Povežite se sa nama

Izdvojeno

STRATEŠKI PLANOVI RAZVOJA SJEVERNIH OPŠTINA: Samo želje na papiru

Objavljeno prije

na

Analiza strateških planova razvoja sjevernih opština pokazuje da je to nerijetko bio tek preambiciozan „spisak želja“. Na desetine planiranih projekata postoji samo na papiru, iako su rokovi za njihovu realizaciju odavno prošli

 

ormalnu obavezu da donesu četvorogodišnje ili petogodišnje strateške planove razvoja u minulom periodu ispunile su gotovo sve opštine na sjeveru. Međutim, analiza tih dokumenta pokazuje da su nerijetko bili tek preambiciozan „spisak želja“. Na desetine planiranih projekata postoji samo na papiru, iako su rokovi za njihovu realizaciju odavno prošli.14

Kreirajući nove strateške planove razvoja (SPR) mnoge opštine su „zaboravile“ da se osvrnu na uspješnost prethodnih. Oni koji su to uradili, suočili su se sa činjenicom su nerealno planirali ili imali neumjerenu ambiciju. Mnogi projekti, čija je realizacija oročena na četiri ili pet godina, nazavršeni su ili, čak, nezapočeti.

Dugoročni plan razvoja opštine, kojim se bliže definiše razvojna politika, služi kao osnov kreiranje budžeta, ili kandidovanje projekata kod donatora. Donošenje tog dokumenta je zakonska obaveza.

U Pljevljima, prošlim petogodišnjim SPR bio je zacrtan završetek 77 projekata. Kada je u oktobru prošle godine, sa značajnim zakašnjenjem, donošen novi plan, analiza je pokazala da je od 2013. do 2018, završeno svega – 11. Ukupna vrijednost ralizacije je 16,5 milona eura, a SPR je predviđao ulaganja vrednija od milijardu.

„Djelimično je realizovano, ili je realizacija u toku, 25 projekata, a čak 31 nije realizovan. Posmatrano prema prioritetnim oblastima, najviše je projekata sprovedeno u okviru unapređenje ambijenta za zadovoljenje potreba lokalnog stanovništva. To se odnosi na oblasti kulture, obrazovanja, socijalne i zdravstvene zaštite i sporta. Broj nerealizovanih projekata obuhvata i projekte od kojih se u toku realizacije, na neki način, odustalo, iz razloga njihove ekonomske opravdanosti“, zaključak je iz novog SPR te opštine, koji će važiti do 2025. godine.

U prethodnom periodu nije realizovan projekat rekonstrukcije postrojenja za preradu pitke vode na Pliješi, te distributivne mreže i dovodnog cjevovoda od Odžaka do Pljevalja.

Mješani pljevaljskih sela još nijesu dočekali izgradnju puta Kosanica – Glibaći – Bobovo, vrijednog 14 miliona eura. Nije urađena ni zapadna obilaznica oko grada, duga oko četiri kilometra, kao ni cementara, i projekat rekultivacije deponije Maljevac . Dugo najavljivana toplifikacija grada takođe je  još „pusta želja“, kao i izgradnje druge faze Osnovne škole na Gukama. Pljevljaci nemaju ni davno planirano gradsko klizalište.

Gradska pijaca još je neuređena, iako je još prije tri godine trebalo da bude  završena rekonstrukcija vrijedna četiri milona eura. Opština Pljevlja nije završila ni „jeftinije“ planove, kako što je studija o zdravstvenom stanju građana, za što je trebalo samo oko 10.000 eura. Neki od nerealizovanih planova samo su prepisanhi u novi SPR. Tako je sa izgradnjom otvorenog bazena. I dalje je među prioritetnim projektima i izgradnja cementare. Rekonstrukcije zgrada Gimnazije i Opštine, takođe.

Pravadajući što nijesu relizovali dio planiranih projekata iz prethodnog SPR u Opštini Andrijevica su konstatovali da su „potrebe građana velike, određene intervencije jako skupe, a da je budžet lokalne samouprave jako limitiran“.

„Pregledom izvora finansiranja može se vidjeti da su sredstva iz budžeta opštine korištena za svega 11 odsto za finansiranja prioriteta iz strateškog plana. Oko 38 odsto su sredstva iz kredita. Država, EU i međunarodne organizacija finansirale su preko 50 odsto prioritetnih projekata…“, konstatovano je u novom andrijevačkom SPR.

Iako aktuelni SPR opštine Kolašin važi do naredne godine, većina planiranih projekata iz tog dokumenta,  donesenog 2018, nije ni započeta. Plan je rađen za vrijeme prethodne lokalne vlasti. Njime su planirani projekti sadržani u višedecenijskim obećanjima političara. Međutim, pokazalo se su i dalje krupan zalogaj za lokalnu vlast.

Među projektima, koji je trebalo da se realizuju do naredne godine je i izgradnja gradske toplane i uspostavljanje daljinskog grijanja na gradskom području.

Još nije ni započeto uspostavljanje i promocija sistema selektivnog sakupljanja otpada, kao ni izgradnja reciklažnog centra.

U odnosu na prije tri godine, nije se odmaklo ni u izgradnji infrastrukture u biznis zoni „Bakovići”. Na tom prostoru bila je planirana izgradnja vodovodne, komunalne, putne i električne infrastrukture. Očekivalo se da se poveća broj investitora u biznis zoni, ali i značajno smanji nezaposlenost u opštini.

Rekonstrukcija gradske pijace, takođe, još je samo ideja. Do naredne godine,  prema Planu, trebalo je da bude završena i rekonstrukcija Doma učenika i davanje u zakup kroz privatno-javno partnerstvo. Taj objekat u Sportskoj zoni je i dalje ruina i trenutno nema nikavu namjenu. Bila je planirana i rekonstrukcija Spomen doma, zgrade u kojoj su smještene kancelarije lokalne uprave, Uprave za imovinu, te nekih političkih stranaka…

Tokom prve tri godine, perioda na koji se plan odnosi, ništa nije rađeno ni na zaštiti i promociji kulturnog i arhitektonskog identiteta grada. Usklađivanje  obrazovnog sistema sa potrebama tržišta rada još je veliki problem.

I predhodni SRP Kolašina, kako se ispostavilo, bio je podjednako nerealan.  Relizovano je svega 13 projekata, što je tek trećina planiranih.

Među rijetkim opštinama, koje su se pohvalile stepenom relalizacije starih SPR, su Žabljak i Bijelo Polje. Kako tvrde u bjelopoljskoj lokalnoj upravi do 2017. godine relizaovali su 292 projekta ukupne vrijednosti 149 milona eura.

„Neki projekti su realizovani iako nijesu planirani. To se dešavalo kada su se ukazivale  mogućnosti korišćenja za to raspoloživih izvora na koje se za te namjene prilikom usvajanja plana nije računalo“, tvrde u Opštini. Sumiranje rezultata aktuelnog dokumenta slijedi na kraju ove godine, pa kažu da očekuje da će biti podjednako zadovoljni kao i prije četiri godine.

Na Žabljaku je iz prethodnog dokumenta ralizovano tri četvrtine planiranog.

                                      Dragana ŠĆEPANOVIĆ

Komentari

FOKUS

TU DRAŽINI NASLJEDNJICI, TU MILO PRVI GERILAC CRNE GORE: Tuguj, bronzana stražo

Objavljeno prije

na

Objavio:

Sjednica parlamenta u četvrtak nije nastavljane do zaključenja Monitora. Glasanje čekaju budžet, rezolicija o Srebrenici, ministar pravde. Iz DF-a stiže obavještenje da oni neće glasati ni za jedan novi prijedlog koji stigne od Vlade Zdravka Krivokapića. Poslanici DPS obukli su odijela i čekaju glasanje. Početak razrješenja ili novi zaplet

 

Skupštinska rasprava o zahtjevu predsjednika Vlade Zdravka Krivokapića da ministar pravde, ljudskih i manjinskih prava Vladimir Leposavić bude razriješen dužnosti, nakon što je odbio da podnese ostavku, zbog negiranja genocida u Srebrenici i relativizovanja presuda međunarodnih sudova koji su taj genocid presudili i osudili, postala je dramatičnija nego što se moglo pretpostaviti.

