinske tenzije i pandemija prijete da raznesu bilateralne odnose. Kako se u SAD-u gomilaju smrtni slučajevi i ekonomski troškovi pandemije, u porastu su neobično oštre optužbe.

Tramp je napisao da „100 trgovinskih sporazuma“ sa Pekingom neće nadoknaditi ono što je nazvao „Kuga iz Kine“. Nekoliko visokih zvaničnika administracije nastojalo je da istakne kinesko porijeklo virusa i gurne Kinu zbog nedostatka transparentnosti i nesposobnosti – ili nespremnosti – da spriječi njegovo širenje u inostranstvo.

Stavove administracije o Kini očigledno dijeli i američko biračko tijelo. Prema anketi javnog mnjenja Amerikanaca koju je sproveo istraživački centar Pju, od prilike dvije trećine nepovoljno gleda na Kinu.

Političke kalkulacije, zdravstveni strahovi, ekonomska recesija, slomljeno povjerenje i rastući nacionalistički antagonizmi su zapaljiva mješavina. Ona rijetko donosi promišljene političke odluke.

Postaje sve jasnije da nivo duboke ekonomske integracije koja se razvijala između SAD-a i Kine u posljednje dvije decenije,  više nije održiv. Optimizam koji je pratio pridruživanje Kine Svjetskoj trgovinskoj organizaciji 2001,  bio je izgleda nerealan.

Ogromne razlike između američke tržišne ekonomije i kineskog modela državnog kapitalizma proizvele su trenje koje je posebno oštro u strateškim sektorima.  Iako potpuno ekonomsko razdvajanje između dvije zemlje nije  moguće, djelimično razdvajanje je neizbježno i već je u toku.

Tri moguća scenarija padaju analitičarima na pamet. Onaj gdje se Kina prva oporavlja i napreduje u svijetu; drugi scenario uglavnom pojačava trenutne trendove – veća fragmentacija, nacionalizam i geopolitička konkurencija; i treće gdje težina poraza pandemije i ponovnog pokretanja globalne ekonomije podstiče obnovljenu globalnu saradnju i revidiranu multilateralnost. Postoje i varijante sa, na primer, nekim elementima globalne saradnje, a  nastavkom fragmentacije i strateške konkurencije.

Vlade su preplavljene neočekivanim katastrofalnim događajima. Do danas, ponašanje glavnih sila, kako u pogledu unutrašnjih reakcija na KOVID-19, tako i u ponašanju prema inostranstvu poticalo je prevashodno od nacionalizma  i protekcionizma. To ne nadahnjuje samopouzdanje.

Od 1945. godine SAD su vodeća vojna, ekonomska i tehnološka sila. Kada je  dolazilo do globalne krize, svijet je najčešće gledao u Vašington. Američka meka moć zasnovana je na reputaciji pragmatičnog, ekonomski i tehnološki inovativnog globalnog aktera koji rješava probleme, i pored  grešaka, tumače zapadni analitičari.

Mnogo prije korona virusa, neuspjesi  poput invazije na Irak iz 2003. i finansijske krize iz 2008, počeli su da urušavaju američki kredibilitet. Ponašanje SAD-a u međunarodnoj zajednici kao odgovor na KOVID-19 u skladu je sa spoljnopolitičkim obrascima Trampovog nacionalizma „Amerika prva“: prezir prema svjetskim institucijama i sporazumima i povlačenje iz njih, stvaranje vakuuma.

KOVID-19 se čini manji poremećaj istorije nego kataklizmični događaj. Otuda je najvjerovatniji scenario broj  2: ubrzanje  trendova populističkog nacionalizma, fragmentacija i sve  neograničenije nadgornjavanje velikih sila.

Glavna karta su novembarski izbori u SAD-u. Ukoliko Tramp izgubi, a Džo Bajden pobijedi, rezultat ne bi bio uzdržani pomak ka obuzdanijoj verziji američkog internacionalizma poslije Drugog svjetskog rata. Trampove politike sprovedene Izvršnim naređenjem (npr. Izlazak iz Pariskog sporazuma, iranskog nuklearnog sporazuma, Svetske zdravstvene organizacije, Novi START, Sporazum o smanjenju nuklearnog oružja između Sjedinjenih Država i Ruske Federacije) bi vjerovatno bile preokrenute.

No, američki populizam neće nestati. Trenutna politika prema Kini je dvostranačka, kao i skepticizam prema slobodnoj trgovini.

 

Nacrt za novi hladni rat

O onome što neki smatraju de fakto novim hladnim ratom – uključujući i hibridni rat – između SAD-a i Kine, govori i nastupajuća knjiga ,,Bojna polja: Bitka za odbranu slobodnog svijeta”, bivšeg savjetnika za nacionalnu bezbjednost Bijele kuće, general-potpukovnika H.R. MekMastera. Taj američki insajder iznosi kako „slobodni svijet“ i zapadni industrijsko-vojni i obavještajno-medijski kompleks doživljavaju uspon NR Kine.

Zvanični Peking, po MekMasteru, sprovodi politiku „kooptiranja, prisile i prikrivanja“ usredsređenu na tri ose: industrijsku politiku ,,Made in China 2025”; Novi putevi svile ili Inicijativa pojasa i puta; te ,,vojno-građanska fuzija” – ,,najtotalitarniji” vektor, usredsređen na stvaranje globalne obavještajne mreže u špijunaži i elektronske napade.

MekMaster smatra da je od suštinskog značaja „povratni udar“ kako Kina ne bi postala „još agresivnija u promociji svoje statičke ekonomije i autoritarnog političkog modela“. Njegovu ocjenu kineske ,,prijetnje” porede sa sa legendarnim ,,dugačkim telegramom” koji je,  kasnije poznati američki diplomata (ambasador i u Jugoslaviji ranih 1960-ih) Džordž Kenan napisao 1947, pod pseudonimom ,,X”.

„Dug telegram“ poslat iz Ambasade SAD-a u Moskvi osmislio je strategiju o obuzdavanju SSSR-a. Bio je to glavni nacrt za višedecenijski Hladni rat, okončan 1991. raspadom Sovjetskog saveza.

 

Tukididova zamka

U knjizi Predodređeni za rat iz 2017. američki akademik, profesor Univeriteta Harvard Graham Alison koristi frazu Tukididova zamka.  Alisonov termin slijedi drevni tekst Istorija Peloponeskog rata, u kome grčki istoričar i filozof Tukidit piše: „Ono što je rat učinilo neizbježnim bilo je rast moći Atine i strah koji je to izazvalo u Sparti”.

Po Alisonu, kada rastuća sila prijeti da će ukloniti vladajuću, najvjerovatniji ishod je rat. U prilog tome navodi 12 od 16 slučajeva tokom proteklih 500 godina koji su završili nasilno. Alison, tvrdi da  okolnosti na početku Prvog svjetskog rata. (1914, uključuju britanske strahove o Njemačkoj); rat za nasljeđe Španije, (sukob u Evropi od 1701. i 1714, između do tada dominantne Francuske i Ujedinjenog kraljevstva u usponu), te Tridesetogodišnji rat (1618-1648, koji je uključivao francusku nesigurnost o budućnosti habsburških carevina Španije i Austrije) pokazuju zamku.

Alison, je poručio kako svrha njegove knjige nije predviđanje budućnosti već sprječavanje. Vašington i Peking mogu upravljati svojim državnim brodovima kroz današnje opasne plićake samo ukoliko nauče i primijene lekcije.

Milan BOŠKOVIĆ

Komentari

nastavi čitati

Izdvajamo