Povežite se sa nama

OKO NAS

DIVLJA GRADNJA U ULCINJU: S novim spratom u sezonu

Objavljeno prije

na

Slika koja se može vidjeti na bulevaru koji vodi od grada prema Velikoj plaži i Adi najrječitije govori o bujanju divlje gradnje. Rijetko koja građevina nije dobila novi sprat, često dva, pa čak i tri. Najmanje 200 novih objekata je izniklo za posljednjih osam mjeseci. Kao pečurke poslije kiše. A Ulcinj je, prema statističkim podacima, najnerazvijenija opština na Crnogorskom primorju.

Gotovo sve se gradi nelegalno jer na donjoj strani puta prema Velikoj plaži, koja pripada naselju Đerane, zbog opstrukcija u lokalnoj vlasti, još nije donijet detaljni urbanistički plan (DUP) za to područje. Oština ostaje zakinuta za milione eura koji se mogu prikupiti samo po tom osnovu. Da se ne govori o tome da privredna preduzeća i građani duguju lokalnoj upravi preko sedam miliona eura. Većina tog duga je po osnovu neplaćenih poreza na nekretnine.

A prema podacima koje je objavilo Ministarstvo održivog razvoja i turizma Crne Gore u svom Izvještaju o stanju uređenja prostora, na teritoriji opštine Ulcinj je na kraju prošle godine bilo čak 4.966 ,,divlje” sagrađenih objekata.

Kako se precizira, radi se o objektima za koje nije izdata građevinska dozvola, ili o građevinama gdje je izvođač prekoračio dozvoljene gabarite ili za koje, pak, ne postoji građevinska dozvola.

Kada se uzme u obzir i ono što je izgrađeno protivzakonito u posljednje četiri godine, procjenjuje se da ukupna površina pokrivena nelegalnim objektima u ovoj opštini iznosi oko 3,5 miliona metara kvadratnih!?

Preduzetnik Mujo Redža, koji je nedavno u Osnovnom sudu u Ulcinju osuđen na godinu dana zatvora zbog nelegalne gradnje višespratnice u naselju Pinješ, rekao je da se zbog nedostatka planova u Ulcinju gotovo 80 odsto objekata gradi bez dozvole.

Konstatujući da je građevinska inspekcija navalila na njega, Redža je naveo da se „na sto metara od tog objekta trenutno grade još tri ili četiri druga objekta. I nikome ništa”.

Činjenica je da je lokalna uprava „žmurila na jedno oko” dok se sve ovo dešavalo. Nezvanično su govorili da je najvažnije da se ne uzurpira državna zemlja, a da se ljudima dozvoli da zadovoljavaju svoje životne potrebe. Uz novi sprat, mnogo je ugodnije čekati sezonu i narednu zimu. Izdavanje soba je decenijama u Ulcinju profitabilan posao, posebno ako se zna da su praktično sve nekadašnje velike firme planski i sistematski uništene, ili samo preživljavaju.

Ne treba čuditi što je nelegalna gradnja uzela maha i u Starom gradu gdje je posljednjih godina mnogo življe. Ali, uz nekoliko lijepih objekata, niknule su neprimjerene građevine, što je sablaznilo odgovorne u Upravi za zaštitu kulturnih dobara. I sve to u trenutku kada se radi Studija o zaštiti kulturnih dobara za potrebe Prostornog plana posebne namjene za obalno područje, koji je u fazi Prijedloga.

U Upravi za inspekcijske poslove kažu da je jedan od najvećih problema za suzbijanje divlje gradnje mali broj građevinskih inspektora. Naime, na području Ulcinja, Bara i Petrovca postoji samo jedan takav inspektor.

Kako se navodi u Izvještaju Ministarstva, u organizaciji rada inspekcije prioritet je postupanje po inicijativama građana, nevladinih organizacija, Uprave policije i organa sudstva i tužilaštva. ,,Zbog svega toga, Inspekcija nije u mogućnosti da postupa po značajnom broju uredno prijavljenih ‘prijava građenja’ od strane investitora, odnosno izvođača i vršiti inspekcijski nadzor objekata u izgradnji”, dodaje se u tom dokumentu.

Konstatujući da je obaveza lokalne vlasti da brže donosi i usvaja planove, novi predsjednik opštinskog parlamenta Ljoro Nrekić kaže da će odbornici ispuniti obećanja dato građanima. Već na prvom zasjedanju Skupštine opštine kojem je on predsjedavao, krajem aprila, usvojeno nekoliko DUP-ova koji su godinama čamili po fiokama parlamentarne službe, te kompletirano 12 urbanističkih parcela. Novu sjednicu, predsjednik Skupštine je najavio za sredinu ovog mjeseca, neposredno pred Dan nezavisnosti.

,,Moramo više da radimo. Imamo mandat i podršku centralnih vlasti da usvajamo planove razvoja, realizujemo infrastrukturne projekte od kanalizacije preko otpadnih voda do puteva, da zajedničkim akcijama podstičemo strana ulaganja”, ističe Nrekić.

Izvjesno je da ove sezone u Ulcinju, neće biti izgrađen akva-park, investicija koja je trebala biti vrijedna 7,5 miliona eura od renomirane turske kompanije Polin. Nova lokalna vlast je najprije tražila izjašnjenje o tome od obrađivača Prostorno-urbanističkog plana (PUP) Opštine Ulcinj, koji već sedam godina radi Vlada, a potom i od Agencije za vazduhoplovstvo, jer se, kako je rečeno iz kabineta gradonačelnika Nazifa Cungua, lokacija ,,vodenog grada” nalazi na udaljenosti od 470 metara od sportskog aerodroma koji se planira izgraditi u tom dijelu grada.

Riječ je o naselju Štoj, u neposrednom zaleđu Velike plaže, gdje se zbog interesa domaćih investitora, bliskih vlastima, Prijedlogom PUP-a odstupa od rješenja iz Master plana razvoja crnogorskog turizma, iz 2001. godine a koji su izradili njemački eksperti. Na tome su svih ovih godina jednoglasno insistirale sve stranke zastupljene u Skupštini opštine, baš kao i na očuvanju i zaštiti Solane i Valdanosa.

Ta rješenja su se, uostalom, našla i u Strateškom planu razvoja opštine Ulcinj do 2020. godine, koji je usvojen prošle sedmice u lokalnom parlamentu.

,,Činjenica je da posljednji strateški dokument razvoja koji je donijela ova Opština datira iz 1981. godine i to dovoljno govori koliko se planski radilo na razvoju, s jedne strane, a koliko se pričalo o razvoju, s druge strane. Naravno samo pred izbore”, kaže koordinator izrade Strateškog plana Omer Bajraktari, koji je, inače, predsjednik Opštinskog odbora URA.

O, sumnja da trenutna garnitura na vlasti u Ulcinju može da realizuje ovaj plan, a, kako ističe, možda nema ni volje za to. ,,Odmah je trebalo formirati ekipu koja bi trebalo koordinisati i pratiti realizaciju plana, a kako će se to teško desiti, logičan je zaključak da će ovaj dokument ostati samo spisak lijepih želja”, zaključuje Bajraktari.

Mustafa CANKA

Komentari

Izdvojeno

TRI DECENIJE OD PROGLAŠENJA EKOLOŠKE DRŽAVA: Građani prinuđeni da protestima brane prirodu

Objavljeno prije

na

Objavio:

Dan uoči obilježavanja 30. godina od proglašenja ekološke države, ekolozi su najavili protest. Smatraju da se nema što slaviti. I pored silnih obećanja nove vlasti, mještani su i dalje prinuđeni da protestima brane svoju životnu sredinu

 

U ponedjeljak 20. septembra obilježiće se 30 godina od proglašenja Crne Gore za ekološku državu. Biće svečano. A na terenu i nema mjesta za pretjerano slavlje. Veliki zagađivači Termoelektrana Pljevlja, Kombinat aluminijuma, Željezara, i dalje nesmetano truju vazduh i prirodu. A kao i prije promjene vlasti građani su prinuđeni da protestima brane životnu sredinu u kojoj žive.

Desetak mještana potkomovskih sela u Andrijevici su prošlog četvrtka uhapšeni nakon što su blokirali prolaz kamiona preduzeća Bojkomerc. Mještani su poručili da je dosta bilo pljačke njihovog bogatstva i traže od Vlade da što hitnije preispitaju koncesione ugovore i da zaustave svaku dalju sječu šume na tom prostoru.

,,Posebno tražimo da se zaustavi izvođenje bilo kakvih radnji u dijelu Bradavca gdje se nalaze izvori pitke vode s kojih se nekoliko sela napaja vodom. To je naš ultimatum, jer ako dozvolimo da se nastavi dalja sječa šume, onda će naša sela zbog pokretanja strmog terena nestati s lica zemlje”, poručio je mještanin Strado Babović.

I prije i poslije hapšenja, mještani zahtijevaju da se što prije, u cilju sprečavanja daljeg uništavanja šuma, vodoizvorišta i putne infraksture od strane koncesionara, iniciraju izmjene zakona o upravljanju državnim resursima.

Vladi se ne žuri, a važeći zakon je na strani koncesionara. Nakaradni zakoni i ugovori iselili su narod sa ovih prostora, kazao je na protestnom skupu održanom u nedjelju u Konjuhu Rašid Marković, koji je govorio u ime drvoprerađivača. ,,Evidentno je da je šumaska mafija potpomognuta svim institucijama i kapacitetima države. S prirodnim resursima nestaje narod sa sjevera i to je državni udar”, istakao je Marković.

Na protestu je drvoprerađivač iz Plava Edin Šarkinović objasnio: ,,Jedan kamion koncesionara preveze u prosjeku oko 40 kubika balvana. Ta drvena masa se prodaje za oko 4.000 eura i ta sirovina ide preko granice. Kada bi taj jedan kamion građe lokalni drvoprerađivači pretvorili u neku uglačanu dasku, imali bi prihod od 12.000 eura, a ako bi od tog drveta uradili patos imali bi 20.000 eura. Takođe, država bi preradom tog drveta uzela četiri puta veći prihod po osnovu PDV-a, u odnosu na ono što daje koncesionar. Uz to, određenim vidom poluprerade zaposlio bi se značajan broj radnika. Sve zajedno ukazuje da je po srijedi velika pljačka naroda i države”.

Predrag NIKOLIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 17. septembra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

KAKO SE FABRIKA PEŠKIRA NAŠLA U STEČAJNOJ MASI AUTOPREVOZNOG PREDUZEĆA SIMON VOJAŽ: Gume, kočnice, peškiri, dizalice

Objavljeno prije

na

Objavio:

Ispostavilo se da  fabriku peškira u bihorskom selu Savin bor nije gradio ni  turski bisnismen Ismail Arslan, kako se mislilo, niti predsjednik Opštinskog odbora DPS u Petnjici Mehmed Adrović, suvlasnik “Simon vojaža”, prije uvođenja stečaja.

 

Kada je nedavno objavljen oglas za prodaju beranske autoprevozne kompanije “Simon vojaž” kroz stečaj, saznalo se da je u stečajnu masu ušla, i da je zajedno sa cjelokupnom imovinom , na prodaju data i imovina u selu Savin Bor. Tada se i otkrilo da se radi o nesuđenoj fabrici peškira u tom bihorskom selu.

Tako se ispostavilo da ovu fabriku niti je gradio turski bisnismen Ismail Arslan, kako se mislilo, niti predsjednik Opštinskog odbora DPS u Petnjici Mehmed Adrović, koji je bio suvlasnik “Simon vojaža”, prije uvođenja stečaja.

Kada su stupili u štrajk polovinom 2020. godine, radnici “Simon vojaža” su javno pitali zašto je Adrović njihovim novcem pravio fabriku u svom rodnom selu. Tada to niko nije demantovao, a sada se ispostavilo da fabrikazaista  jeste građena novcem “Simon vojaža” i ušla je u stečajnu masu koja će se polovinom oktobra naći na javnoj licitaciji.

Kakvi su samo hvalospjevi ispjevani Ismailu Arslaniju, kome sada nama ni traga, i Mehmedu Adroviću te 2017. godine, neposredno pred lokalne izbore u Petnjici. Četrdesetdvogodišnji Arslani je predstavljen kao suvlasnik kompanije “Euro Bor” u okviru koje je trebalo da radi fabrika peškira i partner Mehmeda Adrovića.

Navodno je tih dana dopremio iz Turske prve metre sirovine za izradu bihorskog peškira koji će, kako je tvrdio „pokoriti“ region.

Arslanov partner u poslu, Mehmed Adrović tada je govorio da je optimizam turskog tekstilca opravdan, a da je njegov portfolio više nego impresivan.

Lokalni mediji pod kontrolom DPS-a potrudili su se i da objave po nešto iz njegove biografije, kao na primjer, da je rođen u Denizliju, turskom gradu poznatom po razvijenoj tekstilnoj industriji. Da je dvadeset godina u poslu sa tekstilom, kao i da je oženjen i da ima troje djece, “koja ga gledaju samo tokom praznika”.

“Moj put je manje-više sličan mnogim biznismenima. Počeo sam kao običan radnik, pekao sam zanat i znao sam svoje sposobnosti. Vrlo brzo sam otvorio fabriku u Denizliju gdje sam zapošljavao 200 radnika” – pričao je Arslani za portal Radio Petnjica.

Ostalo je zapisano i da su njegovi počeci vezani za ogromno tursko tržiše ali je, kako je ispričao, brzo uvidio mogućnosti internacionalnog poslovanja, pa je počeo da osvaja tržišta Francuske, Njemačke, Austrije, SAD, Balkana.

“Već dvije godine radim i za UN. Ne mogu reći o kojim konkretno instituciojama se radi jer je ugovorima to zabranjeno ali mogu reći da je riječ o veoma ozbiljnim poslovima” – tvrdio je Arslani.

Ovaj turski biznismen je ispričao da je sa prijateljem iz Izmira obišao Balkan. Rekao je da zna za Balkan sa istorijskog aspekta kao bitan “ali i to da je sada bitan i kao poželjno tržište”.

“Obišli smo sjever Crne Gore, imali smo puno sastanaka, od kojih su neki bili potpuni promašaji, a neki pun pogodak. Tako sam otkrio i Petnjicu kroz lik i djelo ozbiljnog privrednika Mehmeda Adrovića” – kazao je tada Arslani.

Mehmed mu je navodno u tri sata ujutru, kada su se sastali, rekao da “želi da učini nešto za ovaj narod i da vjeruje u uspjeh”.

“Njegove potrebe i ozbiljnost su se poklopile sa mojim razmišljanjem. Tako je sve krenulo” – pričao je Arslan.

 

Tufik SOFTIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 17. septembra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

NOVO OBEĆANJE O BOLJEM GAZDOVANJU SPORTSKOM INFRASTRUKUROM KOLAŠINA: Država opet najavljuje pomoć  

Objavljeno prije

na

Objavio:

Najvažniji  objekti kolašinske sportske  infrastrukture  primjer su nebrige i neuspješnih pokušaja Opštine da brine o njima. Ovih dana iz Vlade opet stižu  obećanja o drugačijem  gazdovanju Domom mladih i sportskom halom

 

Sportska hala i Dom mladih u Kolašinu izgrađeni su prije 20 godina, a nijedan od ta dva objekta nije potpuno stavljen u funkciju. Štaviše,  Dom mladih je već deceniju bez ikave namjene i skoro je ruina.  Prema onome što je nedavno, prilikom posjete Kolašinu,  izjavio ministar ekonomskog razvoja Jakov Milatović, slijedi obiman posao rješavanja i pravnih i infrastrukturnih problema.

Oba objekta se nalaze u tzv. Sportskoj zoni i oba su dio premabicioznih višedecenijskih planova o Kolašinu kao centru za pripreme vrhunskih sportista. Zajedničko im je i to što ni posle dvije decenije od kako su izgrađeni,  nemaju upotrebne dozvole. Dom mladih, prema podacima,  Uprave za katastar i državnu imovinu Crne Gore,   ni građevinsku.

Taj turistički objekat radio je  svega nekoliko godina i bio je dat na upravljanje privatniku, odnosno Košarkaškom klubu (KK) Gorštak.  Nakon toga, Opština,  čije tada bio vlasništvo, prepustila ga je vandalima i zubu vremena.  Iz objekta je   ukraden namještaj, električni aprati,  polomljena vrata i prozori, fasada uništena…

Gradnja sportske hale u neposrednoj blizini, počela je u  maju 1996. godine. Bio je to  kapitalni projekat podrške  ekonomskom i turističkom razvoju Kolašina. Stavljena je u funkciju 13. jula 2001. godine, a već deceniju kasnije započela je njena kompletna rekonstrukcija. Izgradnju tog objekta, preko tadašnje Direkcije javnih radova, finansirala je Vlada.  Opština je samo ustupila zemljište.   Iz državnog budžeta izdvojen je novac i za rekonstrukciju, koja je podrazumijevala zamjenu  parketa, grijanje na plin i modernizovane svlačionice. Međutim, sve do sada nije završena fasada. Za rekonstrukciju je potrošeno  više od million eura.

Oba objekta su sada vlasništvo države. Dio  imovine u Sportskoj zoni,  prije nekoliko godina,   Opština  je ustupila državi i tako kompenzovala dio pozamašnog poreskog duga.

U više navrata propali su pokušaji kolašinske lokalne vlasti da halom i Domom mladih  gazduje domaćinski.  Formirano je bilo i preduzeće koje je trebalo da  upravlja tiim objektima i ostalom sportskom infrastrukturom.  Međutim, jedinu korist od njega je imao direktor Srećko Medenica.  On je, tokom 2011.  godine bio direktor JP Sportski centar i za to primao zaradu, a u preduzeću niti je bilo više  zaposlenih niti je poznata čime se bavilo.

Hala je Opštini postala prevelik teret i zbog tuga za utrošenu struju od skoro 200.000 eura.   Nekoliko godina  tom objektu je bila isključena električna energija. Sportisti trenirali uz svjetlost šterika, a prostorije su zagrijavali ložeći peći na drva.

U međuvremenu je država navila formiranje novog preduzeća Centar  za pripreme sportista. Te planove sugrađanima je 2014. godine prenio tadašnji predsjednik Opštine Darko Brajušković.

„Imam uvjeravanja sa državnih adresa i da će smještajni kapaciteti u Domu mladih biti preuređeni i podignuti na veći nivo, daleko uslovniji za boravak. Sve to, računajući i nadavno završeni fudbalski teren i još neke infrastrukturne investicije, omogućiće Kolašinu da postane konkurentno mjesto za pripreme sportista, za šta je klimatski idealan”, saopštio je tada  Brajušković.

Projektom, kako je najvaljivano, trebalo je da bude  biće obuhvaćena pored dva objekta i zemljište od 30.000 matara kvadratnih.  Planovi se nikad nijesu obistinili, pa su i Opština i država još jednom pokazale da nijesu imale  volje da brine o vrijednom dijelu sportske infrastrukture.  U Kolašinu sada opet imaju velika očekivanja od države.

Dragana ŠĆEPANOVIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 17. septembra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvajamo