Povežite se sa nama

DRUŠTVO

Univerzitet partijski, a ne državni

Objavljeno prije

na

2.4. Najdublji izvor birokratskog voluntarizma u društvu i na univerzitetu: partijski feudalizam i politička diskriminacija. Sistem sveopšteg partijskog feudalizma i političke diskriminacije, u društvu i na univerzitetu, nije od juče, star je najmanje nekoliko decenija, pa ipak, koliko god to nekome izgledalo neočekivano i paradoksalno, on svoju najdestruktivniju kulminaciju, doživljava upravo ovih dana, meseci i godina, u postkomunističkoj, postkonfliktnoj, „proevropskoj” Crnoj Gori. U tom pogledu, stanje na UCG 2010., gore je nego što je bilo i u jednopartijskom etatizmu 1980-ih, i u ratnom nacionalizmu 1990-ih. U nastavku, ukazujem samo na glavne elemente, oblike i aktere, ovog izrazito antidemokratskog i protivustavnog sistema, i to prvenstveno s obzirom na ovaj predlog i obrazloženje. 2.4.1. Partijski kartelizovane uprave. Kao što je dobro poznato, u poslednjih desetak godina, to su pretežno kadrovi jedne, manje članice vladajuće koalicije, koji su u raspodeli koalicione vlasti, pored ostalog, u „feudalni” partijski posed, na upravu dobili i UCG. Destruktivnost ovakve uprave ogleda se pre svega u tome što najveći broj njenih „kadrova” na prvo mesto stavlja svoje uže, lične, političke, ministarske, ambasadorske i slične, a ne opšte, profesionalne, univerzitetske, naučne i nastavne interese. Direktna posledica ovakve izrazito parazitske orijentacije jeste i onaj sveopšti birokratski voluntarizam u sprovođenju „Bolonje”, usled kojeg do današnjeg dana nije učinjen ni jedan jedini iole ozbiljan pokušaj, da se novi evropski standardi u oblasti visokog obrazovanja, makar minimalno približe i prilagode realnim uslovima hiper-masovnih studija. Sastavni deo ove i ovakve anti-univerzitetske orijentacije, jeste i sistem sveopšte političke odnosno partijske klijentelizacije, favorizacije i diskriminacije, koji je takođe dobro poznat. Ilustracije radi, podsećam samo na nekoliko sopstvenih iskustva u poslednjih dve-tri godine, na dva anonimna preteća pisma koja sam, kao javno eksponirani kritičar vladajuće oligarhije, dobio u par navrata, 2008. i 2009., oba puta uz solidarnost i proteste civilnog društva i demokratske javnosti, ali ne i službenih struktura UCG, zatim na onaj zaista nezapamćeni prekid časa od strane Vrhovnog državnog tužilaštva 25. februara 2009., koji je isto tako izazvao solidarnost i proteste civilnog društva i demokratske javnosti, pa i jednog broja kritički orijentisanih nastavnika i studenata, ali, uz izuzetak jednog jedinog dekana, opet, ne i službenih struktura UCG, podsećam, zatim, i na drastičan slučaj političke diskriminacije docenta Filipa Kovačevića od strane dekana(ta) Fakulteta političkih nauka 2009-2010., kao i na mnoge druge slične slučajeve, koji su našoj, posebno kritičkoj javnosti, takođe dobro poznati.

