Povežite se sa nama

OKO NAS

Ko vozi onaj voz

Objavljeno prije

na

Koliko je sigurno putovanje crnogorskim prugama? Pitanje je jednostavno. Odgovor – nije. Stara dilema ponovo je aktuelizovana nakon što su iz Željezničkog prevoza javnosti ponuđene dvije, suprotne, priče o načinu na koji su četiri voza nedavno dopremljena iz Španije uključena u redovan saobraćaj.

 

Prvo je inženjer Milisav Dragojević ustvrdio da su mašinovođe Prevoza bez valjane obuke, dan pred uključenje novih vozova u saobraćaj, dobili sertifikate o navodnoj osposobljenosti da njima upravljaju. Uslijedio je demanti.

,,Obuka šestorice mašinovođa počela je nakon dobijanja dozvole za probne vožnje od Direkcije za željeznicu Crne Gore, početkom juna 2013. godine”, navedeno je u jednom od nekoliko nepotpisanih saopštenja objavljenih na sajtu Željezničkog prevoza.

U njima nije precizirano gdje se i kada navodna obuka odvijala. Prema računici naših sagovornika sa višedecenijskim iskustvom na crnogorskim prugama, praktična obuka mašinovođa na novim vozovima podrazumijeva da oni, pod nadzorom instruktora, prevezu sedam do deset hiljada kilometara. To je, matematika kaže, posao za koji je potrebno 100-150 radnih sati. Pa sve to puta šest, pošto je potreban sertifikat (za sada) dobilo šest mašinovođa. U vrijeme kada je obavljana navodna praktična obuka na novim vozovima prugom Nikšić –Podgorica svakodnevno je prolazilo 10 do 14 putničkih vozova. Sumnjivo?

Iz Prevoza pojašnjavaju kako je provedena obuka ,,obuhvatila samo specifičnosti upravljanja ovim modernim vozom – CAF civity”. Potom potežu i svoj najjači argument: ,,Obavještavamo javnost da je nakon objavljivanja teksta u Vijestima glavni inspektor za željeznički saobraćaj obavio inspekcijski pregled i utvrdio da je uključivanje CAF civity vozova u lokalni saobraćaj i obuka mašinovođa sprovedena u skladu sa Zakonom i željezničkim propisima”.

Vjerujemo da je za javnost ovo dovoljan argument, zaključeno je u saopštenju.

Da li je? Ništa drugo da nije sporno, pitanje je – zašto je glavni inspektor čekao medije, umjesto da se svog posla prihvatio onda kada je tome i bilo vrijeme. Nije mu prvi put.

Od 2006. godine, na nešto manje od 250 kilometara crnogorskih pruga život je izgubilo više od 50 putnika i pružnih radnika. Splet srećnih okolnosti i vještina pojedinaca doprinijeli su da ova tragična brojka ne bude veća, pošto se u istom periodu na crnogorskim prugama desio čitav niz vanrednih situacija koje za posljedicu nijesu imale teško povrijeđene ili izgubljene živote.

Podsjetimo se dvije, javnosti manje poznate, nezgode: U ljeto 2006. u stanici Mijatovo kolo, na dionici pruge Bijelo Polje – Mojkovac, na istom kolosijeku, ,,oči u oči”, našli su se brzi voz 813 i teretni voz 5210.

Brzi voz iz Beograda zaustavljen je u stanici radi ukrštanja sa teretnjakom. Greškom otpravnika vozova, teretni voz se našao na istom kolosjeku sa dozvolom da prođe kroz stanicu. Sudar je izbjegnut samo zahvaljujući prisebnosti i iskustvu mašinovođe teretnog voza. Nadležni sa Željeznice Crne Gore prećutali su ovaj događaj. Policija je, ipak, privela otpravnika vozova iz stanice Mijatovo kolo zbog sumnje da je počinio krivično djelo ,,ugrožavanje saobraćaja opasnom radnjom”. U pitanju je bio devetnaestogodišnji mladić koji se, u danu kada je umalo izazvao tragediju, našao u smjeni tek četvrti put, nepuna dva mjeseca pošto je, skupa sa još 14 prijavljenih kandidata, prošao provjeru znanja i položio stručni ispit za otpravnika vozova.

U oktobru 2010., u stanici Kruševo, na sličan način sudarila su se dva teretna voza. I ovaj događaj je zataškan. Sudar je kršten kao kontakt, mada Zakon o bezbjednosti u željezničkom saobraćaju ne definiše takav pojam u vezi nezgoda, udesa i vanrednih događaja.

Nezgoda u Mijatovom kolu dogodila se nepunih šest mjeseci nakon tragedije na Bioču, kada se elektromotorni voz 6103 samootisnuo, nakon što je zbog kvara zaustavljen na otvorenoj pruzi, i survao u kanjon Morače odnijevši u smrt 47 putnika.

Godinu dana poslije udesa u Kruševu, u tunelu između stanica Mojkovac i Mijatovo kolo došlo je do sudara putničkog i radnog voza. Život je izgubilo dvoje ljudi. Suđenje za tu nesreću predstoji. Monitor je, ipak, došao u posjed Ekspertize komisije sudskih vještaka u kojoj stoji: „Ne postoje dokumentovani dokazi da je inspektor za željeznički saobraćaj postupao u skladu sa članom 124. i 125. Zakona o bezbjednosti saobraćaja i da je, saglasno navedenim članovima Zakona, preduzimao određene mjere i radnje”. Prethodno su vještaci utvrdili „da je inspekcijski nadzor bio kontinuiran ne bi došlo do navedenih propusta” koji su, njihov je zaključak, prouzrokovali nesreću.

Neki će reći – sve je to već viđeno. Komisiji za isljeđenje vanrednih događaja Željeznice CG trebalo je manje od 24 sata da zaključi i obznani kako su mašinovođa i kondukteri jedini krivci za nesreću na Bioču u januaru 2006. Članovi te Komisije odlučili su da ignorišu sve dokaze koji su ukazivali na to da je nesrećne putnike u smrt odvukao neispravan voz, kršeći propisane procedure o načinu saobraćanja na dionici Podgorica – Bijelo Polje, sa nepotpunom posadom, dok je u lokomotivi sjedio čovjek koji godinama nije imao, zakonom obaveznu, provjeru stručne osposobljenosti.

Saznali smo tada da su crnogorske mašinovođe prije nesreće na Bioču dobile interno Uputstvo prema kome su dužne da iz staničnog depoa prihvate kompoziciju na kojoj ne radi od pet do osam kočionih blokova (od ukupno 64 koliko ih ima na vozu). Na vozu 6103, u Bijelom Polju nijesu radila četiri cilindra!

Jedan od dokumenata prezentovanih tokom suđenja za nesreću na Bioču (pravosnažno je osuđen samo mašinovođa) pokazao je da su tadašnji čelnici ŽCG nekoliko godina ranije od Komisije za kočnice Zajednice jugoslovenskih željeznica zatražili odobrenje za donošenje takve odluke. Taj zahtjev je odbijen, uz obrazloženje do to može uticati na bezbjednost voza, osoblja i putnika. Interni propis je, ipak, donijet koju godinu kasnije. I to nije smetalo nikome od nadležnih sa Željeznice, iz Ministarstva saobraćaja ili Glavnom inspektoru za bezbjednost željezničkog saobraćaja. Tek da se zna – i tada i danas taj posao je obavljao isti čovjek, Radovan Rašo Knežević.

To nije bilo sve. Javnost je, preko Monitora, saznala i da je Željeznica Crne Gore, prije i poslije nesreće kod Bioča, kršila propise o bezbjednosti saobraćaja tako što je vozove kojima su morala upravljati dvojica, stavljala u ruke samo jednog mašinovođe. Iako su postojeći pravilnici i upustva nedvosmisleno nalagali da na pruzi Podgorica – Bijelo Polje u kabini moraju biti dvojica mašinovođa, nadležni sa Željeznice su, kažu zbog uštede, živote svojih putnika stavili u ruke nepotpune posade.

Konačno, pokazalo se da tadašnja ŽCG desetak godina nije organizovala, inače obavezne, periodične provjere stručne obučenosti svojih radnika. O težini tog propusta svjedoči iskaz sudskih vještaka koji su na suđenju okrivljenom mašinovođi voza smrti iznijeli stav da učinjeni propusti „nijesu posljedica neodgovornosti, već proizilaze iz ljudske nesavršenosti, nedovoljnog znanja i pogrešne procjene situacije”!?

Možda ima neke veze: Rešad Nuhodžić, čovjek koji je, kao Izvršni direktor ŽCG, bio odgovoran za većinu pobrojanih nepravilnosti danas je

direktor Direkcije za željeznicu Crne Gore. Kao što i o stanju na crnogorskim prugama i dalje brine Radovan Knežević koji je, kao glavni inspektor za bezbjednost željezničkog saobraćaja, tolerisao sva pomenuta kršenja zakona.

I sada, baš njima, treba da vjerujemo kako su novi vozovi i njihove mašinovođe u redovan saobraćaj uvedeni po redu i zakonu. Bio bi im prvi put.

Zoran RADULOVIĆ

Komentari

Izdvojeno

KOLAŠIN U SURET LOKALNIM IZBORIMA: Doskorašnji protivnici pod istim političkim kišobranom

Objavljeno prije

na

Objavio:

U Kolašinu su se odlučili da izborne liste ispune, uglavnom, novim licima. Takav pristup učesnika lokalnih izbora mogao bi  donijeti novi kvalitet, ali može biti i riskantan kada je riječ o rezultatima

 

Sastav izbornih lista učesnika lokalnih izbora u Kolašinu  svojevrsna je kombinacija  partijskog podmlađivanja i  političkih  transfera,  koji su,  u nekoliko slučajeva,  spojili čak i  doskora ljute političke  oponente. Uz to, neuobičajeno za kolašinske prillike, na listama gotovo svih partija, koalicija i pokreta dominiraju nova lica.

U izbornoj trci u Kolašinu učestvovaće  SNP, Grupa birača ,,Za naš Kolašin – dr Momčilo Vukčević”,  pokret „Zajedno gradimo Kolašin“ (DPS, SDP, SD i nestranačke ličnosti), Evropa sad,  koalicija ,,Idemo ljudi” (Demokrate i Ujedninjena), DF i URA.

Željka Vuksanović, koja je bila dugogodišnja predsjednica OO SPD i bivša predsjednica Opštine našla se na listi URA, na čijem je čelu  Miodrag Vlahović,  koji do sada nije bio aktivan u političkom životu garada. Vuksanović će tako ubuduće u Opštinskom odboru URA sarađivati sa Milanom Đukićem, aktuelnim predsjednikom Skupštine opštine (SO). I Đukić je, bez zvaničnog saopštenja, iz Grupe birača (GB), koja je u tom gradu dugogodišnji vjerni saveznik Demokratske partije socijalista (DPS), prešo u URA. Međutim za njega nije bilo mjesta na izbornoj listi te stranke.

Vuksanović  je, tokom minule skoro dvije decenije, najoštriji kritičar kako DPS-a, tako i GB-a, čije je lokalne lidere Mila Šukovića i pokojnog Miletu Bulatovića  optuživala za zloupotrebu, pa čak i podnosila krivične prijave protiv njih.

Kritički se osvrtala, tokom minule četiri godine, i na rad koalicije  čiji je kadar bio Đukić, kao i na način na koji je on obavljao funkciju predsjendika SO. Đukić je, pak, u drugoj polovini mandata aktuelne kolašinske vlasti (DPS, GB i Socijledmokrate)  oštro kritikovao rad nekih svojih koalicionih partnera iz izvršne vlasti. Kamen spoticanja u vladajućoj kolašinskoj koaliciji bilo je i neuspjelo osnivanje RTV-a, kao i infrastrukturni projekti za potrebe MOSI igara.

Razlaz sa GB-om u kojoj je započeo političku karijeru Đukić nikad nije objasnio, ali konflikti između njega a i lidera GB-a Šukovića traju, navodno, već više od godinu. Šuković se , međutim, odlučio da naziv, pa i vrh  izborne liste prepusti dr Momčilu Vukčeviću, koji je u lokalni parlament ušao kao odbornik DPS-a.  Odmah nakon parlamentarnih izbora 2020. godine, Vukčević je napustio tu stranku i do sada djelovao kao nezavisni odbornik, mada je svojim glasom davao podršku svim predlozima izvršne vlasti.

Dragana ŠĆEPANOVIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 30. septembra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

NAKON LIKVIDACIJE JOVANA VUKOTIĆA – NAZIRE LI SE KRAJ RATU KLANOVA:  Krvavi niz

Objavljeno prije

na

Objavio:

Broj uniformisanih policajaca  i inspektora u civilu koji su u utorak obezbjeđivali sahranu Vukotića u selu Čevo nadomak Cetinja, upućuje  da službe nijesu željele da ovaj čin prepuste slučaju. Više je razloga zbog kojih se vjeruje da rat klanova nije stao

 

Da li će likvidacijom Kotoranina Jovana Vukotića biti okončan osmogodišnji krvavi rat između škaljarskog klana čiji je bio apsolutni vođa i kavačkog, čije vođe su većinom u zatvoru, pitanje je na koje ni bezbjednosne strukture nemaju odgovor.

Broj uniformisanih policajaca ali i inspektora u civilu koji su u utorak obezbjeđivali sahranu Vukotića u selu Čevo nadomak Cetinja, jasno upućuje  da službe nijesu željele da ovaj čin prepuste slučaju već se strogo vodilo računa da se i ovom prilikom očuva bezbjednost stotinak onih koji su došli da se oproste sa ubijenim.

U spisima  predmeta koji su formirani protiv pripadnika obje kriminalne grupe navedeni su njihovi planovi da određene članove suprostavljenog klana likvidiraju upravo u vrijeme sahrane Vukotića.  Do realizacije takvog plana ipak nije došlo.

S druge strane, broj oproštajnih poruka u vidu čitulja ali i sadržaj pojedinih, razlog je više da se vjeruje da će uslijediti nastavak krvavog rata. Tako se u nizu oproštajnih čitulja izdvojila i jedna kojom se poručuje da će  se nastaviti tamo gdje je Vukotić stao.

,,Škaljarski kriminalni klan jeste obezglavljen, ali to ne znači da je došao kraj likvidacijama. Ubistvom Vukotića škaljarci jesu zadobili težak udarac, ali upravo zato vjerujemo da će njegovi podanici krenuti osvetničkim putem”,  smatra sagovornik iz bezbjednosnog sektora.

Vukotić je ubijen 8. septembra u Istanbulu, a tamošnji istražitelji su za samo 8 dana uspjeli da sklope mozaik zločina i uhapse čak 14 osoba za koje se vjeruje da imaju veze sa njegovom likvidacijom. Tako su 16. septembra u opsežnoj akciji uhapšeni Radoje Živković, zvani Žuti i Zdravko Perunović, koji su, prema optužbama,  organizovali egzekuciju. Kako je zvanično saopšteno, pronađeno je i oružje iz kojeg je za milion i po eura ubijen Vukotić.

Tamošnji istražitelji su utvrdili da je, navodno, Radoje Živković platio milion i po eura lideru turske kriminalne grupe Binaliju Džamgozu za organizaciju ubistva, koji je u julu uhapšen u Crnoj Gori i nalazi se u Istražnom zatvoru.

Svetlana ĐOKIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 30. septembra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

TUŽILAŠTVO I POLICIJSKA TORTURA: Vide mučenje, ali ne i mučitelje

Objavljeno prije

na

Objavio:

Službenici Uprave policije su tokom 2020. godine mučili Jovana Grujičića, Benjamina Mugošu i Marka Boljevića kako bi iznudili priznanja i dokaze za podmetanje bombe u Hotelu Grand i ispred kuće visokog policijskog funkcionera Duška Golubovića. Tužilaštvo u predmetu mučenja Grujičića vidi mučenje, ali ne i mučitelje

 

Crnogorski istražni organi od 2015. godine nijesu otkrili ko je bacio bombu na Hotel Grand i  na kuću tadašnjeg visokog policijskog službenika Duška Golubovića. Međutim, ponovo su otkrili da su službenici sistema skloni da upotrebom brutalne sile fabrikuju dokaze i iznude potrebna priznanja i svjedočenja.

Tužilaštvo je za ova krivična djela izvelo pred sudiju Jovana Grujičića i Benjamina Mugošu, dok je Marko Boljević naveden kao svjedok. Sva trojica su naveli da su pod prisilom dali prvobitne izjave u policiji. Međutim, u sudskom postupku pravosnažno su oslobođeni Grujičić i Mugoša. Njihov pravni zastupnik – advokat Damir Lekić za Monitor kaže da je utvrđeno kako je Grujičić u vrijeme izvršenja krivičnih djela bio na liječenju u psihijatrijskoj ustanovi u Dobroti.

Lekić i Boljevićev advokat Novica Milošević Osnovnom državnom tužilaštvu podnijeli su krivične prijave za torturu nad njihovim branjenicima. Domaći i strani vještaci medicinske struke utvrdili su da su sva trojica bili mučeni i zlostavljani u policijskoj stanici onako kako su opisivali tokom postupka.

Osnovno tužilaštvo je slučaj torture razdvojilo u tri predmeta. Za svaku žrtvu odvojeni predmet. Dok se u slučajevima Mugoše i Boljevića sumnjiče policajci i očekuju suđenja, u predmetu Grujičića je osnovna tužiteljka Maja Knežević po drugi put odbacila krivičnu prijavu protiv službenika policije.

Akcija za ljudska prava (HRA) izrazila je protest zbog takve odluke. Ističu da je tada medicinskim nalazima ,,potvrđeno da je mučen da bi se od njega iznudio iskaz”.

,,Grujičić je tada primoran da ‘prizna’ izvršenje krivičnog djela koje nije učinio – postavljanje eksplozivnih naprava na kuću Duška Golubovića i lokal Grand – a u međuvremenu ga je i sud pravosnažno oslobodio te optužbe”, saopštili su iz HRA.

U toj nevladinoj organizaciji smatraju da je odluka o odbacivanju krivične prijave donijeta bez sprovođenja djelotvorne istrage, koja bi bila ,,hitna, temeljna i nepristrasna”. Punomoćnik Jovana Grujičića, advokat Damir Lekić, podnio je pritužbu Višem državnom tužilaštvu u Podgorici protiv nove odluke o odbacivanju krivične prijave, a HRA je 9. septembra po drugi put podnijela pritužbu Tužilačkom savjetu zbog nesavjesnog i nezakonitog rada državnih tužilaca u tom predmetu.

Ivan ČAĐENOVIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 30. septembra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvajamo