Povežite se sa nama

OKO NAS

POGLAVLJE 27, ŠTA SU OBEĆALI, A ŠTA SU REALIZOVALI: Zakoni za ponijeti

Objavljeno prije

na

Iz Ministarstva održivog razvoja i turizma Crne Gore tvrde da se kontinuirano napreduje u ispunjenju uslova iz Poglavlja 27. Iz Evrope ocjenjuju drugačije, i dokumentima i pravnim postupcima

 

U Crnoj Gori prednost nad parkovima prirode imaju građevinski projekti.

To nije promaklo Stalnom odboru Bernske Konvencije u Strazburu koji je nedavno otvorio slučaj protiv preduzeća Montenegro Resort. Vlada Crne Gore i resorsna ministarstva dali su ovom preduzeću sve građevinske dozvole za izgradnju turističkog naselja Porto Skadar Lake na Rijeci Crnojevića u Nacionalnom parku (NP) Skadarsko jezero.

Može se zaključiti da je ovim potezom Evropa ocijenila da Crna Gora nije u dovoljnoj mjeri ispunila preporuke Bernske Konvencije, kroz koje je Vlada bila pozvana da zaustavi dalji razvoj ovog turističkog kompleksa.

To nije učinjeno iako je Poglavlje 27 o životnoj sredini i klimatskim promjenama, preduslov za članstvo u Evropskoj uniji, otvoreno još u decembru 2018. godine.

Ni izvještaj Evropske komisije iz maja 2019. godine o napretku Crne Gore u Poglavlju 27 nije pokazao da je došlo do značajnijih rezultata na polju upravljanja otpadom, kvaliteta voda, zaštite prirode i klimatskih promjena.

Naprotiv, nalazi su pokazali sve ono čemu građani Crne Gore i sami svjedoče  – ubijene rijeke, mnoštvo ilegalnih mini deponija, nizak kvalitet vazduha u pojedinim opštinama na sjeveru države, nelegalne gradnje, nebrigu o šumama, parkovima i životinjskim vrstama.

Iz Ministarstva održivog razvoja i turizma tvrde da su u svim oblastima Poglavlja 27 vidljivi kontinuirani pomaci.

Ovaj resor je inače do nedavno bio u žiži javnosti, kada je objavljen snimak u kom jedan od investitora dogovara mito sa dvojicom građevinskih inspektora.

Prema Nacionalnoj strategiji za primjenu pravne tekovine Evropske unije u oblasti životne sredine i klimatskih promjena i akcionom planu za period od 2018. do 2020. godine, ukupni troškovi usklađivanja sa standardima EU do 2035. godine za ovu oblast iznosiće 1,42 milijarde eura. Akcionim planom ove strategije predviđena je realizacija ukupno 253 obaveze.

Prema prvom polugodišnjem izvještaju o realizaciji ovog akcionog plana za period od jula do decembra 2018. godine, od ukupno 125 obaveza realizovano je 60.

Prema drugom, za period od januara do juna 2019. godine, još se radilo na obavezama iz 2018. godine. Od 65 ispunjeno je samo 23. Od ukupno 17 obaveza za prvi i drugi kvartal 2019. godine realizovano je samo 6.

Kada je u pitanju horizontalno zakonodavstvo, iz Evropske komisije kažu da nedostatak administrativnih kapaciteta i finansijskih sredstava na nacionalnom i lokalnom nivou usporavaju sprovođenje strategije. Nedostaje i istinski dijalog između civilnog društva i Vlade.

Izmjenama Državnog plana za upravljanje otpadom za period od 2015. do 2020. godine nije jasno definisan osnovni model upravljanja otpadom u državi. Infrastruktura za odvojeno sakupljanje i recikliranje otpada još uvijek nije uspostavljena, a potrebno je i hitno riješiti pitanje nelegalnih odlagališta otpada i korišćenja privremenih lokacija za odlaganje u svim opštinama.

Usklađenost u oblasti kvaliteta voda je i dalje ograničena. Otpadne vode su još uvijek glavni izvor zagađenja.

Ni u oblasti zaštite prirode nema poboljšanja. ,,Nadležni organi bi trebalo da budu strožiji u ocjenjivanju i sprečavanju mogućih negativnih uticaja na životnu sredinu od izgradnje objekata u Nacionalnom parku (NP) Skadarsko jezero i na rijeci Tari pri izgradnji autoputa Bar-Boljare”, ocjenjuju iz Evropske komisije.

Javnost je sa ovim odavno upoznata. Rijeka Tara je od početka izgradnje autoputa znatno uništena, zbog čega su reagovali i iz UNESKA. Prilikom posjete Tari u ljeto 2019. godine, predstavnik delegacije Zelenih u Crnoj Gori, Tomas Vajs je ocijenio da je korito ove rijeke devastirano i tom prilikom je izjavio: „Pitam se kako Crna Gora može da riješi Poglavlje 27, sa ovakvom devastacijom životne sredine, sa ovakvim gradilištem autoputa gdje se očigledno ne poštuju pravila o zaštiti životne sredine niti evropski standardi iz ovog poglavlja“.

Jedino se u oblasti kvaliteta vazduha relativno napredovalo. U Opštini Pljevlja, gdje je kvalitet vazduha najugroženiji, još uvijek nema ni naznaka toplifikacije koja je, prema mišljenjima stručnjaka, jedino rješenje za zagađenost vazduha u ovom gradu. Monitor je o ovome i ranije pisao.

Zbog svega navedenog u Izvještaju Evropske komisije nije sasvim jasno na šta su iz Ministarstva održivog razvoja i turizma mislili pod kontinuiranim napretkom u svim oblastima zaštite prirode. Priče o barskim čempresima, pomoru ribe u Ćehotini i Vezišnici, nelegalnoj gradnji i sječi stabala u Miločerskom parku, okupaciji rijeka projektima mini hidroelektrana, krivolovu i sječi šuma u nacionalnim parkovima Skadarsko jezero i Durmitoru svjedoče o o svemu, samo ne o napretku.

Najveći izazovi za zatvaranje Poglavlja 27 u ovom trenutku su finansijski, ocjenjuje pregovarač sa Evropskom unijom za to poglavlje Saša Radulović: ,,U ovom momentu su nam dostupni IPA fondovi, koji nisu baš najizdašniji, a formira se Zapadno-balkanski finansijski okvir iz koga se takođe očekuje određena finansijska podrška”. Prema njegovim riječima, zakoni se ne primjenjuju u potpunosti, a kaznena politika često izostaje.

Poglavlje 27 jedno je od najkompleksnijih. I najvažnijih, jer direktno utiče na kvalitet života i zdravlja stanovnika Crne Gore. Reklo bi se da su mu najveće prijetnje ipak lični interesi.

                                                                                                                                                                   Andrea JELIĆ

Komentari

Izdvojeno

TRI DECENIJE OD PROGLAŠENJA EKOLOŠKE DRŽAVA: Građani prinuđeni da protestima brane prirodu

Objavljeno prije

na

Objavio:

Dan uoči obilježavanja 30. godina od proglašenja ekološke države, ekolozi su najavili protest. Smatraju da se nema što slaviti. I pored silnih obećanja nove vlasti, mještani su i dalje prinuđeni da protestima brane svoju životnu sredinu

 

U ponedjeljak 20. septembra obilježiće se 30 godina od proglašenja Crne Gore za ekološku državu. Biće svečano. A na terenu i nema mjesta za pretjerano slavlje. Veliki zagađivači Termoelektrana Pljevlja, Kombinat aluminijuma, Željezara, i dalje nesmetano truju vazduh i prirodu. A kao i prije promjene vlasti građani su prinuđeni da protestima brane životnu sredinu u kojoj žive.

Desetak mještana potkomovskih sela u Andrijevici su prošlog četvrtka uhapšeni nakon što su blokirali prolaz kamiona preduzeća Bojkomerc. Mještani su poručili da je dosta bilo pljačke njihovog bogatstva i traže od Vlade da što hitnije preispitaju koncesione ugovore i da zaustave svaku dalju sječu šume na tom prostoru.

,,Posebno tražimo da se zaustavi izvođenje bilo kakvih radnji u dijelu Bradavca gdje se nalaze izvori pitke vode s kojih se nekoliko sela napaja vodom. To je naš ultimatum, jer ako dozvolimo da se nastavi dalja sječa šume, onda će naša sela zbog pokretanja strmog terena nestati s lica zemlje”, poručio je mještanin Strado Babović.

I prije i poslije hapšenja, mještani zahtijevaju da se što prije, u cilju sprečavanja daljeg uništavanja šuma, vodoizvorišta i putne infraksture od strane koncesionara, iniciraju izmjene zakona o upravljanju državnim resursima.

Vladi se ne žuri, a važeći zakon je na strani koncesionara. Nakaradni zakoni i ugovori iselili su narod sa ovih prostora, kazao je na protestnom skupu održanom u nedjelju u Konjuhu Rašid Marković, koji je govorio u ime drvoprerađivača. ,,Evidentno je da je šumaska mafija potpomognuta svim institucijama i kapacitetima države. S prirodnim resursima nestaje narod sa sjevera i to je državni udar”, istakao je Marković.

Na protestu je drvoprerađivač iz Plava Edin Šarkinović objasnio: ,,Jedan kamion koncesionara preveze u prosjeku oko 40 kubika balvana. Ta drvena masa se prodaje za oko 4.000 eura i ta sirovina ide preko granice. Kada bi taj jedan kamion građe lokalni drvoprerađivači pretvorili u neku uglačanu dasku, imali bi prihod od 12.000 eura, a ako bi od tog drveta uradili patos imali bi 20.000 eura. Takođe, država bi preradom tog drveta uzela četiri puta veći prihod po osnovu PDV-a, u odnosu na ono što daje koncesionar. Uz to, određenim vidom poluprerade zaposlio bi se značajan broj radnika. Sve zajedno ukazuje da je po srijedi velika pljačka naroda i države”.

Predrag NIKOLIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 17. septembra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

KAKO SE FABRIKA PEŠKIRA NAŠLA U STEČAJNOJ MASI AUTOPREVOZNOG PREDUZEĆA SIMON VOJAŽ: Gume, kočnice, peškiri, dizalice

Objavljeno prije

na

Objavio:

Ispostavilo se da  fabriku peškira u bihorskom selu Savin bor nije gradio ni  turski bisnismen Ismail Arslan, kako se mislilo, niti predsjednik Opštinskog odbora DPS u Petnjici Mehmed Adrović, suvlasnik “Simon vojaža”, prije uvođenja stečaja.

 

Kada je nedavno objavljen oglas za prodaju beranske autoprevozne kompanije “Simon vojaž” kroz stečaj, saznalo se da je u stečajnu masu ušla, i da je zajedno sa cjelokupnom imovinom , na prodaju data i imovina u selu Savin Bor. Tada se i otkrilo da se radi o nesuđenoj fabrici peškira u tom bihorskom selu.

Tako se ispostavilo da ovu fabriku niti je gradio turski bisnismen Ismail Arslan, kako se mislilo, niti predsjednik Opštinskog odbora DPS u Petnjici Mehmed Adrović, koji je bio suvlasnik “Simon vojaža”, prije uvođenja stečaja.

Kada su stupili u štrajk polovinom 2020. godine, radnici “Simon vojaža” su javno pitali zašto je Adrović njihovim novcem pravio fabriku u svom rodnom selu. Tada to niko nije demantovao, a sada se ispostavilo da fabrikazaista  jeste građena novcem “Simon vojaža” i ušla je u stečajnu masu koja će se polovinom oktobra naći na javnoj licitaciji.

Kakvi su samo hvalospjevi ispjevani Ismailu Arslaniju, kome sada nama ni traga, i Mehmedu Adroviću te 2017. godine, neposredno pred lokalne izbore u Petnjici. Četrdesetdvogodišnji Arslani je predstavljen kao suvlasnik kompanije “Euro Bor” u okviru koje je trebalo da radi fabrika peškira i partner Mehmeda Adrovića.

Navodno je tih dana dopremio iz Turske prve metre sirovine za izradu bihorskog peškira koji će, kako je tvrdio „pokoriti“ region.

Arslanov partner u poslu, Mehmed Adrović tada je govorio da je optimizam turskog tekstilca opravdan, a da je njegov portfolio više nego impresivan.

Lokalni mediji pod kontrolom DPS-a potrudili su se i da objave po nešto iz njegove biografije, kao na primjer, da je rođen u Denizliju, turskom gradu poznatom po razvijenoj tekstilnoj industriji. Da je dvadeset godina u poslu sa tekstilom, kao i da je oženjen i da ima troje djece, “koja ga gledaju samo tokom praznika”.

“Moj put je manje-više sličan mnogim biznismenima. Počeo sam kao običan radnik, pekao sam zanat i znao sam svoje sposobnosti. Vrlo brzo sam otvorio fabriku u Denizliju gdje sam zapošljavao 200 radnika” – pričao je Arslani za portal Radio Petnjica.

Ostalo je zapisano i da su njegovi počeci vezani za ogromno tursko tržiše ali je, kako je ispričao, brzo uvidio mogućnosti internacionalnog poslovanja, pa je počeo da osvaja tržišta Francuske, Njemačke, Austrije, SAD, Balkana.

“Već dvije godine radim i za UN. Ne mogu reći o kojim konkretno instituciojama se radi jer je ugovorima to zabranjeno ali mogu reći da je riječ o veoma ozbiljnim poslovima” – tvrdio je Arslani.

Ovaj turski biznismen je ispričao da je sa prijateljem iz Izmira obišao Balkan. Rekao je da zna za Balkan sa istorijskog aspekta kao bitan “ali i to da je sada bitan i kao poželjno tržište”.

“Obišli smo sjever Crne Gore, imali smo puno sastanaka, od kojih su neki bili potpuni promašaji, a neki pun pogodak. Tako sam otkrio i Petnjicu kroz lik i djelo ozbiljnog privrednika Mehmeda Adrovića” – kazao je tada Arslani.

Mehmed mu je navodno u tri sata ujutru, kada su se sastali, rekao da “želi da učini nešto za ovaj narod i da vjeruje u uspjeh”.