2.4.2. Pro-režimska studentska organizacija. U etabliranju anti-univerzitetskog sistema partijskog feudalizma i voluntarizma, koji razara poslednje ostatke normalnosti i kvaliteta visokog obrazovanja na UCG, svoj deo odgovornosti, ima i ova organizacija. Taj deo odgovornosti jeste relativno (naj)manji, jer je relativno (naj)manja i njena moć u društvu i na univerzitetu, ali on ni u kom slučaju nije i beznačajan. Ova organizacija je deo velike demagogije vladajućeg režima na univerzitetu, koja studente svakodnevno, suštinski i faktički isključuje iz svih najkrupnijih pitanja društva i univerziteta, dok ih istovremeno pro-režimski zavodi, korumpira i instrumentalizuje, u permanentnoj kampanji birokratskog voluntarizma protiv onih poslednjih ostataka, te u isto takvoj kampanji protiv opoziciono orijentisanih nastavnika i studenata. Zahvaljujući tome, UCG je valjda jedini univerzitet u ovom delu sveta, a možda i šire, na kojem, od njegovog osnivanja do danas, nije zabeležen ni jedan jedini značajniji odnosno masovniji univerzitetski, nastavnički i studentski protest, protiv ratova, nasilja, nepravdi, korupcije, organizovanog kriminala, i drugih brojnih krimena vladajućeg režima, ali se zato od notornih predstavnika pro-režimske studentske organizacije, svakodnevno mogu čuti, sa partijskim upravama prethodno pažljivo sinhronizovani zahtevi, za beskonačno voluntarističko srozavanje režima i kvaliteta studija, a povremeno bogami i doživeti, otvoreni akti fizičkog, političkog i svakog drugog nasilja, nad retkim kritički i opoziciono orijentisanim nastavnicima i studentima, kao ono onda kada je onaj istaknuti predstavnik pro-režimske studentske organizacije, fizički napao i povredio onog opozicionog studenta, te odmah potom, onim pasošem, od strane Vlade Njegovog Veličanstva, za ovo delo i nagrađen, ili kao ono onda kada je pro-režimska studentska organizacija odbila da odobri upotrebu amfiteatra jednoj alternativnoj studentskoj inicijativi, samo zbog toga što je ova amfiteatar tražila da bi organizovala studentski protest zbog onog skandaloznog upada Vrhovnog državnog tužilaštva u čas jednog kritički orijentisanog nastavnika.

2.4.3. Premijer-vlasnik, ministar finansija-nastavnik, ministri-nastavnici: neregulisani a razorni konflikt interesa u pozadini. Najdublji i najsnažniji faktor destrukcije univerziteta u poslednjih dvadeset godina, ipak, predstavlja jedan veliki, mega-konflikt interesa. Za razliku od nekih drugih oblasti, koje pate od nedovoljne i nekvalitetne regulacije, u oblasti visokog obrazovanja, ovaj konflikt interesa, uopšte nije regulisan. Zahvaljuću tome, mi danas u Crnoj Gori imamo predsednika vlade koji je istovremeno vlasnik „pola Crne Gore” pa i privatnog univerziteta UDG, ministra finansija koji je istovremeno nastavnik na tom univerzitetu, te ne mali broj ministara ove vlade koji su istovremeno nastavnici na jedinom državnom UCG. Iz ovog zamračenog jezgra nekontrolisane političke odnosno oligarhijske moći, dolaze sva negativna zračenja, koja već godinama osujećuju razvoj visokog obrazovanja u Crnoj Gori, od postupnog ali smrtonosnog debudžetiranja i sveukupnog degradiranja jedinog državnog univerziteta i svih njegovih zaposlenih, preko beskonačnog odlaganja donošenja strategije razvoja visokog obrazovanja koja bi konačno morala da postavi stvari na svoje mesto, do svih onih opasnih anti-univerzitetskih patologija, birokratskog voluntarizma, partijskog feudalizma, te političke i svake druge diskriminacije, koje u najvećoj meri narušavaju i ugrožavaju, osnovni akademski i građanski dignitet, pa i elementarni opstanak univerziteta. A sve to uz pomoć onog istog razrađenog parazitskog i predatorskog mehanizma, pljačkaške privatizacije, tajkunizacije i oligarhizacije, kojeg su naši oligarsi, najpre, 1990-ih, razvili i usavršili u privredi, a sada, evo, sele i u vanprivredu, visoko obrazovanje, medije.

2.5. Kulminacija birokratskog voluntarizma, arbitrernosti i intervencionizma na UCG: akademska 2009-2010. Anti-univerzitetska patologija o kojoj je ovde celo vreme reč, razvija se već godinama, ako ne i decenijama. Pa, ipak, svoju najgoru i najopasniju kulminaciju, makar na Pravnom fakultetu u Podgorici, ona je doživela u dva uzastopna šestomesečja, zimskom i letnjem semestru akademske 2009-2010., kada su delovi uprava fakulteta a posebno Univerziteta, u neskrivenoj sprezi sa pro-režimskom studentskom organizacijom, i na njenu inicijativu, pred sam kraj semestra, počeli da dovode u pitanje, pored ostalih, i pravila studija na predmetu Savremeni politički sistemi na kojem sam ja nastavnik, pravila po kojima je semestar započeo, te koja su na vreme, pre početka semestra, sa nadležnim prodekanom za nastavu, do kraja razvijena, precizirana i verifikovana, a studentima već na prvim časovima distribuirana i objašnjena.

Nedopustivo kršenje minimalne vladavine prava i pravne sigurnosti, koje je na taj način počinjeno, dodatno je pogoršano sa još najmanje tri apsolutno neprihvatljiva ponašanja. Prvo, time što su uprave fakulteta i univerziteta, pred sam kraj letnjeg semestra, u drugoj polovini aprila 2010, prihvatile pa čak i ohrabrile studentske zahteve u pomenutom nedopustivom smeru, uprkos činjenici da je Vijeće Pravnog fakulteta, te iste zahteve, pri kraju prethodnog semestra, u decembru 2009, ne samo odbilo, nego i eksplicitno zaključilo, da se tekuća, akademska 2009-2010., zaključno sa junom 2010., ima završiti po pravilima studija po kojima je započela. Drugo, time što je ovakvim ponašanjem, protiv mene, na ovom univerzitetu i šire, po ko zna koji put, još jednom demonstrirana najotvorenija politička diskriminacija. Drugačije, naime, nije moguće objasniti, kako to da su jedna te ista pravila, bez „obaveznih popravnih provera”, godinama bila u skladu na FPN, kao i na PFP, dok sam predmet Savremeni politički sistemi delio sa jednim nastavnikom, koji je crnogorskoj javnosti poznat kao najintenzivniji podržavalac vladajućeg režima, a da su ta ista pravila odjednom postala sporna, kada sam na tom predmetu i uopšte, ostao sam, „za odstrel”. I treće, povećanu demagogiju i agresivnost pro-režimske studentske organizacije i najlošijih studenata, dva prorektora UCG su, ne znam da li svesno, ali svakako neodgovorno, javno podsticali, jedan tako što je zastupao onaj stav o navodno „obaveznim popravnim proverama” iako na PFP pa ni na UCG taj stav odnosno takvo tumačenje nikada nije unisono prihvaćeno, drugi tako što je, takođe javno, širio apsolutno voluntarističke, polpotovske fantazije, o tome kako „ocenjivanje više nije monopol profesora”, šta god to značilo, na taj način nekompetentno i destruktivno praveći konfuziju između studentske demokratije i podele rada, a sve ovo usred hiper-masovnih provera, u mom slučaju, primera radi, usred druge usmene provere znanja onih hiper-masovnih 669 (slovima: šeststotinašezdesetdevet) studenata. Što je, po prvi put u mojih više od trideset godina rada na UCG, nastavu na predmetu, u njenoj najsloženijoj, najtežoj i najosetljivijoj fazi provera znanja, bez moje i najmanje krivice i odgovornosti, dovelo skoro do raspada, da čitaoca ovde poštedim detaljnijeg opisivanja ovog „skoro raspada”. Ovakvo krajnje neodgovorno i opasno ponašanje uprava fakulteta i univerziteta više nikada ne sme da se ponovi.

2.6. Šta da se radi. A da se ovako nešto više nikada zaista ne bi ponovilo, neophodno je, uz ostalo, da se preciziraju i konsoliduju pravila studija, posebno pravila provera znanja i ocenjivanja, na hiper-masovnim programima. Kulminacija anti-univerziteskih patologija, birokratskog voluntarizma, partijskog feudalizma i političkih diskriminacija, u primeni „Bolonje”, posebno tokom „bilo ne ponovilo se” školske 2009-2010., nastavu i ukupni rad na fakultetu i univerzitetu, već je dovela do same ivice održivosti i smisla. Zbog toga je zaustavljanje ovih patologija pitanje života i smrti univerziteta. Po mom mišljenju, na Pravnom fakultetu u Podgorici, postoji minimalna, kritična masa, posebno mlađih nastavnica i nastavnika i studenata, koji imaju dovoljno volje i znanja, da spreče konačno birokratsko ubijanje univerziteta. Ovaj svoj predlog, kao i svoja pozitivna očekivanja u vezi sa njim, zbog toga upućujem, pre svega i najviše njima.

2.7. Zaključak i upozorenje. Nakon trideset-tri godine odnosno generacije na UCG, ja, ipak, ne mogu biti sto-posto siguran, da će se u zaustavljanju ubijanja univerziteta uspeti. Partijski kartelizovane uprave, na UCG i šire, toliko su moćne, da će u svom rušilačkom radu, na kraju, možda i uspeti. U tom slučaju, najviše što, kao redovni profesor univerziteta, još mogu da učinim, jeste da u tom rušenju, makar ne (sa)učestvujem.

Ja u svom predlogu, zahtevu i očekivanju, nisam fiksiran, zatvoren i isključiv. U ovom tekstu, ja sam, u skladu sa svojim najboljim iskustvima, znanjima i uverenjima, dao jedan sasvim konkretan predlog, ali, istovremeno, ostajem otvoren, i za druge predloge, koji idu u istom pravcu i smeru. Suština je ono prilagođavanje, odnosno preciziranje i konsolidovanje režima studija, posebno provera znanja i ocenjivanja, na hiper-masovnim programima.

Ili da sve prethodno, na samom kraju ovog obraćanja, formulišem i najkonkretnije. Ukoliko se, najdalje do početka naredne akademske 2010-2011., ne izvrši rečeno prilagođavanje, preciziranje i konsolidovanje, i stoga produži onaj nedopustivi birokratski voluntarizam i arbitrernost, plus sve ostalo što sa ovim redovno ide, uključiv i one protivustavne političke diskriminacije, ja u takvim (ne)uslovima, neću ni moći ni hteti, da uđem u nastavu (u takvoj nastavi ne bi ostalo ni „a” od autonomije moje profesije, o autonomiji univerziteta da i ne govorim), ali će zato, u tom slučaju, partijske „policije” odnosno uprave fakulteta i univerziteta, konačno biti u prilici, da nakon svih onih diskriminacija, ignorisanja anonimnih pretećih pisama, upada Vrhovnog državnog tužilaštva, i ostalih, učine još jedan negativni presedan, i tako ispune i najtežu od pretnjih iz jednog od rečenih pisama, onu o otkazu „nepodobnom” profesoru koji kvari „Milovu omladinu”. I u tom slučaju, srećno im bilo. Na kraju krajeva, svako od nas bira. Da bude rob ili slobodan čovek. Pa šta košta da košta.

Milan POPOVIĆ

Komentari

DRUŠTVO

SLUČAJ NAPADA NA PREDRAGA SPASOJEVIĆA: Opšta opasnost ili pokušaj ubistva

Objavljeno prije

na

Objavio:

Tužilaštvo uhapšene za napad na Predraga Spasojevića, bivšeg načelnika Istražnog zatvora Spuž, terete za „izazivanje opšte opasnosti“  i „nedozvoljeno držanje oružja i eksplozivnih materija“. Spasojević smatra da nadležno tužilaštvo nije uradilo svoj dio posla, i da se u konkretnom slučaju može raditi jedino o teškom ubistvu u pokušaju

 

Nekadašnji načelnik Istražnog zatvora Spuž Predrag Spasojević, na čiju je kuću prije dva mjeseca bačena bomba, poručio je da će svjedočiti u korist Željka Lakušića (34) i Filipa Popovića (21), uhapšenih u tom slučaju. On smatra da tužilaštvo nije na pravi način okvalifikivalo djela za koja tereti Lakušića i Popovića.

Iz tog tužilaštva Monitoru su odgovorili da je protiv Lakušića i Popovića podnijet optužni predlog zbog krivičnog djela  – „izazivanje opšte opasnosti“  i „nedozvoljeno držanje oružja i eksplozivnih materija“.

,,Ako će odgovarati za izazivanje opšte opasnosti, odbijam da svjedočim protiv njih, svjedočiću u njihovu korist jer smatram da nijesu počinili to krivično djelo, i treba ih odmah osloboditi“, ogorčeno poručuje Spasojević.

Ističe da nadležno tužilaštvo nije uradilo svoj dio posla, i da se u konkretnom slučaju može raditi jedino o teškom ubistvu u pokušaju.

,,Šta bi bilo da je prva bomba eksplodirala ili druga? Da li bi to bilo ubistvo ili izazivanje opšte opasnosti kvalifikovano težom posljedicom. Zna se šta je bomba i da je njena namjena uništenje neprijateljske žive sile. Ako se djelo koje je počinjeno na moju štetu i pored toga kvalifikuje kao izazivanje opšte opasnosti, onda ne znam u kojoj zemlji živimo. Smatram da tužilaštvo nije uradilo svoj dio posla, jer ja ovu dvojicu koja se terete i protiv kojih je podignut optužni prijedlog u životu nijesam vidio. Motiv se nalazi u Istražnom zatvoru i isključivo je vezan za moj rad. Djelo je naručeno direktno iz Istražnog zatvora, ističe Spasojević.

On dodaje da su kazne za djelo koje se Lakušiću i Popoviću stavlja na teret male, te da samim tim sistem nije pokazao ozbiljnost da se suprostavi kriminalu i ozbiljno kazni  počinioce koji vrše  krivična djela na štetu policijskih službenika.

Bivši načelnik Istražnog zatvora, pojašnjava da je na jednoj od sjednica Vlade označen kao štićena ličnost nakon čega mu je dodijeljena policijska pratnja odnosno obezbjeđenje.

„Do kada će to trajati zavisi od procjene bezbjednosti koju će uraditi Agencija za nacionalnu bezbjednost“, kazao je Spasojević.

Spasojević je saopštio da je kao načelnik imao prijetnji od određenog broja pritvorenika, samo zbog toga što je radio svoj posao.

Osnovno državno tužilaštvo podiglo je optužni prijedlog protiv pritvorenika Marija Miloševića zbog napada na Spasojevića.  S druge strane i Milošević je podnio prijavu protiv Spasojevića, optužujuži ga za lažno prijavljivanje. I ovaj predmet se nalazi kod podgoričkog Osnovnog tužilaštva.

Prvog dana decembra na kapiju od porodične kuće Spasojevića aktivirana je bomba. Tom prilikom pričinjena je manja materijalna šteta. Motiv, makar zvanično, ni do danas nije utvrđen.

Svetlana ĐOKIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od 27. januara ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

DRUŠTVO

SLUČAJ UBISTVA RADOMIRA ĐURIČKOVIĆA: Klanovi ratuju transkriptima

Objavljeno prije

na

Objavio:

Na posljednjem ročištu u podgoričkom Višem sudu, kada je tužilaštvo predalo transkripte Skaj komunikacije, pala je sumnja na čitav slučaj, ali i advokaticu odbrane Nataliju Karadžić Perković i ključnog svjedoka Milorada Radulovića. Transkripti svjedoče kako pripadnici kavačkog klana pronalaze lažne svjedoke da bi se optuženi Mario Milošević proglasio nevinim

 

Ubistvo Cetinjanina Radomira Đuričkovića je među prvim likidacijama počinjenim u višegodišnjem sukobu dva zaraćena kotorska kriminalna klana. I pored činjenice da je za ovaj zločin, za razliku od više desetina sličnih slučajeva, došlo do podizanja optužnice, na posljednjem održanom ročištu u podgoričkom Višem sudu, pala je sumnja na čitav slučaj, ali i na same aktere događaja, počev od advokata odbrane do ključnog svjedoka Milorada Radulovića, na osnovu čijeg iskaza je tužlac u konačnom i zasnovao svoj optužni akt.

Sumnja je otvorena kada je tužilac Željko Tomković, s ciljem da dokaže umiješanost Podgoričanina Marija Miloševića u ovaj zločin, predao transkripte Skaj komunikacije, koji svjedoče kako pripadnici kavačkog klana pronalaze lažne svjedoke da bi se ovaj optuženi proglasio nevinim.

S druge strane i odbrana Miloševića je došla do transkripta komunikacije, ali suprotstavljenog škaljarskog klana, u kojima se govori o pokušaju da se namjeste dokazi koji će teretiti Miloševića za ubistvo. Tako je i počeo „rat“ komunikacija u ovom procesu.

Advokatica Miloševića Natalija Karadžić Perković 11. novembra prošle godine od suda zatražila je da se istraži ko je osoba koja pod šifrom ,,B20712“ putem Skaj aplikacije saopštava sagovorniku da će sve napraviti da njen klijent bude osuđen na 40 godina robije.

U toj komunikaciji između Miloša Đuričkovića i Milija Bajramovića preko Skaj komunikacije 6. marta 2020. godine se eksplicitno navodi: ,,Samo čekam suđenje da počne i kopam ga 40 godina samo ne spominji nikome“, ,,ma idu oni po 20 godina a mario 40“, ,,napraviću ja da je mario puca sve sam spremio ja“, „zabetoniraću ga“, ,,ma svi su zabetonirani“, ,,kraj je njima“, ,,neće ga kosti iznositi vidjećes“…

Postupajući tužilac Željko Tomković je nakon toga kontaktirao nadležne policijske organe od kojih je zatražio dostavljanje materijala koji se odnosi na optuženog Miloševića. Ali je dobio neočekivano. Sredinom decembra umjesto komunikacije Đuričkovića i Bajramovića dostavljene su mu komunikacije Marija Miloševića sa Slobodanom Kašćelanom iz perioda od početka decembra 2020. godine do sredine februara 2021. godine. U tim kominukacijama, a koje su javno objavljene, njih dvojica dogovaraju obezbjeđivanje lažnih svjedoka i lažnog alibija za Miloševića za dan kada je ubijen Đuričković. Tako Milošević saopštava Kašćelanu plan da pred sudom tvrdi da je u vrijeme ubistva Đuričkovića bio na Kosovu.

Ono što ovaj slučaj čini specifičnim je to da je, prema istoj komunikaciji, Milošević u čitavu priču oko sređivanja alibija uključio i svoju advokaticu Nataliju Karadžić Perković.

Iz prepiske proizilazi da je advokatica Karadžić Perković početkom februara 2021. godine išla u Prištinu gdje se susrela sa Miloševićevim kosovskim advokatom Arsimom Bilalijem, pripadnikom kavačkog klana Srđanom Juriševićem i lažnim svjedocima.

Poslovi za račun klijenta, sudeći prema komunikaciji, tu se ne završavaju. Advokatica preko Skaj aplikacije javlja da su lažni svjedoci i kolega advokata Bilalija prošli testiranje i da su spremni pred sudom da tvrde da su spornog dana bili sa Miloševićem. Na sugestiju advokatice Karadžić Perković, Milošević i Kašćelan obezbjeđuju i dokaze koji bi sudu potvdili da je večerao u jednom hotelu na Kosovu.

– Važno da se sve odradi perfektno, jer Viši sud može da traži službenim putem da se sve to provjeri – kaže u jednoj od poruka advokatica Karadžić Perković, koju su prenijeli mediji.

Reakcije na objavljene komunikacije, očekivano, bile su ekspresne, pa je tako Osnovno tužilaštvo saopštilo da će utvrđivati da li je u radnjama advokatice i drugih lica koja se pominju u Skaj komunikaciji vezano za dogovor oko obezbjeđivanja lažnog alibija Mariju Miloševiću, ostvareno obilježje nekog od krivičnih djela koja su u nadležnosti tog tužilaštva.

Skaj komunikacija dostavljena je i Advokatskoj komori Crne Gore na ocjenu da li je advokatica Karadžić Perković prilikom obavljanja predmetnih komunikacija postupala u skladu sa Zakonom o advokaturi, drugim zakonskim propisima, Kodeksom profesionalne etike advokata i Statutom Advokatske komore, odnosno da li ima osnova za pokretanje disciplinskog postupka protiv nje zbog teže povrede dužnosti advokata.

Advokatica Karadžić Perković na prošlom ročištu kažnjena je sa 1.000 eura jer se bez obrazloženja nije pojavila. Njen klijent Milošević nije prihvatio da ga po zamjeni brani advokat Srđan Lješković pa je sudija Veljko Radovanović odložio suđenje i sljedeće ročište zakazao za 23. januar.

Optužnica je u ovom predmetu nekoliko puta vraćana na dopunu istrage, a dokazi tužilaštva prihvaćeni su tek nakon nepune četiri godine od počinjenog zločina. Prvom optužnicom u kojoj je Milošević ,,samo“ bio zadužen za kupovinu automobila korišćenog u napadu, a hice ispalio Igor Mašanović, izmijenjena je nakon što je Milorad Radulović poslije tri i po godine od događaja, 12. marta 2020. godine, otišao u tužilaštvo i promijenio prvobitni iskaz koji je, sa nekim izmjenama, ponovio i pred sudom krajem oktobra prošle godine.

Radulović je pred sudom označio Miloševića za direktnog izvršioca ubistva Đuričkovića dok je Mašanović, kako je kazao, vozio automobil iz kojeg je pucano. Ustvrdio je da u autu nije vidio optuženog Vukana Vujačića, ali se na kraju suđenja ipak pridružio krivičnom gonjenju i protiv njega.

Svetlana ĐOKIĆ

Komentari

nastavi čitati

DRUŠTVO

SPOMENIK AMFILOHIJU RADOVIĆU U KOLAŠINU: Ekspresno ispunjeno obećanje Demokrata

Objavljeno prije

na

Objavio:

Bivši ministar prosvjete Milutin Stijepović je u ime Vlade u Beranama svojevremno praktično poklonio 11 stanova funkcionerima DPS-a. Stanovi su dodijeljeni u „zakup na neodređeno vrijeme sa pravom kupovine pod povoljnim uslovima“. To se može vidjeti iz Izvještaja o radu Komisije za preispitivanje zakonitosti postupka raspodjele kadrovskih stanova, do kog je Monitor došao

 

Bivši ministar prosvjete Milutin Stijepović je u ime Vlade Crne Gore u Beranama svojevremno praktično poklonio 11 stanova funkcionerima Demokratske partije socijalista, prije nego je ta partija izgubila vlast u ovom sjevernom gradu prije devet godina.

Po kojim kriterijumima i kako, ni poslije toliko godina nema odgovora, iako se predmet već sedam godina nalazi u Specijalnom državnom tužilaštvu. Ti stanovi su, zapravo, dodijeljeni u „zakup na neodređeno vrijeme sa pravom kupovine pod povoljnim uslovima“.

To se može vidjeti iz Izvještaja o radu Komisije za preispitivanje zakonitosti postupka raspodjele kadrovskih stanova i stanova za službenike i namještenike, koji je sačinjen još u oktobru 2015. godine, do kojeg je Monitor  došao.

Komisiju je formirala Skupština opštine Berane  pola godine ranije, nakon što su nove lokalne vlasti, tadašnja koalicija Zdravo Berane (SNP, DF), izrekle optužbe da je raspodjelom stanova u Beranama upravljala organizovana kriminalna grupa.

Izgrađeno je i podijeljeno ukupno stotinu dvadeset stanova, ali su u fokusu istraživanja bili posebno kadrovski stanovi, njih oko pedeset, kao i jedanaest stanova koje je je dodijelio Stijepović.

Na zahtjev tadašnjeg predsjednika Vuke Golubovića (DPS), Vlada je donijela Odluku i Rješenja o dodjeli stanova u zakup na neodređeno vrijeme sa pravom kupovine po povoljnim uslovima za 11 osoba.

„Sa razlogom se pitamo na osnovu kojih kriterijuma je donijeta Odluka o dodjeli stanova ovim licima, kada znamo da većina ima riješeno stambeno pitanje i da većina radi u organima gdje su lična primanja velika”, piše u tom izvještaju.

Objašnjeno je da se zahtjevi za rješavanje stambenih pitanja odnose na 11 zaposlenih u organima državne uprave, oblasti prosvjete, zdravstva i organima lokalne samouprave i koja zbog profesionalnog i stručnog angažmana predstavljaju neophodan kadar za funkcionisanje relevantnih službi u ovoj opštini.

,,Ako su stanovi dodijeljeni zaposlenim licima postavlja se pitanje, zašto je Vladin stan pripao penzioneru, kao i pojedinim licima koja ne predstavljaju neophodan kadar za funkcionisanje relevantnih službi u Opštini? Кao što smo i naveli Vlada dodjeljuje stanove u zakup na neodređeno vrijeme sa pravom kupovine po povoljnim uslovima. Da su uslovi za kupovinu i više nego povoljni govori nam i podatak lica koje je ovaj stan kupilo, a što možemo zaključiti iz notarskog zapisa u kojem se konstatuje da je realna cijena stana od 63 m2 40.950,00 € i koja se po raznim osnovama (radni staž, starost objekta) umanjuje za 32.760,00 €, zatim po osnovu jednokratne uplate umanjuje se vrijednost 15%, te na kraju kupoprodajna cijena ovakvog stana je 6.961,00 eura”, navodi se u izvještaju Komisije.

Prema saznanjima do kojih je došao Monitor i ostali korisnici stanova  u učinili isto, ali se ne zna da li su kasnije te stanove preprodali i u čijem su sada vlasništvu. Komisja koja je ispitivala zakonitost raspodjele nailazila je tokom rada na raznorazne prepreke. Čak ni u upravnici ulaza na kojima se ti stanovi nalaze, nijesu dostavili odgovor ko sada stanuje u tim stanovima.

,,Od većine smo dobijali odgovore, osim od CFSSI kojem smo uporno tražili sa preko 10 poslatih dopisa i više urgencija projektnu dokumentaciju i inicijalni ugovor koji je zaključen između Opštine Berane i CFSSI. Međutim, do sačinjavanja ovog Izvještaja, odgovore nismo dobili, što navodi na sumnju da CFSSI krije dokumenta. Sa istim zahtjevom u kojem traži projektnu dokumentaciju, Кomisija se obratila izvođaču radova d.o.o MD Momo, međutim, odgovoreno nam je da je projektna dokumentacija vraćena CFSSI i da oni istu ne posjeduju. Na našu urgenciju da nam dostavi broj akta pod kojim je predata projektna dokumentacija, CFSSI nam nije dostavio odgovor. U susret nam nije izašao ni notar  Harun Adrović od kojeg smo tražili Ugovore zaključene između službenika i namještenika, kao i kadrova koji su po skupštinskim odlukama dobili stanove. Gospodin Harun Adrović nam je poslao dopis dana 28. 05. 2015. godine, u kojem nas je obavijestio da su svi Ugovori predati Opštini Berane. U Opštini se ne nalazi nijedan od traženih Ugovora. Zahtjev, a kasnije i urgenciju, poslali smo upravniku zgrade Park 7 lamele B, da nam dostavi spisak stanara,  na koje isti nije odgovarao. Obratili smo se zahtjevom EPCG AD Nikšić – Direkciji za ljudske resurse da nam dostave spisak korisnika njihovih usluga u zgradi Park 7 lamele B i C, od kojih nismo dobili odgovor”, piše između ostalog u izvještaju.

Komisija je naknadano uspjela da pronađe još pet stanova koji nijesu nigdje prikazani u raspodjeli, ali su tragovi o tome ostali u katastru. Nakon što je ovaj predmet proslijeđen Specijalnom državnom tužilaštvu prije sedam godina, jedino što se dogodilo do sada je to da su službenici tužilaštva izuzeli neke spise i  dokumentaciju. Od tada slučaj kupi prašinu.

Priča oko dodjele kadrovskih stanova u Beranama počela je 2011. godine, nakon što su na prigodnoj svečanosti direktor crnogorskog Fonda za stambeno solidarnu izgradnju Danilo Popović i sada bivši predsjednik Opštine Vuka Golubović uručili odabranim „kadrovima“ ključeve u novosagrađenim zgradama.

Prije toga, u julu 2009. godine, Golubović je kao tadašnji predsjednik Opštine, donio odluku o rješenju kadrovskih potreba.

U toj odluci je, između ostalog, precizirano da su zaposleni koji po osnovu kadrovskih potreba  riješe stambeno pitanje dužni da u Opštini Berane ostanu u radnom odnosu najmanje pet godina od dana dobijanja stana.

U Izvještaju Komisije konstatovano je, između ostalog, da su određena lica u međuvremenu prodala kadrovske stanove kupljene po povoljnim, odnosno subvencionisanim cijenama.

Opština Berane je obezbijedila i zemljište za izgradnju tri zgrade sa sto dvadeset stanova, kao i komunalnu insfrastrukturu. Opština se uz to radi subvencionisanja cijene kadrovskih stanova kreditno zadužila u visini od preko pola miliona eura i to na period od deset godina, sa kamatnom stopom od osam odsto.

U Izvještaju je još mnogo zanimljivih podataka. Tokom rada na tom Izvještaju, predsjednici komisije Vidi Ivanović (DF) prijećeno je, a ona i njena porodica doživljavali su razne neprijatnosti.

                                                  Tufik SOFTIĆ

Komentari

nastavi čitati

Izdvajamo