To da  Vlada nema podršku dobrog dijela  većine u parlamentu znali smo od ranije. Kao što nikakvu novost nije predstavljala ni premijerova namjera da se, koliko god je to moguće, distancira od predstavnika naroda iz poslaničkih klubova DF-a, PzP-a i, sve više, SNP-a. Ali dubina razdora je iznenadila čak i  upućene.

Premijer je  otišao iz Skupštine nakon što je poslanicima vladajuće većine i malobrojnim predstavnicima opozicije koji su se seirili, poručio kako je „ovdje prisutan nemoral i političko licemjerje“. Još je Krivokapić onima koji su ga predložili i izabrali za premijera zamjerio: „Pozivate na dijalog a čitavo vrijeme ucjenjujete… Ovdje se toliko laži čuje da se postavlja pitanje što je to politika“.

Oni su potom, pošto ih je premijer ostavio da sami vidaju rane, poručili da se, nakon „kafansko-prostačkog nastupa premijera, osjećaju loše zato što podržavaju čovjeka koji je nedorastao povjerenom poslu“ (citat Miodrag Lekić). Odnosno, da je „danas pravi momenat“ za razgovore unutar vladajuće koalicije o izboru novog premijera i Vlade pošto „ovaj premijer zaista ne zaslužuje da vodi Vladu” (Slaven Radunović).

Prethodno je i Milan Knežević definisao odnos DF-a prema Krivokapiću: ,,Ako budete sa DPS-om smijenili Leposavića niste premijer, a ako ga ne budete smijenili niste više premijer“. Iskustvo nas uči da obećanja, baš kao ni prijetnje, čelnika DF-a ne smijemo uzimati zdravo za gotovo, ali je sve očiglednije da postojeća kohabitacija na relaciji zakonodavna – izvršna vlast ne može trajati još dugo, a da ozbiljno ne ugrozi osnovne interese građana. Makar bilo jasno da je postojeća Vlada, možda, najviše što aktuelna većina može da ponudi.

Knežević objašnjava: „Kriv sam ja zato što sam ga predložio za mandatara. Neka mi oproste glasači što sam im rekao da nećemo izdati ideološke principe. Sporazum trojice (Krivokapić-Bečić-Abazović, prim. Monitora) mogu da okače mačku o rep jer po njemu treba da pristanem da ne budem Srbin i priznam UCK tvorevinu Kosovo”. Pa dodaje kako DF „ne obavezuje Sporazum sklopljen bez znanja onih koji su podržali Krivokapića. U Sporazumu ne piše Srebrenica pa se premijer poziva na sporazum…“.

Dodatna objašnjenja ponudio je Jovan Vučurović, poslanik DF-a i predsjednik skupštinskog Odbora za ljudska prava i slobode. Ministra Leposavića napadaju oni koji godinama istrajavaju u mržnji i fašizmu prema srpskom narodu kaže on: ,,Tačka spajanja svih koji napadaju ministra je antisprstvo”. Pa precizira da su tu „DPS i sateliti, montenegrinski fanatici u medijima, tu je takođe i koncern Vijesti kao klasični antisrpski medij tu su i tzv. građanisti, a u stvari okoreli antisrbi“. Predsjednik Odbora za ljudska prava i slobode ne da ministra pravde koji se proljetos proslavio izjavom: „Ja sam spreman da priznam da je u Srebrenici učinjen zločin genocida kada se to i nedvosmisleno utvrdi“. Još je Leposavić, tada, obznanio da je sud u Hagu „izgubio svoj legitimitet“.

Zoran RADULOVIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od 18. juna ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

HORIZONTI

80 GODINA OD OPERACIJE BARBAROSA: Uloga Jugoslovena u špijunskim igrama između Hitlera i Staljina

Objavljeno prije

na

Objavio:

Nedavno objavljena knjiga njemačkog publiciste i novinara Mihaela Martensa o Ivu Andriću „U požaru svjetova“ otkriva malo poznate detalje o spektakularnom obavještajnom radu ambasade Kraljevine Jugoslavije u Berlinu uoči i nakon početka Drugog svjetskog rata

 

U 3 sata i 15 minuta  22. juna 1941, njemački radio vezisti su poslali kodni signal Dortmund za 3 miliona njemačkih vojnika nagomilanih uz granicu Sovjetskog Saveza u dužini od 2.900 km. Time je otpočeo Slučaj Barbarosa – kako se kodno zvala invazija na Sovjetski Savez. Dojučerašnji saveznici, koji su zajedno počeli Drugi svjetski rat napadom na Poljsku i raskomadali istočnu Evropu, od toga trena su smrtni protivnici. Sovjetski vođa Josif Visarionovič Staljin i njegova Crvena armija su zatečeni nespremni jer nisu očekivali rat prije nego Njemci dotuku Veliku Britaniju i time izbjegnu fatalni rat na dva fronta kao 1914. Crvena armija je bila daleko brojnija po ljudstvu i naoružanju od Njemačke i njenih saveznica. Međutim, njemačka avijacija je samo u prva tri dana rata zbrisala preko 3.900 sovjetskih borbenih aviona, od kojih je ogromna većina uništena na zemlji, uz gubitak od svega 78 svojih. Nakon šest dana rata, njemačke oklopne jedinice su već bile u Minsku, glavnom gradu Bjelorusije, pošto su munjevito razbile i uništile 5 sovjetskih armija.

Sva dotadašnja upozorenja Moskvi o predstojećem napadu Staljin je odbacivao kao provokacije Britanije i njenih saveznika kojima je, po njegovom ideološkom ubjeđenju, cilj bio da ga uvuku u rat za kapitalističke i imperijalističke ciljeve. Staljin je doprinio nespremnosti svog carstva za rat jer je u čistkama i montiranim suđenjima krajem 30-ih poubijao preko 30.000 visokih oficira zamijenivši ih partijski podobnim ali vojnički nesposobnim kadrom. Od pet maršala Sovjetskog Saveza samo su dva sačuvali glave na ramenima dok je samo jedan armijski general, od ukupno 16, preživio čistke. Od ukupno 57 komandanata korpusa, 50 su pogubljeni kao „narodni neprijatelji i kontrarevolucionari“ uz koje su likvidirana i 154 divizijska generala od ukupno 186.

Njemački vođa Adolf Hitler je 18. decembra 1940. godine izdao u najvećoj tajnosti Direktivu br. 21  kojom se naređuju pripreme i glavni pravci invazije. Međutim, nije se ni završila kalendarska 1940. godina a iz jugoslovenske ambasade u Berlinu je stigao u Beograd izvještaj da Njemačka priprema vojni pohod na Rusiju.

Ambasador u nacističkoj Njemačkoj je od aprila 1939. godine jugoslovenski pisac i kasniji nobelovac Ivo Andrić. Osoblje ambasade je malobrojno i čini ga svega 15 zaposlenih. Jedan od njih je i četrdesetdvogodišnji vojni ataše i pukovnik Vladimir Vauhnik koji je stigao u Berlin nekoliko mjeseci prije Iva Andrića. Vauhnik je bivši pitomac austro-ugarske vojne gimnazije u Mariboru. Tokom Prvog svjetskog rata je ranjen i povučen u pozadinu. Po osnivanju Jugoslavije završava generalštabnu školu u Beogradu i kasnije prestižnu višu vojnu školu u Francuskoj. Prije nego je poslat u diplomatsku službu u Njemačku, radi kao profesor na Vojnoj akademiji u Beogradu gdje predaje vojnu strategiju. Osim maternjeg slovenačkog govori još pet jezika, uključujući i njemački bez akcenta. Odmah po dolasku u Berlin Vauhnik je razvio živopisnu objavještajnu aktivnost koja će mu donijeti divljenje i samih Njemaca.

Krajem 1940. godine na prijemu kod Maršala Njemačkog Rajha i drugog čovjeka države Hermana Geringa uspio je od njega samog kroz ćaskanje dobiti podatak da će Njemačka do polovine proljeća 1941. godine imati 200 divizija na raspolaganju. S obzirom na to da je protiv Britanije dovoljno svega 40-ak divizija, Vauhnik je logički zaključio da je toliko povećanje Vermahta (njemačke armije) uvertira u rat protiv Rusije. Ubrzo njegove procjene potvrđuje slovački vojni ataše u Berlinu koji mu saopštava da im Njemci traže da „spreme dvije divizije za operacije na Istoku“.

Ubrzo će u Beograd početi da stižu vrlo precizni podaci o proizvodnji lovaca, bombardera, tenkova i druge moderne vojne opreme sa detaljnim tehničkim karakteristikama. Takođe Vauhnik šalje iscrpne izvještaje o njemačkim vojnim transportima prema granici sa Rusijom kao i operativne planove protiv Jugoslavije i Grčke. On poimenice navodi njemačke divizije sa matičnim brojevima koje su određene za glavni udar na Balkan i kasnije na Rusiju . Vauhnik je, nakon martovskog puča u Beogradu, 1. aprila 1941. godine, poslao kraljevskom generalštabu informaciju da slijedi njemački napad na Jugoslaviju 6. aprila.

Jovo MARTINOVIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od 18. juna ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

SMANJENJE STAROSNE GRANICE ZA PENZIJU: Ni javnog interesa, ni smjene Katnića

Objavljeno prije

na

Objavio:

Zakon o radu je izmijenjen bez javne rasprave, bez konsultacija sa socijalnim partnerima, finansijskih analiza, bez procjene štete po budžet…

 

Nakon što je početkom decembra poslije višemjesečnih peripetija nekako sklopljena  izvršna vlast, smjena glavnog specijalnog tužioca (GST) Milivoja Katnića bio je prvi zahtjev Demokratskog fronta (DF). Čak su pokušali da izmjenama Zakona o državnom tužilaštvu ukinu SDT, ali taj dokument nije prošao Venecijansku komisiju, jer nije ispunjavao evropske standarde.

U srijedu su izglasane izmjene Zakona o radu koje su predložili Milan Knežević (DF) i Maja Vukićević (DF) kojim će građani biti obavezni da idu u penziju sa 66 godina, umjesto za 67, kako je to do sada bio slučaj.

Zakon je izglasan na brzinu, bez javne rasprave, bez konsultacija sa Socijalnim savjetom, niti drugim socijalnim partnerima. Vlada je odavno pokazala da je izvršno tijelo bez „izvršne moći“. Zato ne čudi što nijesu prstom mrdnuli. Sve to da bi se jedan čovjek poslao u penziju. Milivoje Katnić je, međutim, i dalje na funkciji, dok je, po riječima sindikalnih predstavnika, veliki broj ljudi prijevremeno ostao bez posla zbog izmjena Zakona o radu, a ostale su im kreditne i druge obaveze koje penzijom ne mogu da finansiraju.

Knežević je rekao da nije imao namjeru da izmjenama Zakona o radu ubrza odlazak Katnića u penziju, već da taj akt uskladi sa Zakonom o penzijskom i invalidskom osiguranju kojim je već predviđeno da osiguranik stiče pravo na penziju sa 66 godina starosti i 15 godina radnog staža. On je naveo da desetine hiljada mladih čeka da se zaposli, što je bio još jedan motiv izmjena ovog zakona.

,,Da je ovaj zakon donešen protiv specijalnog državnog tužioca, Milivoja Katnića, on bi u ponedjeljak dobio rješenje o penziji, a to se nije desilo. Zakon o tužilaštvu jasno je normirao da Katniću treba Tužilački savjet da konstatuje prestanak mandata”, kazao je Knežević tokom skupštinske rasprave.

Iz Unije slobodnih sindikata i Akcije za ljudska prava tvrde da Zakon o radu i Zakon o penzijskom i invalidskom osiguranju (PIO) ne treba usklađivati, jer nijesu u koliziji. Zakon o PIO propisao je starosnu granicu za penziju od 66 navršenih godina, međutim, Zakon o radu je davao mogućnost radniku da nastavi da radi do 67 godine. Dakle, građaninu je data mogućnost da pođe u penziju godinu ranije, ali je imao izbor da to ne učini ukoliko se osjeća sposobnim da radi duže. Novim izmjenama zakona im je taj izbor ukinut.

Slaven Radunović (DF) je još tokom skupštinske rasprave u vezi sa radom tužilaštva, nedvosmisleno rekao da su „nadmudrili“ i „pobijedili“ Katnića i donijeli izmjene Zakona o radu zbog kojih će mu prestati mandat. On je rekao da će Katnić otići sa funkcije 12. juna, kada je prvobitno stupio na snagu Zakon o radu.

Ivan ČAĐENOVIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od 18. juna ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvajamo