Kraj sjednice podgoričkog parlamenta, koja traje dok ovaj broj Monitora odlazi u štampu, pokazaće je li došlo vrijeme preokreta, ili će ostati preči partijski i drugi interesi. Ukoliko odbornici izaberu Perića za predsjednika Skupštine, kako je najavljeno, izbjeći će se prinudna uprava u Podgorici. U slučaju nenadanog obrta, odbornicima ostaje još sedam dana za optužbe, kalkulacije i političke trgovine. Posljednji rok za izbor predsjednika SO Podgorica je 26. jun

Dok ovaj broj Monitora odlazi u štampu, u Skupštini opštine Podgorica još traje sjednica na kojoj će se odbornici izjasniti o predlogu da novi predsjednik Skupštine bude Srđan Perić, lider pokreta Preokret. Perić je u srijedu podnio prijavu na tu funkciju sa 20 potpisa podrške. Cilj je, kako je izjavio, sprečavanja uvođenja prinudne uprave u Glavnom gradu.

Da bi Perić bio izabran, neophodno je da za njega glasa 30 odbornika – većina od 59 odbornika, koliko broji Skupština. Dan prije glasanja Monitoru su iz Preokrata potvrdili da će Perić imati podršku 30 odbornika. Osim Preokreta koji ima dva odbornika, podršku su najavili opozicione – Demokratska partija socijalista (DPS) sa 19 odbornika (podrška je dostavljena u pisanoj formi), Demokratska narodna partija (DNP) sa četiri odbornika i po dva odbornika iz Evropskog saveza  i Stranke evropskog progresa (SEP). Iz Građanskog pokreta URA saopšteno je da neće glasati za Perića.

Kriza u Glavnom gradu je počela početkom ove godine, nakon što je Demokratska narodna partija napustila vladajuću koaliciju zbog gradnje kolektora u Botunu. Eskalirala je krajem maja, nakon što je dotadašnja predsjednica podgoričkog parlamenta Jelena Borovinić-Bojović podnijela ostavku na tu funkciju. Ona je tada kazala da je „došlo do nove vladajuće situacije koja nije dobila formalizaciju”, optuživši opoziciju da želi da postane vlast bez izbora.

Tokom direktnog prenosa sjednice SO Podgorice, na kojoj je jedina tačka dnevnog reda bila izbor predsjednika Skupštine,  građani su imali priliku da vide i čuju lokalnu varijantu državnog parlamenta – prepucavanja vlasti i opozicije uz puno patetike, ličnih targetiranja i ogorčenosti.  Posebni dio rasprave zauzela je tema ko je sa DPS-om, te ko je ranije bio član i davao podršku ovoj partiji.

Iz vlasti tvrde da je najavljeni izbor Perića na mjesto predsjednika Skupštine cirkus i frankenštajn koalicija. Insistiraju da oni koji podržavaju Perića za predsjednika Skupštine Glavnog grada u stvari prave koaliciju i preuzimaju vlast u Podgorici, što je lider Preokreta više puta demantovao. Vlast nije ponudila drugo rješenje za izlazak iz krize izuzev uvođenja prinudne uprave.

Glavna teza opozicije je tvrdnja o sračunatoj ostavci bivše predsjednice radi uvođenja prinudne uprave kojom bi Vlada i vladajuće partije Pokret Evropa sad (PES), Demokrate i Nova srpska demokratija (Nova) u predizbornoj godini imali 165 miliona eura dodatnog predizbornog budžeta.

Štetnost prinudne uprave ne vide samo u opoziciji. Odbornik vladajućeg Pokreta za Podgoricu (PzPG) Dragutin Vučinić, najavio je podršku Periću, iako je njegova partija rekla da neće glasati za lidera Preokreta. „Glasaću kako ne bi došlo do prinudne uprave nad ovim gradom, a što bi po mom mišljenju išlo nauštrb interesa njegovih građana. Odnosno opet na ruku dobro poznatih krugova, kako bi se što brže došlo do dijela neophodnih sredstava za otpočinjanje ovog već sad opsesivno-kompulzivnog zamišljaja izgradnje na Veljem brdu“, saopštio je Vučinić. On se ogradio od optužbe da se ovim potezom politički reanimira DPS: „Ta priča o reanimaciji DPS izbjegavanjem prinudne uprave je presmiješna“.

Vlast je svoju strategiju odvraćanja opozicije od izbora Perića na čelo lokalne Skupštine bazirala mahom na optužbama o saradnji sa DPS-om. Bivša predsjednica SO Podgorica Borovinić-Bojović, koja je već najavljena kao buduća potpredsjednica Vlade, optužila je opoziciju da formiraju novu većinu i da svaka  saradnja sa DPS-om predstavlja političku „reanimaciju“ te partije. U kritikama joj se pridružio i vladajući Pokret Evropa sad (PES) koji dogovor opozicije vidi kao uvod u rušenje gradonačelnika Saše Mujovića i zvaničnu saradnju sa DPS-om.

„Sve je očiglednije da problematizovanje zakonskog instituta prinudne uprave nije izraz iskrene brige za deblokadu rada lokalne samouprave, već pokušaj stvaranja političkog alibija za formiranje neprincipijelnih i teško održivih koalicija”, saopštili su iz PES-a.

Na udaru se pored Preokreta, posebno našla partija Milana Kneževića, koja je do skoro bila dio vlasti. Iz Kneževićevog DNP su odgovorili da će podržati Perića ali da neće sa DPS-om rušiti gradonačelnika Mujovića.

Partije koje podržavaju Perića tvrde da im je cilj da se glavni grad ne uvede u stanje prinudne uprave. U tom slučaju – nefunkcionisanja lokalnog parlamenta, Vlada preuzima upravljanje opštinom kroz odbor povjerenika koji bi upravljao gradom.

„Da dozvolimo da se uvede prinudna uprava u Podgorici, da se suspenduje Skupština i da damo 250 miliona eura Saši Mujoviću i trojici ljudi koje će da imenuje Milojko Spajić da ih harče do juna 2027. godine, dominantno na ovim ‘magarećim livadama’, projektu Velje brdo, koji pokušavaju da nam predstave kao epohalni projekat vijeka, a u stvari će da bude lopovluk prvorazrednih namjera Milojka Spajića, jer je to dominantno njegova ideja“, izjavio je Knežević.

Docentkinja na Univerzitetu Donja Gorica Nikoleta Đukanović  smatra da su najveći dobitnici najavljenog aranžmana – građani Podgorice. Ona je ocijenila da bi prinudna uprava bila najgori mogući scenario za glavni grad, te da odgovorne partije ne bi smjele dozvoliti da do toga dođe.

Podsjetila je i da je „nova većina” već drugi put nakon 2020. uspjela da formira vlast u glavnom gradu, ali nije uspjela da je održi, te da to otvara ozbiljno pitanje političke odgovornosti: „Kako je moguće da politički akteri koji su dobili povjerenje građana za upravljanje gradom nisu uspjeli da obezbijede stabilnost i funkcionalnost vlasti? Da li osjećaju odgovornost za stanje koje je dovelo do institucionalne krize?”, upitala je Đukanović.

O uvođenju prinudne uprave u Podgorici spekulisalo se i krajem 2022. godine tokom tromjesečne blokade proglašenja rezultata lokalnih izbora zbog nefunkcionalnosti Ustavnog suda. U glavnom gradu tada prinudna uprava nije uvedena, ali jeste u Tivtu i Budvi. Tokom 2024. godine Vlada je uvela prinudnu upravu u Beranama i Andrijevici. Vlada iste godine nije uspjela da uvede prinudnu upravu u Šavniku koji drži neslavni rekord u nefunkcionisanju lokalne uprave jer izborni proces nije završen ni skoro četiri godine od raspisivanja – oktobar 2022.

Ako odbornici ove sedmice ne izaberu Perića za predsjednika Skupštine, imaće još sedam dana za optužbe, kalkulacije i političke trgovine, pošto je posljednji rok za izbor predsjednika SO Podgorica 26. jun. Ukoliko to mjesto i tada ostane upražnjeno, biće uvedena prinudna uprava. Redovni lokalni i državni izbori su planirali za sljedeću godinu.

Završetak sjednice Skupštine Glavnog grada, pokazaće jedno – je li došlo vrijeme preokreta, ili će partijski i drugi interesi ostati preči.

SRĐAN PERIĆ, LIDER PREOKRETA:
Za veću transparentnost i kontrolu ulogu Skupštine

„Ako budem izabran za predsjednika Skupštine Glavnog grada, prvi korak bi bio upućivanje odbornicima svih odluka koje su neophodne za nesmetano funkcionisanje grada, kao i izvještaja o radu gradonačelnika“, kazao je Perić za Monitor.

„Nakon toga, fokus bi bio na primjeni modela za očuvanje funkcionalnosti Podgorice i sprečavanje uvođenja prinudne uprave – za šta smo  tražili podršku. To podrazumijeva otvaranje podgoričkog parlamenta prema građanima, veću transparentnost rada i stvaranje prostora da javnost bude aktivan učesnik, a ne samo posmatrač procesa donošenja odluka.

Posebna pažnja bi bila posvećena jačanju kontrolne uloge Skupštine. Građani imaju pravo da znaju kako se troši njihov novac, kako se sprovode politike i kakvi se rezultati postižu. Zato je važno da kontrolni mehanizmi budu snažniji, dostupniji javnosti i dosljedno primjenjivani.

Cilj je donošenje kvalitetnijih odluka zasnovanih na argumentima, provjeri činjenica i javnom interesu. Važno je naglasiti i da Skupština odlučuje kolektivno, te da glas predsjednika Skupštine vrijedi jednako kao glas svakog odbornika. Ishod njenog rada zavisi od svih odbornika, bez obzira na političku pripadnost.

Zato je važno razumjeti da ovaj model ne podrazumijeva ni koaliciju ni ulazak Preokreta u vlast. On predstavlja namjeru da se obezbijedi funkcionisanje grada i istovremeno otvori prostor za drugačiju političku praksu: onu koja se zasniva na uključivanju, dijalogu i odgovornosti.

Predrag NIKOLIĆ

Skupština akcionara EPCG usvojila je novi Statut kompanije. Time je, kažu, ispunjena obaveza usklađivanja akata, organizacije i poslovanja EPCG sa odredbama Zakona o privrednim društvima. No, i površna analiza pokazuje da se desilo tek partijsko usklađivanje

Skupština Crne Gore usvojila je u utorak Zakon o upravljanju privrednim društvima u vlasništvu države. Tim propisom se, saopšteno je iz Ministarstva finansija, uvodi novi sistem upravljanja državnim kapitalom zasnovan na profesionalnosti, transparentnosti i odgovornosti.

„Jedna od najvažnijih novina odnosi se na profesionalizaciju upravljačkih struktura u državnim preduzećima. Uvode se jasni i strogi kriterijumi za izbor kandidata, nezavisna komisija koja vrši selekciju, kao i obaveza da članovi organa upravljanja posjeduju odgovarajuće znanje, iskustvo i kompetencije. Članovi organa upravljanja će biti birani po sprovedenom javnom konkursu“, naveli su iz resora ministra Novice Vukovića. „Prostor za diskreciono odlučivanje i politički uticaj biće značajno sužen, dok će rezultati i učinak biti ključni pokazatelji uspješnosti”.

Usvajanje ovako bitnog propisa, nakon što je Vladin prijedlog na čekanju u parlamentu proveo skoro četiri mjeseca, prošao je bez pripadajuće pažnje javnosti. Izostale su čak i očekivane samohvale zvaničnika.

Dio te tišine mogao bi se pravdati očekivanjima da usvojeni Zakon, takav kakav je, neće dovesti do najavljene profesionalizacije i depolitizacije menadžmenta državnih kompanija. Pošto je za tako nešto potrebna veća sila od zakonskog akta sa nepunih 70 članova (25 stranica).

„Zakon još uvijek daje ogromne diskrecione mogućnosti da ukoliko političke partije budu željele da njihovi prvaci budu u organima upravljanja privrednih društava u vlasništvo države, oni to i budu“, ocijenio je Marko Sošić iz Instituta alternativa.

Vladajuća politička elita, poput njihovih prethodnika, nema stvarnu namjeru da se odrekne privilegije raspolaganja i upravljanja (preostalom) državnom imovinom. Sa naglaskom na njeno korišćenje u cilju jačanja političko-finansijske infrastrukture. Partijske i lične. Zato je ovaj Zakon usvojen pod moranje, da bi se ispunila očekivanja Brisela. Istovremeno, iznalaze se modeli za što je moguće duže održavanje postojećeg stanja u kome je partijska knjižica važnija od profesionalnih referenci.

Za potvrdu te teze, nećemo se pozvati na primjer, recimo, Luke Bar. Bilo bi suviše lako. Koliko proše nedjelje, zaposleni tog državnog preduzeća uputili su Vladi Milojka Spajića zahtjev da se „javno, pisano i nedvosmisleno” izjasni o budućnosti preduzeća na kome je, nekada, projektovana ekonomska budućnost Crne Gore. Od 490 zaposlenih, 451 potpisao je zahtjev kojim se traži odgovor na pitanje: da li se Luka Bar razvija kao državna strateška kompanija ili se, kroz nejasne aranžmane i odluke donesene bez učešća zaposlenih, priprema teren za njeno prepuštanje tuđim interesima? Zvaničan odgovor se čeka.

Po sličnom principu, bilo bi neozbiljno primjenu decembarskog Zakona o privrednim društvima i ovonedjeljnog Zakon o upravljanju privrednim društvima u vlasništvu države provjeravati na primjeru Plantaža AD. U toj državnoj kompaniji, duže od godinu dana, od javnosti kriju čak i podatke o školskoj spremi i radnom iskustvu izvršnog direktora Igora Čađenovića.

Da pođemo od glave državnog preduzetništva. Elektroprivreda Crne Gore je „najveća, najvrjednija, najvažnija, najbolja…”, kompanija u državnom vlasništvu. Kad u njoj zažive pomenuti zakoni, pola priče biće ispričano. Samo treba imati strpljenja da se to i desi.

Skupština akcionara EPCG usvojila je u ponedjeljak novi Statut kompanije. Time je, kažu, ispunjena obaveza usklađivanja akata, organizacije i poslovanja EPCG sa odredbama Zakona o privrednim društvima. „Donošenjem ovog akta, EPCG blagovremeno sprovodi proces usklađivanja sa novim zakonskim okvirom, imajući u vidu da rok za usklađivanje, propisan Zakonom o privrednim društvima, ističe upravo danas“, navodi se u saopštenju nakon Skupštine akcionara.

Zgodno se namjestilo, pa je rok za usklađivanje pravnih akata sa Zakonom o privrednim društvima isticao dan prije nego što je Zakon o upravljanju u državnim preduzećima usvojen u Skupštini. Da je, primjera radi, predsjednik parlamenta Andrija Mandić taj propis stavio na dnevni red prije 10-20 dana,  Odbor direktora EPCG, predvođen Milutinom Đukanovićem, bi morao kompanijski Statut prilagoditi i odredbama tog Zakona. Makar onima čija primjena nije prolongirana da početka naredne godine.

Ne bi to bio baš jednostavan posao.

Površna analiza pokazuje kako usvojeni Statut EPCG, suprotno tvrdnjama, nije usklađen sa važećim Zakonom o privrednim društvima. Uzmimo za primjer: Statut EPCG ne prepoznaje rodnu zastupljenost u organima upravljanja; politika naknada (naglasak je na novcu koji se, stalno ili periodično, dijeli menadžmentu mimo redovne plate) je definisana mnogo paušalnije nego što to propisuje krovni Zakon; nema dijela koji se odnosi na periodičnu procjenu rada Odbora direktora i komisija koje on imenuje (nema godišnje evaluacije rada Odbora, predsjednika  odbora …), Odbor direktora namjerava zadržati nadležnosti koje novi Zakon prebacuje na komisiju za imenovanja…

Manjinski akcionari analizirali su još detaljnije. Tako je Nataša Backović ukazala na problematičan sadržaj člana 93 novog Statuta koji propisuje da članovi organa preduzeća „ne odgovaraju za štetu koja nastane kao rezultat sprovođenja odluka Skupštine akcionarskog društva“, odnosno, da ,, pravo akcionarskog društva da zahtijeva naknadu štete u skladu sa ovim članom zastarijeva u roku od 5 godina od dana nastanka štete“.

EPCG i njen menadžment nijesu zakonodavni organ da odlučuju o rokovima zastare, obrazložila je.

Dejan Mijović ukazuje na kumulativne efekte izmjena kompanijskog Statuta, ukazujući na tri grupe odredbi koje „djeluju sinergijski, odnosno u istom pravcu” – član 93 potencijalno ograničava odgovornost organa upravljanja za štetu; članovi 121 i 122 omogućavaju da se finansijske posljedice eventualno štetnih odluka apsorbuju u ukupnim, agregiranim rezultatima Društva; članovi 133 i 134 značajno proširuju mogućnost ograničavanja pristupa informacijama koje su ključne za detektovanje loših odluka i utvrđivanje te iste odgovornosti.

Mijović te primjedbe stavlja u kontekst rekonstrukcije TE Pljevlja koju je već problematizovao pred nadležnim organima. „Posmatrane zajedno, ove odredbe stvaraju osnovanu sumnju da njihov praktični, sistemski efekat može biti otežavanje ili opstrukcija budućih postupaka za utvrđivanje odgovornosti i naknadu štete”.

Kada bi u kontekst stavili i Zakon o upravljanju u državnim preduzećima, slika bi bila zanimljivija. A ideja autora prepoznatljivija.

Novi Statut EPCG definiše Revizorski odbor kao posebno tijelo koje nadzire finansijsko izvještavanje, interne kontrole, upravljanje rizicima i rad interne revizije. U opisu tog tijela i njegovih nadležnosti naglašena je nezavisnost.

Međutim, članove Revizorskog odbora bira Odbor direktora. On utvrđuje visinu naknade koju primaju članovi i ocjenjuje njihov rad. Ovonedjeljni zakon predviđa mnogo jači sistem komisija i procedura imenovanja kroz konkursni postupak i komisije za imenovanja.

Da ne otvaramo priču u depolitizaciji menadžmenta. Koja će na dnevni red doći u najboljem slučaju, tek poslije sljedećih parlamentarnih izbora.

Do tada, ostajemo nemoćni pred informacijama poput one iz izvještaja revizora za prošlu godinu, gdje se navodi da je prosječna cijena uvoznog MWh bila 106 eura, dok je EPCG tu struju građanima prodavala po cijeni od 55 eura. Ko je donio odluku da EPCG, odnosno država i građani kao njeni vlasnici, po svakom uvoznom megavatu izgube oko 49 eura? I kako se to uklapa sa vladinom pričom o „profesionalnosti, transparentnosti i odgovornosti” u državnim preduzećima? Odgovori su negdje „po dubini” kadrovske politike vladajućih.

Zoran RADULOVIĆ

Zahtjev za hitnim kontrolnim saslušanjem u parlamentu zbog slučaja HTP Boka Dragana Brkovića, poklopio se sa hitnim zahtjevom za zaštitu stečajne mase nad Brkovićevom Vektra Montenegro od strane Ellena Group DOO Herceg Novi (posjeduje 33.61 odsto akcija Vektra Boke). Izvršni direktor Ellena Group u zahtjevu Privrednom sudu traži smjenu stečajnog upravnika i ispitivanje spornih transakcija u iznosu od 1.8 miliona eura

U srijedu je objavljeno da su poslanici Vasilije Čarapić (PES) i Bogdan Božović (SNP) podnijeli zvanični zahtjev za hitno održavanje kontrolnog saslušanja u Skupštini. Zahtjev je upućen skupštinskoj Komisiji za praćenje i kontrolu postupka privatizacije (predsjednik Uglješa Urošević). Traži se hitno utvrđivanje činjenica i odgovornosti oko realizacije privatizacionog ugovora nekadašnjeg državnog Hotelsko turističkog preduzeća (HTP) Boka koja je prešla u ruke Vektre Montenegro kontroverznog biznismena Dragana Brkovića.

Teme parlamentarnog saslušanja su zaštita državnog kapitala i imovine, neispunjavanje investicionih i drugih obaveza, zaštia prava radnika (njih oko 200, bivših i sadašnjih). U obrazloženju zahtjeva se navodi da je „umjesto razvoja hotelskih kapaciteta i… turističke infrastrukture, došlo do višegodišnje devastacije vrijedne imovine HTP Boka, propadanja hotelskih objekata i ozbiljnog umanjenja vrijednosti državnog kapitala”. Izražava se posebna zabrinutost zbog sumnji u otuđenje dijela imovine i akcija po cijenama višestruko nižim od njihove tržišne vrijednosti.

Kada su prije nepunih pet godina,  27. avgusta 2021, uhapšeni biznismen Dragan Brković, njegovi sinovi Boris i Bojan i izvršni direktor kompanije Vektra Milić Popović, mnogi u Crnoj Gori su mislili da država ozbiljno kreće protiv privrednog kriminala. Dragan Brković je javnosti poznat kao kum bivšeg šefa režima Mila Đukanovića, koji se od skromnog majstora za auspuhe vinuo u jednog od najprestižnijih biznismena tokom perioda ratova i sankcija 1990-ih. Mnogi kritičari Đukanovićevog režima su tvrdili da je Brković samo formalni vlasnik koncerna.

Specijalno državno tužilaštvo (SDT) je otvorilo istragu protiv navedenih jer su u periodu od septembra 2017. do decembra 2019. godine, prilikom izvršenja plana reorganizacije privrednog društva Vektra Boka AD Herceg Novi, „kao odgovorna lica u privrednom društvu, zloupotrijebili svoja ovlašćenja, u namjeri pribavljanja protivpravne imovinske koristi za druga pravna lica i da su sredstva kojim je društvo raspolagalo u visini od 5.075 miliona eura koristili protivno njihovoj namjeni”. Ranije su iz SDT-a (januar i februar 2021) stizale vijesti da se u HTP Boka izviđaju zloupotrebe u kojima je država oštećena za oko 50 miliona eura.

SDT je Brkovića i sinove osumnjičio i za „pranje dijela novca, koji je pribavljen kao protivpravna imovinska korist zloupotrebom ovlašćenja”. Dragan Brković je u SDT-u saslušavan i početkom februara 2021. zbog sumnje da je nezakonito trošio novac koji je njegova firma dobila od kredita iz Abu Dabi fonda. On je negirao sve što mu se stavlja na teret.

Da sve nije išlo kako je najavljivano, vidi se i iz toga da je optužnica podignuta tek 29. decembra 2023. Vijeće Višeg suda u Podgorici je potvrdilo optužnicu tek 12. juna 2024. godine. Brkovići i Popović su izašli iz pritvora za manje od dva mjeseca – 22. oktobra 2021. jer SDT nije tražio produženje pritvora. To i nije iznenađenje jer je tada SDT-om upravljao Milivoje Katnić, sada i sam u pritvoru. Sudi mu se za asistenciju narko kartelu i zloupotrebu službenog položaja.

Dosadašnji proces protiv Brkovića nije završen ni u prvostepenom postupku. U medijima nema nikakvih izvještaja sa suđenja u Višem sudu, što upućuje na zaključak da se ročišta volšebno (i uz opstrukcije) ne održavaju kao ranije u slučajevima poput Vesne Medenice, nekadašnje šefice pravosuđa.

Zahtjev za hitnim kontrolnim saslušanjem u parlamentu se poklopio i sa hitnim zahtjevom za zaštitu stečajne mase nad Brkovićevom Vektra Montenegro (većinski vlasnik u Vektra Boka) od strane Ellena Group DOO Herceg Novi (posjeduje 33.61 odsto akcija Vektra Boke). Izvršni direktor Ellena Group Danilo Matiješević je poslao zahtjev Privrednom sudu 13. juna ove godine. Matijašević traži i smjenu stečajnog upravnika i ispitivanje spornih transakcija u iznosu od 1.8 miliona eura. Ellena Group je uvidom u spise dokumentacije koja se odnosi na Plan reorganizacije Vektra Boke utvrdila da u spisima nema četiri fakture koje prestavljaju osnov za sporne kompenzacije od 1.8 miliona, te traži hitnu provjeru od strane Suda i nadležnih institucija.

Saga HTP Boka, preimenovana u Vektra Boka, počela je 2007. godine kada je Brković, kao prvorangirani, kupio 59.4 odsto akcija. U trenutku prodaje preduzeće je posjedovalo oko 128.000 kvadrata zemljišta, većinom u zoni Morskog dobra, tj. na obali. U sastavu HTP Boka su bili hoteli Plaža, Tamaris i Igalo, restoran Žanjice na poluostrvu Luštica, i Galeb u Igalu. Za akcije je ponuđeno 22 miliona eura uz investioni program od 50 miliona eura. U kasnijem aneksu Brković se obavezao investirati 64 miliona. Kao i da neće prodavati ili staviti pod hipoteku nijedan od hotela, ali ni više od 30 odsto preostale „male” imovine. Ispalo je – „puj pike ne važi”.

Monitor je već pisao da je Brković platio akcije tek nakon dvije godine, po dokumentaciji koje je Savjetu za privatizaciju dostavio nekadašnji ministar turizma Predrag Sekulić. Umjesto uloženih 64 miliona, u Vektra Boku je ušlo svega pet miliona, makar po papirima. Hotel Plaža je založen za kredit veći od 20 miliona eura, koji je otišao za potrebe Brkovićeve matične firme Vektra Montenegro. Kasnije su se nizali krediti i hipoteke (do kraja 2011. između 150 i 200 miliona eura po tvrdnjama Pokreta za promjene) umjesto modernizacije i hotelske ekspanzije. S druge strane, Brković je nastavio s jakom retorikom i navodnim ulaganjima koja će iznositi čak 350 miliona.

Brković će se požaliti u aprilu 2021, kada je DPS već izgubio vlast, da je od HTP Boka naslijedio brojne probleme i da ne postoji državna institucija koju više od 10 godina nije molio da riješi probleme iz pretprivatizacionog perioda. Naveo je 28 miliona naslijeđenih gubitaka, 26 miliona neusklađenog akcijskog kapitala, preko 15 miliona naslijeđenih imovinskih sporova i restitucije i oko 4,5 miliona radnih sporova. U aprilu 2021. najavio je i međunarodnu arbitražu kupoprodajnog ugovora za HTP Boka.

Brkovićeva argumentacija slična je izgovorima ruskih investitora u Kombinatu aluminijuma Podgorica (KAP) kao opravdanje zašto nisu uložili 55 miliona prema privatizacionom ugovoru. Brkovićev kum Milo Đukanović je, isto kao i za Ruse (kojima je potpisao preko 100 miliona garancija koje su aktivirali i naplatili), imao razumijevanje i za Brkovićeva nesnalaženja. Priče o neuspjehu Vektra Boke su „najobičnije politikanske konstrukcije iza kojih ne stoji ni zrnce istine”, tvrdio je Đukanović uz opasku da je država ta koja nije „blagovremeno stvorila pretpostavke za početak investicionog ciklusa”. U proljeće 2012, pet godina po preuzimanju HTP Boke, Đukanović je opet poručio da je Brkovićevo „vrijeme počelo da teče” i da će se vidjeti „da li je u stanju da realizuje investicioni plan”. „Ako to ne bude, nema sumnje, biće promijenjen, dovešćemo drugoga investitora”, zaključio je. Prazna priča.

Pet godina nakon pada DPS-a i početka obračuna s organizovanim kriminalom (ne zahvaljujući reformi miloističkog pravosuđa već pristiscima sa Zapada) i dalje ostaju neriješeni ogromni problemi Vektra Boke i utvrđivanje odgovornosti. Osim krivičnog postupa koji SDT vodi protiv Brkovića i Popovića pred Specijaliziranim odjeljenjem Višeg suda, postoje i brojne druge krivične prijave po kojima tužilaštva i sudovi postupaju bez ikakve hitnosti.

Krajem marta ove godine Ellena Group je pred Osnovnim državnim tužilaštvom (ODT) Herceg Novi predala krivičnu prijavu protiv Milića Popovića (izvršnog direktora Vektra Boka), Dragana Spalevića i Ranka Grbavca, sekretara društva i pravnika u istoj firmi, zbog zloupotreba položaja, štetnih ugovora i nanošenja štete firmi i povjeriocima u toku reorganizacije. Naime, tokom 2017. za vrijeme Plana reorganizacije (isti period za koji Popovića tereti SDT za druge zloupotrebe) zaključeni su ugovori o radu s više osoba, koje je potpisao Milić Popović kao izvršni direktor. Ugovorima je predviđeno pravo na otpremninu od 36 bruto plata (iako to nije bilo predviđeno Planom), u vremenu kad su računi bili u blokadi, postojala značajna dugovanja prema povjeriocima i firma bila u režimu ograničenog finansijskog poslovanja. Tako je Popović Grbavcu dao neto platu od 2.000 eura mjesečno, Spaleviću 1.5 hiljade i samom sebi takođe 2.000,  kao članovima stručnog tima. Ugovor o radu Popović je potpisao sam sa sobom. Od 2017. do kraja 2024. Popović je ukupno prihodovao 496.890 eura kao član stručnog tima i član borda direktora Vektra Boka.

Da se radi o fiktivnim poslovima tzv. „stručnog tima” vidi se iz izjave advokatice Snežane Jović od 31. marta 2025. ovjerene kod notarke Tanje Čepić, gdje ona pod punom odgovornošću izjavljuje da kao „član stručnog tima nema potraživanje” prema Vektri Boka po osnovu naknade za sprovođenje Plana reorganizacije „s obzirom na to da u radu stručnog tima nisam nikada učestvovala”. Jovićkoj je bila opredijeljena plata od 1.5 hiljada mjesečno.

Monitor će nastaviti objavljivanje materijala do kojih je došao povodom slučaja Vektra Boka.

Jovo MARTINOVIĆ