Povežite se sa nama

GLEDIŠTE

,,Stokholmski sindrom” talaca u zarobljenoj državi

Objavljeno prije

na

Kako se Stokholmski sindrom manifestuje u današnjoj Crnoj Gori? Kako građanin, kao „nosilac  suverenosti”, može biti talac građanske demokratske države zasnovane na vladavini prava? Pa još u situaciji kada mu je Ustavom garantovano da upravo on, građanin, “ostvaruje vlast”

 

Kao dugogodišnji praktičar u primjeni domaćih i, posebno, međunarodnih pravnih propisa i opšteprihvaćenih pravila međunarodnog prava, kojima se garantuju i štite ljudska prava i osnovne slobode građana Crne Gore u i od njihove države, i kao građanski aktivista  i prije  i nakon tzv. “osvježenja” i smjene Kurte Murtom, imam potrebu da predočim svoje zapažanje Stokholmskog sindroma kod (dijela) crnogorskih građana,  kao ozbiljnu prepreku uspostavljanju vladavine prava u zemlji.

Imam jasnu predstavu o Najvećim Štetočinama u višedecenijskoj razgradnji crnogorske države i društva, na kojem procesu je uspostavljen mafiokratski sistem (kako ga definiše prof. dr Milan Popović) čiji smo zarobljenici. Ne gubim iz vida ni nove, trogodišnje, nastavljače  partitokratske prakse koji, pored neznanja, nemaju ni snagu da bitnije ugroze moćni mafiokratski sistem, posebno štetan u pravosuđu konicipiranom u skladu sa potrebama mafiokrata i, sa izuzetkom izbora Glavnog specijalnog tužioca, netaknutom od vlasti novih partitokrata. Obje strukture partitokrata vidim kao otmičare države od građana, talaca obiju partitokratija.

Stokholmski sindrom, kao naučni fenomen, predstavlja ozbiljan psiho-socijalni poremećaj u vidu naizgled teško shvatljive pojave zbližavanja talaca sa otmičarima. Nastao je prije pola vijeka u glavnom gradu Švedske tokom šestodnevne talačke krize prilikom pljačke Kreditbanke, jedne od najvećih u Stokholmu, kada su taoci stali na stranu otmičara-pljačkaša. “Unutra nam je lijepo ali plašimo se upada policije”, riječi su Kristin Enmark koja je, kao talac, više puta komunicirala sa pregovaračkim timom. Talačka kriza je okončana šestoga dana kada je policija ubacila gas i otmičari se predali.

U knjizi Postala sam Stokholmski sindrom, koju je Kristin Enmark kasnije izdala, opisala je kako se talačka situacija popravila naknadnim dolaskom drugog otmičara Olofsona koji joj je obećao da joj se ništa neće desiti i da je u njemu vidjela priliku da preživi.

Stotinama godina prije 1973. i pljačke stokholmske Kreditbanke, kod porodičnog nasilja u crnogorskim patrijarhalnim porodicama je egzistirao Stokholmski sindrom. Taj naš tradicionalni sindrom prisutan je i danas u porodičnom i drugim oblicima nasilja. Iz “drugih oblika nasilja” za ovu priliku izdvajam potonje nasilje koje trpe građani Crne Gore kao taoci zarobljene države od mafiokratije.

Kako se Stokholmski sindrom manifestuje u današnjoj Crnoj Gori? Kako građanin, kao „nosilac  suverenosti”, može biti talac demokratske države zasnovane na vladavini prava? Pa još  kada mu je Ustavom garantovano da upravo on, građanin, “ostvaruje vlast”?

Prvi dio odgovora leži u načinu ostvarivanja vlasti (“neposredno i preko slobodno izabranih predstavnika“) a drugi, još bitniji, u sposobnosti građanina da neposredno vrši vlast kao i u sposobnosti i moralu njegovih izabranih predstavnika koji u ime građanina i u njegovom interesu vrše vlast. Treći, polazišni, dio odgovora koji objašnjava nelogičnost u primjeni Ustava je u upitnosti/nemanju prilike “slobodnog izbora”. Odnosno, osuđenosti na prosto glasanje na vrlo oskudnu ponudu potencijalnih “izabranih predstavnika”.

Otkuda “oskudna ponuda” građaninu “nosiocu suverenosti” u građanskoj, demokratskoj državi socijalne pravde, zasnovanoj na vladavini prava?! Ko, ako ne građanin kao “nosilac suverenosti”, sačinjava (lošu?)  ponudu potencijalnih “izabranih predstavnika” preko kojih vrši vlast?

Pa zar nema dovoljno političkih partija koje mogu iznijeti kvalitetnu ponudu potencijalnih “izabranih predstavnika” koji će uspostaviti efikasno pravosuđe, kao neophodan preduslov za napredak države i društva, i vratiti  povjerenje građana u sudsku vlast koja se, od “trulih dasaka”, tokom trodecenijske simulacije demokratije pretvorila u potpunu trulinu?

Imamo oko 50 registrovanih političkih partija, sa velikim brojem “nosilaca suverenosti” sa partijskim knjižicama (naročito partija vlasti) na oko 600 hiljada stanovnika. Baš tu se nalaze mnogi odgovori o uzrocima i posledicama aktuelnih protivrječnosti. Toliki broj političkih partija  u državi bez demokratske tradicije i društva  bez razvijene demokratske svijesti, čini idealnan sistemski ambijent za dominantan uticaj partija. Crnogorski višepartizam je u funkciji simulacije demokratije i kontinuiranog jačanja partitokratije koja je, u uslovima podjela koje kreiraju vodeće partije i koalicije na suprotnim polovima, poprimila obilježja mafiokratije. U mafiokratskom sistemu sve tri grane vlasti (izvršna, zakonodavna i sudska) su pod uticajem mafiokratskih moćnika, niklih na višedecenijskom srastanju sa partitokratskom vlašću (pre)moćnih kriminalnih struktura “odnjegovanih” tokom višedecenijske simulacije demokratije i vladavine prava.

Crnogorski višepartizam je, za potrebe mafiokratije, instalirao partijske podanike, oskudnog znanja i morala na svim nivoima vlasti, razgradivši državne institucije na znatno niži funkcionalni nivo nego što su bile u jednopartijskom sistemu. Partitokratskim kadriranjem poslušnika,  bez ikakve njihove odgovornosti za neznanje, nerad, služenje interesima moćnih pojedinaca i grupa, “nosilac suverenosti” i cijelo društvo su se našli na udaru “terora neznanja“, kako tu pojavu definiše Srđan Perić. Neznanje, kao neophodna pretpostavka za vladavinu partitokrata i mafiokrata, prisutno je u sve tri grane vlasti a dominira na svim nivoima državnog izvršnog aparata.

Padom funkcionalnosti i instaliranjem podanika mafiokrata u njene institucije, država je postala ne samo skuplja već i proizvodi ogromnu materijlnu štetu  za budžet, odnosno građane koji ga finansiraju. “Nosioci suverenosti” za protekle tri i po decenije nijesu smogli snage da makar jednom, na ulici ili u parlamentu suoče izabrane predstavnike sa činjenicama za koliko škola, bolnica, vrtića, kilometara puteva…su građani uskraćeni odlivom ogromnog novca za otplatu štete koju izabrani predstavnici i njihovi kadrovi od povjerenja, u ime države, nanose građanima kršenjem njihovih ustavnih prava i sloboda. Imajući u vidu takav odnos građana, osiljeni Otmičari države u fazi odmakle mafiokratije, sa pozicije vrha otuđene izvršne vlasti su, Javnim saopštenjem sa 67. sjednice Vlade Crne Gore, okvalifikovali “nelojalnim državi” svakog građanina koji je pred sudovima svoje države po zakonima svoje države odbranio svoje pravo garantovano od te države – jer su, navodno, time “oslabili finansijsku moć države”. Ne njihove neznalice u i na čelu ministarstava (MUP, MO…) koje tako sprovode politiku koja ih je tu postavila nego one pojedince koji su branili svoja prava . „Nelojalnim državi” okvalifikovali si i sudije  koji su “presudama protiv države”, kako su osiljeni Otmičari države nazvali pravosnažne presude u korist oštećenih građana, takođe “oslabili finansijsku moć države. Umjesto da objavi spisak partitokratskih štetočina koje (decenijama) nanose toliku štetu, Vlada je najavila i objavila spisak “nelojalnih državi” branilaca svojih ustavnih prava.

Ilustracija zarobljenosti države mafiokratijom  u sudstvu,  trećoj grani vlasti u koju izvršna vlast  ne bi smjela da se miješa, bilo je javno saopštenje Sudskog savjeta (sastavljenog od “slobodnih i nezavisnih sudija” i “uglednih pravnika”) koje je “saglasno sa Vladom” da se javnosti saopšti spisak sa imenima nelojlanih ” ne samo sudija”, nego i državnih službenika, sudijskih pripravnika…građana, koji su tužili državu?!

Otmičari države,  sa prvim zastupnikom Crne Gore pred Evropskim sudom za ljudska prava u Strazburu kao potpredsjednikom Vlade na čijem čelu je bivši direktor Agencije za nacionalnu bezbjednost, izmjenama zakona uskratili su “nosiocima suverenosti” dotadašnje mogućnosti sudske zaštite svojih ljudskih prava i sloboda od Zarobljene države, svodeći ih daleko ispod nivoa koje su imali stanovnici jednopartijske Crne Gore.

Nebrojena su konkretna praktična iskustva sa “pravičnim suđenjem  pred crnogorskim nezavisnim i nepristrasnim sudovima” nakon što su privoljeni” da “budu lojalni državi” i da ne  smiju “suditi protiv Crne Gore”, odnosno mafiokratije koji su je zarobili.

Tako je -“nosilac suverenosti” inficiran Stokholmskim sindromom vođen “logikom” Kristin iz Stokholma “da preživi” bez zamjeranja jer “može biti gore”. Sindrom se “primio” na naše tradicionalno “veži konja đe ti gazda kaže”.   A koje su dimenzije našeg Stokhomskog sindroma dočarali su učesnici protestnih okupljanja Ima nas. Tokom višednevnih protesta Ima nas, taoci zarobljene države stali su na stranu Otmičara “braneći zarobljenu državu” zajedno sa visokim predstavnicima Najvećih štetočina Crne Gore tokom simulacije njene demokratizacije i stvarnog uspostavljanja Mafiokratije.

Naš  sindrom je mobilisao taoce u zarobljenoj državi da podrže mafiokrate protestujući protiv novoizabranog GST zato što pritvara i procesuira “poštene ljude” mafikratije iz samog vrha njenog sudstva, tužilaštva, bezbjednosnih struktura.

Nadmašili smo Švedsku. U Stokholmskom sindromu, Šveđanka Kristin, kao talac, nikada ne bi sa otmičarima Olsonom i Olofsonom izašla da protestuje i pruži im podršku protiv švedskih vlasti koje gone te otmičare.

Budislav MINIĆ

Komentari

GLEDIŠTE

IBAR ne donosi rješenja

Objavljeno prije

na

Objavio:

Zabrinjavajaća je sličnost onovremenih hvalospjeva “najefikasnijem sudstvu u regionu” sa ovovremenim “regionalnim predvodništvom” u evropskim integracijama

 

“Punoljetstvo” moje države unosi mi dodatni nemir. Građanska, demokratska, ekološka i država socijalne pravde, zasnovana na vladavini prava, na ovom nivou zaostalosti u svom razvoju,  ne može ostaviti mirnog ni jednog svog,  istinski posvećenog, građanina. Posebno ne onoga sa iskustvom višedecenijske borbe unutar struke protiv uneređivanja prvo bezbjednosnog sektora, a poslednjih više od četvrt vijeka i protiv devastacije pravosuđa i, posebno, “najefikasnijeg sudstva u regionu”. Suočen sa podacima dobijenim od međunarodnih partnera o dubini sunovrata ta dva sistema, zapažam zabrinjavajaću sličnost onovremenih hvalospjeva “najefikasnijem sudstvu u regionu” sa ovovremenim “regionalnim predvodništvom” u evropskim integracijama. Zabrinutost je utoliko veća što su floskule o “najefikasnijem sudstvu u regionu” plasirane u “ranom djetinjstvu”  države a “regionalno predvodništvo”, sa istim sudstvom kao (pre)krupnom preprekom na evropskom putu Crne Gore, plasira se u vrijeme njenog “punoljetstva”.

Sunovrat sudstva je neprekidan. Ne usuđujem se reći da je nekontrolisan. No, sigurno je da nakon ustavnih promjena iz 2013. godine, nije kontrolisan od zakonodavne vlasti u kontekstu proklamovane ravnoteže i međusobne kontrole tri grane vlasti.

Proces transformacije partitokratije u mafiokratiju, podrazumijevao je i transformaciju sudske grane vlasti u zatvoreni sistem, kontrolisan instaliranim rukovodećim kadrom iznutra. Mafiokrate su, osmišljenim kadriranjem njima odanih kadrova od samog vrha piramide sudske vlasti nadolje, sprovele koncept zatvorenog sudstva u “sigurnim rukama”.

Najefikasnije sudstvo u regionu je “principijelnost” i “etičnost” pokazalo u brojnim, javnosti poznatim, slučajevima nesankcionisane zastare krivičnih gonjenja i drugih manifestacija korupcije. Slučajevi su “rješavani” zahtjevima “zatečenih” sudija za dobrovoljni prestanak sudijske funkcije, redovno odobravanim uz pravo na isplatu zarade u narednih (najmanje) šest mjeseci. Bez procesuiranja – krivičnog, materijalnog i drugog …

Ilustrativan je slučaj  jednog suda sa crnogorskog primorja kojeg je, na taj način, u kratkom roku napuštilo bezmalo pola sudija. Jedino je predsjednik tog suda stameno izdržao na toj funkciji od 1989. do 2020. godine, gradeći “najefikasnije sudstvo u regionu”. Na taj način je izgrađen i održan postojeći “ugled” sudstva, a “dobrovoljcima” iz sudstva je ojačana crnogorska advokatura.

Ilustrativan primjer “kadriranja” je raspored u pravosuđu u jednom momentu jedne porodice: striko na čelu Ustavnog suda, sinovac – premijer, snaha – sutkinja  uz “projektovanu” predsjednicu Vrhovnog suda, brat – predsjednik Advokatske komore… Sinhronizacija u realizaciji koncepta samostalnog i nezavisnog sudstva podrazumijevala je i kumu predsjednice Vrhovnog suda za predsjednicu Konferencije sudija. To tijelo bira članove Sudskog savjeta iz reda sudija koji čine većinu… A Sudski savjet je služio kao navodni garant nezavisnosti sudstva kroz rad svojih komisija (za testiranje, za ocjenjivanje, za raspoređivanje, za napredovanje, za pritužbe…) i tijela (Disciplinsko vijeće, Vijeće za ocjenjivanje rada sudija…).

I na isteku četvrte godine od kada su mafiokrate izgubile zakonodavnu i izvršnu vlast, tako izgrađen sudski sistem opstaje uprkos godinama najnižem povjerenju javnosti u rad sudstva i uprkos optuženjima nosilaca najviših funkcija u crnogorskom sudstvu.

U samo nekolika dana ređaju se događaji. Građani protestuju protiv skandalozno neujednačene sudske prakse u vrlo osjetljivoj oblasti jačanja nasilja prema ženama. Suđenje bivšoj predsjednici Vrhovnog suda, njenom sinu i ostalim optuženima za organizovani kriminal odloženo je 16. put. Na Opštoj sjednici Vrhovnog suda propao 9. pokušaj za izbor predsjednika Vrhovnog suda…

Alarmi iz sudstva ostaju bez odjeka kod donosilaca odluka. Nove vlasti se ne pokazuju ni izbliza doraslim za izazove koji stoje pred Crnom Gorom za demontiranje struktura mafokratskog sistema.  Štaviše, zloupotrebljavaju globalna kretanja i pojačan interes zemalja EU za prijem Crne Gore u članstvo, prikazujući to svojim postignućem – bez bitnih kvalitativnih promjena u oblasti vladavine prava i reformi u pravosuđu kao preduslovu suštinskih promjena.

IBAR ne donosi rješenja.

Bez javnog suočavanja kandidata i nosilaca najviših sudijskih funkcija, uključujući novoizabrane, sa činjenicama i dokazima o svom dosadašnjem radu nema suštinskog napretka.

Budislav MINIĆ

Komentari

nastavi čitati

GLEDIŠTE

SVETLANA BROZ O ONIMA KOJI NEGIRAJU GENOCID U SREBRENICI: Oni bi ga ponovili

Objavljeno prije

na

Objavio:

Najstrašnija je svijest o tome da su svi koji negiraju genocid u Srebrenici spremni da ga ponove! Zato im i rezolucijom Generalne skupštine UN-a treba jasno reći da svijet to više neće tolerisati i da će cio svijet učiti iz ovog iskustva

Piše: Svetlana BROZ

 

Od rane mladosti i saznanja šta je inteligencija, čemu služi, kako se procenjuje i kakvim testovima se utvrđuje, suočena sa mnogim lažima u društvu, brzo sam shvatila da je baš laž najveća uvreda inteligencije. 

Svaka prosečno inteligentna osoba zna da razlikuje laž od istine. Zašto to ne čini ili ćuti svakom se „knjiži“ na sopstvenu savest. Jednom će ipak, hteli ili ne, svoditi račune sa sobom ili sa svojim potomcima.

Ne mogu a da ne podsetim na Nemačku nakon Drugog svetskog rata, poraženu, prezrenu, usamljenu, prepolovljenu, pod nadzorom onih koji su je uz ogromne žrtve zaustavili i pobedili. Početkom osamdesetih posetila sam memorijalni kompleks nacističkog logora Dahau udaljenog samo 30 kilometara od Minhena. Logor je otvoren odmah po dolasku Hitlera na vlast, 1933. Prošle godine obeleženo je u celom svetu 90 godina od njegovog osnivanja! Provela sam sate na tom jezivom stratištu na kojem su svi detalji bili izloženi. Prikazivali su i dokumentarni film o ulasku oslobodilaca u logor, snimljene gomile logoraša koje su nacisti ubili, a bežeći pred saveznicima nisu ih stigli spaliti. Snimili su i stotine Nemaca, stanovnika Minhena koji su negirali da znaju šta je bilo u Dahau-u, pa su ih saveznici doveli da vide ono što se dešavalo dvanaest godina u njihovom najbližem susedstvu, a oni nisu znali?! I pored svih negiranja miliona Nemaca koji su okretali glavu od istine, sva ta nacistička zlodela zabeležile su kamere za večnost. 

Bilo je teško i bolno Nemcima suočiti se svim posledicama nacizma; iako su proces započeli odmah dugo je trajao, decenijama čak. Pa ipak, iako su milioni bili slepi sledbenici Hitlera, zemlja Getea digla se iz pepela i povratila dostojanstvo u svetu. 

Ima neretko istorijskih trenutaka u kojima gotovo cele nacije pristaju na laž u ime „višeg cilja“, koji im je „veliki knez“ ili „otac nacije“ odredio. Nama, na zapadnom Balkanu već gotovo četrdeset godina stalno iste „poglavice“ ponavljaju laži kojima zamenjuju istinu koju smo svi znali, po poznatom principu Hitlerovog ministra propagande Gebelsa, da „deset puta ponovljena laž postaje istina“.

I kada smo pomislili da nam „niko ne može prodavati rog za sveću“ pojavio se novi, mladoliki ministar propagande, ovoga puta ne Hitlerov nego Miloševićev. Kolo laži i zločina zavrtelo se mojom ubijenom zemljom, Jugoslavijom, i vrti se već predugih trideset pet godina. Bez šansi da se u dogledno vreme zaustavi.

 Poslednjih nedelja svedočimo novoj bezobzirnoj kampanji ispiranja mozga milionima u Srbiji, regiji, pa su prešli i na ceo svet!? Nikada bezočnije, nemoralnije i drskije uvrede inteligencije za svojih skoro sedamdeset godina nisam čula! 

Za sve koji su na bilo koji način protiv usvajanja rezolucije Generalne skupštine UN o genocidu u Srebrenici moram reći da su glupi, jer glupo je i besmisleno negiranje pravosnažnih presuda zločincima osuđenim za genocid pred međunarodnim krivičnim sudovima pravde. U civilizovanim zemljama to je i zakonom zabranjeno, što znači kažnjivo. 

Obzirom da se radi o najglasnijem otporu ovoj rezoluciji baš u Srbiji, koji predvodi lično „veliki knez“, jasno je da je okupio previše „duvača u rog“ vrlo oskudnih intelektualnih kapaciteta, te svi njihovi napori poprimaju elemente farse u međunarodnim razmerama. 

Kažu da je narod u Srbiji zaplašen retorikom vladajuće klike danas, a isto je bilo i 1995. samo se tadašnji „veliki knez“ zvao Slobodan Milošević, ali tada se mnogi nisu bojali jer je svaki zločin bio nekažnjiv. Velika greška, opet posledica gluposti, bila je verovanje da će najveći zločin, zločin genocida, ostati zauvek nekažnjiv. Oni koji taj zločin negiraju i danas, glupo misleći da će se vremenom zaboraviti, zatvaraju perspektivu normalnog života budućim generacijama. 

U Nemačkoj se u školama nije izučavao Drugi svetski rat do sedamdesetih godina, jer su učenjaci procenili da je potrebno da prođe dovoljno vremena, odnosno „čekala se vremenska distanca“. 

A 1976. prvi put je na državnoj televiziji emitovan osmočasovni dokumentarni film Shoah u kojem se cela Nemačka suočila sa svedočenjem preživelih žrtava Aušvica i drugih nacističkih logora. Rezultat je bio logičan: preko milion mladih Nemaca, rođenih posle rata napustilo je domove svojih roditelja! Verovatno na pitanje roditeljima gde su bili i šta su radili za vreme nacizma nisu dobili iskren i pošten odgovor, ili su roditelji jednostavno ćutali. 

To isto moglo bi se dogoditi i onima koji negiraju genocid u Srebrenici jednog dana kada im deca, unuci ili praunuci, vršnjaci tog genocida ili rođeni posle njega, koji samo posete memorijalni centar „Potočari“, a moraće, jer to je pitanje elementarne moralnosti,  postave jednostavno pitanje: „Kako si i zašto ikada mogao da negiraš taj genocid?“ Pitaju li se ti ljudi kada će im se to dogoditi i šta će odgovoriti? Ili i dalje veruju da njihovi potomci neće nikada razumeti kolika je to uvreda njihove inteligencije?!

 Pa nisu vaši potomci idioti iako još ćute! Ne zavaravajte se svi vi što gledate u oči i lažete svoju rođenu decu – da ćete umreti spokojni! Znam za desetine onih koji su videli gde su pokopane žrtve genocida u Srebrenici koji su godinama sve poricali, a onda kada im se sasvim približio sudnji dan tražili način da anonimno prijave vlastima to mesto, kao mesto iskupljenja svog greha. 

Čestiti roditelji vaspitavaju svoju decu da nauče da odgovaraju za sve što čine: ako je nešto dobro da će biti nagrađeni, a za ono što nije dobro, da shvate i priznaju sebi, da to ne bi nikada ponovili. 

Pitam se ima li takvih roditelja još u Srbiji, više od onih koji se mogu na prste prebrojati? I, ako ih ima, gde su, što ćute? Koga se to plaše? Onih koji lažu i negiraju istinu? Pa dokle?

Najstrašnija je svest o tome da su svi koji negiraju genocid u Srebrenici spremni da ga ponove! Zato im i rezolucijom Generalne skupštine UN-a treba jasno reći da svet to više neće tolerisati i da će ceo svet učiti iz ovog iskustva. 

Willy Brandt, čuveni nemački kancalar je 1970. prilikom prve posete Poljskoj od kapitulacije Nemačke, položio  venac na spomenik žrtvama varšavskog geta, vratio se par koraka unazad – klekao i oborio glavu! – „Nad ponorom nemačke istorije, pod teretom miliona ubijenih, uradio sam to što ljudi inače rade kada jezik zakaže“ – napisao je kasnije Brandt.

Hoće li Srbija ikada imati političara Brandtovog formata, morala i pameti? Ili će nastaviti da ubija svakog ko ume i sme da misli i govori javno i ostati sama dok potpuno ne potone u kal zločina koji je već osudio ceo civilizovani svet?

Meni ostaje samo da javno pozovem sve čestite ljude u celom svetu da podrže rezoluciju Generalne skupštine UN-a o genocidu u Srebrenici. Biće to još jedan važan doprinos sveta istini o zločinu genocida i odavanje počasti žrtvama, kao i trajno sećanje na njih.  

Ostaje mi da po ko zna koji put javno kažem da se od 1995. godine stidim što pripadam ljudskom rodu! 

I da još jednom, kao rođena Beograđanka, javno zatražim oproštaj od svih preživelih žrtava genocida u Srebrenici!

Komentari

nastavi čitati

GLEDIŠTE

“Paf, paf” nije metod

Objavljeno prije

na

Objavio:

Uvođenje vetinga, koji podrazumijeva provjere imovine, integriteta i stručnosti sudija, prijeko potrebno u interesu sudstva i stručnih sudija od integriteta. U mjeri u kojoj je u postojećoj partitokratiji moguće obezbijediti 2/3 većinu za promjenu Ustava i dosljedno sprovođenje vetinga, postoji i nada u očuvanje kompetentnog sudijskog kadra od integriteta za oporavak sudstva

 

 

Na ulici ispred probušene crnogorske “palate pravde” nastavlja se novoustanovljena praksa “dvorskih advokata”, uz učešće bivšeg i sadašnjeg predsjednika Advokatske komore Crne Gore. Branioci pritvorenih i optuženih visokopozicioniranih osoba u pravosuđu i bezbjednosnim strukturama obavljaju zastupanja svojih klijenata “edukujući” javnost o sopstvenoj verziji sadržine i pravnog značaja presude Evropskog suda pravde iz Luksemburga o dokaznoj snazi Sky podataka. Na drugoj strani, advokat Veselin Radulović oponira kolegama riječima: “neozbiljno je i nekorektno prema javnosti, ali posebno i prema optuženim licima, to saopštavati i obećavati”.

Uporedo pišem žalbu Višem sudu u Podgorici protiv presude, ilustrativne za stanje u sudstvu, koju je donio donedavni član Sudskog savjeta iz reda sudija kadrovski najjačeg osnovnog suda u Crnoj Gori. Naglašavam, u građanskopravnom postupku protiv Crne Gore, radi naknade štete zbog nepravilnosti i nezakonitosti u radu tog i Osnovnog suda u Podgorici, pišem Višem sudu u Podgorici pred kojim se vode sudski postupci na Sky dokazima uz primjenu relevantne prakse međunarodnih sudova. U obije vrste postupaka odluke se temelje na presudama međunarodnih sudova kojima se ustanovljavaju opšteprihvaćena pravila međunarodnog prava koja, prema članu 9 našeg Ustava, imaju primat nad domaćim zakonodavstvom.

Prisjećam se svojeg uzaludnog nadanja u kadrovske promjene u sudstvu nakon odlazaka u penziju notornih neznalica u togama: dugogodišnje sutkinje koja mi, punomoćniku stranke u brakorazvodnoj parnici, odbija dati kopiju zapisnika jer “suđenje nije javno”, zatim starog sudije koji mi prigovara da sam “doveo u zabludu klijenta da je list nepokretnosti dokaz da je on vlasnik porodične kuće a ne tuženi stric” i td. U dijelu građansko-pravnih postupaka protiv države partitokrata izostao je očekivani pad uticaja političkih centara moći u sudstvu odlaskom u penziju ovih sudija, “lojalnih državi” po kriterijumima Duška Markovića i Zorana Pažina iz Saopštenja sa 67. sjednice Vlade od 8. marta 2018. godine.

I nakon odlaska Vladarke? sudske vlasti i njenog procesuiranja, sudije Osnovnog i Višeg suda nastavljaju da predano sprovode direktivu izvršne vlasti protiv “nelojalnih građana” koji se odvaže da svoja prava i slobode pokušaju zaštititi pred sudovima svoje države u skladu sa Ustavom Crne Gore i potvrđenim i objavljenim međunarodnim konvencijama i time “slabe finansijsku moć države”. To čine pozivajući se na presude evropskih sudova na način koji kompromituje sud i funkciju sudije.

Nakon što je njegov mlađi kolega u istom sudu (sin donedavnog istražnog sudije u Višem sudu u Podgorici), istim nonsensom odbio istovjetnu tužbu protiv Države, donedavni član Sudskog savjeta iz reda sudija u drugom postupku na isti način odbija tužbu istog tužioca, citirajući iste besmislice iz presuda koje potvrđuju neznalice u Višem sudu u Podgorici! Svi sa istim defektom u (ne)znanju.

Neznalice u togama ne razlikuju Evropski sud pravde iz Luksemburga kao sud Evropske unije kojoj Crna Gora (verbalno) teži i čije presude su obavezujuće za članice Evropske unije, od Evropskog suda za ljudska prava u Strazburu, kao suda Savjeta Evrope čiji je Crna Gora član. Pri tome, neznalice u togama u postupajućim sudovima, uz nerazumijevanje svrhe i sadržine presuda međunarodnih sudova, presudu Evropskog suda pravde u predmetu Gerhard Kubler protiv Austrije redovno pripisuju Evropskom sudu za ljudska prava u Strazburu, stvarno nenadležnom za suđenje u predmetima protiv Austrije. Pri tome, sudovi oba nivoa krivotvore bitne poruke te presude o obavezama država članica EZ/EU, istovjetnim sa obavezama država članica SE i sa materijalno-pravnim propisima Crne Gore, “štiteći finansijsku moć države” kršenjem svih nacionalnih propisa zaključno sa najvišim, bez ikakve odgovornosti.

U tom ambijentu u setu od dvadesetak predmeta protiv Crne Gore postupa i mlada sutkinja od integriteta. Advokati i mediji ne pokazuju spremnost da javno, konkretno i argumentovano prezentuju bitno različite stručne i etičke pristupe sudija u vršenju te složene i odgovorne funkcije. To rezultira nekritičkim uopštavanjem i generalizovanjem na štetu sudstva i sudija od znanja i integriteta. Stoga je uvođenje vetinga, koji podrazumijeva provjere imovine, integriteta i stručnosti sudija, prijeko potrebno u interesu sudstva i stručnih sudija od integriteta. U mjeri u kojoj je u postojećoj partitokratiji moguće obezbijediti 2/3 većinu za promjenu Ustava i dosljedno sprovođenje vetinga, postoji i nada u očuvanje kompetentnog sudijskog kadra od integriteta za oporavak sudstva.

“Paf, paf” nije metod.

Budislav MINIĆ

Komentari

nastavi čitati

Izdvajamo