“Njegove potrebe i ozbiljnost su se poklopile sa mojim razmišljanjem. Tako je sve krenulo” – pričao je Arslan.

 

Tufik SOFTIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 17. septembra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

NOVO OBEĆANJE O BOLJEM GAZDOVANJU SPORTSKOM INFRASTRUKUROM KOLAŠINA: Država opet najavljuje pomoć  

Objavljeno prije

na

Objavio:

Najvažniji  objekti kolašinske sportske  infrastrukture  primjer su nebrige i neuspješnih pokušaja Opštine da brine o njima. Ovih dana iz Vlade opet stižu  obećanja o drugačijem  gazdovanju Domom mladih i sportskom halom

 

Sportska hala i Dom mladih u Kolašinu izgrađeni su prije 20 godina, a nijedan od ta dva objekta nije potpuno stavljen u funkciju. Štaviše,  Dom mladih je već deceniju bez ikave namjene i skoro je ruina.  Prema onome što je nedavno, prilikom posjete Kolašinu,  izjavio ministar ekonomskog razvoja Jakov Milatović, slijedi obiman posao rješavanja i pravnih i infrastrukturnih problema.

Oba objekta se nalaze u tzv. Sportskoj zoni i oba su dio premabicioznih višedecenijskih planova o Kolašinu kao centru za pripreme vrhunskih sportista. Zajedničko im je i to što ni posle dvije decenije od kako su izgrađeni,  nemaju upotrebne dozvole. Dom mladih, prema podacima,  Uprave za katastar i državnu imovinu Crne Gore,   ni građevinsku.

Taj turistički objekat radio je  svega nekoliko godina i bio je dat na upravljanje privatniku, odnosno Košarkaškom klubu (KK) Gorštak.  Nakon toga, Opština,  čije tada bio vlasništvo, prepustila ga je vandalima i zubu vremena.  Iz objekta je   ukraden namještaj, električni aprati,  polomljena vrata i prozori, fasada uništena…

Gradnja sportske hale u neposrednoj blizini, počela je u  maju 1996. godine. Bio je to  kapitalni projekat podrške  ekonomskom i turističkom razvoju Kolašina. Stavljena je u funkciju 13. jula 2001. godine, a već deceniju kasnije započela je njena kompletna rekonstrukcija. Izgradnju tog objekta, preko tadašnje Direkcije javnih radova, finansirala je Vlada.  Opština je samo ustupila zemljište.   Iz državnog budžeta izdvojen je novac i za rekonstrukciju, koja je podrazumijevala zamjenu  parketa, grijanje na plin i modernizovane svlačionice. Međutim, sve do sada nije završena fasada. Za rekonstrukciju je potrošeno  više od million eura.

Oba objekta su sada vlasništvo države. Dio  imovine u Sportskoj zoni,  prije nekoliko godina,   Opština  je ustupila državi i tako kompenzovala dio pozamašnog poreskog duga.

U više navrata propali su pokušaji kolašinske lokalne vlasti da halom i Domom mladih  gazduje domaćinski.  Formirano je bilo i preduzeće koje je trebalo da  upravlja tiim objektima i ostalom sportskom infrastrukturom.  Međutim, jedinu korist od njega je imao direktor Srećko Medenica.  On je, tokom 2011.  godine bio direktor JP Sportski centar i za to primao zaradu, a u preduzeću niti je bilo više  zaposlenih niti je poznata čime se bavilo.

Hala je Opštini postala prevelik teret i zbog tuga za utrošenu struju od skoro 200.000 eura.   Nekoliko godina  tom objektu je bila isključena električna energija. Sportisti trenirali uz svjetlost šterika, a prostorije su zagrijavali ložeći peći na drva.

U međuvremenu je država navila formiranje novog preduzeća Centar  za pripreme sportista. Te planove sugrađanima je 2014. godine prenio tadašnji predsjednik Opštine Darko Brajušković.

„Imam uvjeravanja sa državnih adresa i da će smještajni kapaciteti u Domu mladih biti preuređeni i podignuti na veći nivo, daleko uslovniji za boravak. Sve to, računajući i nadavno završeni fudbalski teren i još neke infrastrukturne investicije, omogućiće Kolašinu da postane konkurentno mjesto za pripreme sportista, za šta je klimatski idealan”, saopštio je tada  Brajušković.

Projektom, kako je najvaljivano, trebalo je da bude  biće obuhvaćena pored dva objekta i zemljište od 30.000 matara kvadratnih.  Planovi se nikad nijesu obistinili, pa su i Opština i država još jednom pokazale da nijesu imale  volje da brine o vrijednom dijelu sportske infrastrukture.  U Kolašinu sada opet imaju velika očekivanja od države.

Dragana ŠĆEPANOVIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 17. septembra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvajamo