Monitor.co.me

KADROVSKE IGRE U VOJNOM VRHU

Tajne oficirskih dosijea

E-mail Ispis PDF

vujanovic-vijenac-003Ministarstvu odbrane Crne Gore na raspolaganju su pet aktivnih generala, od kojih dvojica na službi u Generalštabu, dok su trojica u vojno-diplomatskim misijama.
Toliki broj generala, kao i ostalog oficirskog personala - uključujući i aktivne pukovnike - nesrazmjeran je planiranoj formaciji Vojske Crne Gore (VCG) od 2.400 pripadnika. Objavljen je deficit podoficira, kao i profesionalnih vojnika (loše plate), ali, s generalima - da kucnemo u drvo - dobro stojimo.
Na jednog crnogorskog generala tako dolazi svega po 500 oficira, podoficira i vojnika, što je red veličina jednog pješadijskog bataljona.
U odnosu na 1990-te pa nadalje, brojnost profesionalnih pripadnika oružanih snaga u Crnoj Gori je prepolovljena. Bivši operativno-strategijski nivoi komandovanja Vojske Jugoslavije instaliralni od 1992. godine - poput armije, korpusa ili komande ratne mornarice - ukinuti su, ali je, paradoksalno, broj aktivnih generala u VCG, odnosno, u Ministarstvu odbrane povećan. Ranije su obično bila najviše tri jugoslovenska generala, dva su sjedjela u Podgorici a jedan u Kumboru (komandi ratne mornarice) - i njihov broj je bio neracionalan.

KO JE KO: Viceadmiral Dragan Samardžić, načelnik Generalštaba VCG, ima dvije generalske zvjezdice, jednu manje načelnik štaba Generalštaba VCG general-major Dragan Milosavljević.
Ukupno trojica drugih general-potpukovnika (dvije zvjezdice) podnose izvještaje o radu mninistru odbrane Boru Vučiniću. General-potpukovnik Ljubiša Jokić je šef vojnog dijela misije Crne Gore pri NATO-u u Briselu, general-potpukovnik Jovan Lakčević vojni ataše u Sloveniji a general-potukovnik Radosav Martinović vojni ataše i u Austriji i pri OEBS-u.
Vazduhoplovac Jokić je bio posljednji načelnik Generalštaba Vojske Srbije i Crne Gore, inženjerac Lakčević komandant Podgoričkog korpusa i prvi načelnik Generalštaba VCG; artiljerac Martinović je sredinom 1990-ih bio pomoćnik načelnika Generalštaba Vojske Jugoslavije a 1999. komandant 2. armije (Podgorica).
Svi oni, uključujući Samardžića i Milosavljevića, u generale su promovisani odlukama iz Beograda, za doba „saveznih država". Bez izuzetka, završili su jugoslovenske vojne akademije i sva komadno-štabna usavršavanja i bili učesnici slavnog vojevanja na prostoru SFRJ; tokom karijera na šapkama su promijenili po tri-četiri i državnih i ideoloških amblema.
Od crnogorskog referenduma, jedina unaprijeđenja u viši generalski čin su uslijedila kada je, predsjednik Filip Vujanović, 9. juna 2006. u čin general-potpukovnika unaprijedio general-majora Lakčevića a kontraadmirala Samardžića u viceadmirala - oba unaprjeđenja bila su vanredna.
Karijera Samardžića, sadašnjeg šefa Generalštaba, uglavnom i jeste hronologija vanrednih unaprijeđenja. Izgleda kako se Samardžić istakao kao oficir 18. mornaričke brigade raketnih čamaca i topovnjača Jugoslovenske narodne armije (JNA) tokom borbenih dejstava u Hrvatskoj. Od ratne 1992, kada je nagrađen činom poručnika bojnog broda, unaprijedili su Samardžića ukupno šest puta - od toga čak pet puta vanredno.
Nakon referenduma, Samardžić je najprije bio Lakčevićev zamjenik, zatim je - navodno, uzburkale su se generalske pizme - privremeno skinuo uniformu, obukao građansko odijelo, stavio kravatu i postao, kao civil, pomoćnik ministra Vučinića za materijalne resurse. Samardžić je u uniformu opet uskočio kada je Lakčević februara 2008, odlukom Savjeta za odbranu i bezbjednost, razriješen dužnosti šefa Generalštaba.
U Generalštabu drugi po činu, pješadijski general Milosavljević, od 1992. vanredno je proizvođen u sve činove. Kao pripadnik jedinica i operativnih štabova bivšeg 2. korpusa (Titograd) JNA, on je, takođe, učesnik ratnih dejstava.

KABINET: Autorizacija kadrovske politike, ne samo zbog Ustavnih i zakonskih ovlašćenja, pripisuje se predsjedniku Vujanoviću.
Šef njegovog vojnog kabineta, Rajko Pešić, postavljen je prošle godine za vojnog atašea u SAD. Pešić je samo potpukovnik, što je upadljiv hijerarhijski kontrast u odnosu na trojicu drugih vojnih atašea - general-potpukovnike Jokića, Lakčevića i Martinovića.
Upravo intervencijom iz Vujanovićevog kabineta, na službu je 2006. primljen pukovnik Zoran Bošković, sada šef Odsjeka za međunarodnu odbrambenu saradnju Ministarstva odbrane. Bošković se u propisanom roku da se oficiri bivše ,,savezne vojske", nakon crnogorskog referenduma, po slobodnoj volji izjasne da li će biti pripadnici oružanih snaga Crne Gore ili Srbije - najprije opredijelio da ostane u Srbiji. Naknadno, predomislio se, perspektiva daljeg napredovanja u Beogradu mu se izjalovila.
Pukovnik Bošković je rođak Vuka Boškovića, Vujanovićevog savjetnika za nacionalnu bezbjednost. Prema pisanju štampe, Bošković je viđen za budućeg vojnog atašea u Njemačkoj.

Iz akta Vujanovićevog kabineta Br.02-728/2 od 7. juna 2007. godine, potpisao generalni sekretar Milan Brajević, saznajemo da su i dokumenti oko unaprjeđenja i postavljenja najodgovornijih u vojnom vrhu - nedostupni! Vujanovićev kabinet je odbio zahtjev za pristup informacijama o unaprjeđenjima i postavljenjima za general-potpukovnika Lakčevića i viceadmirala Samardžića. Iako je ta informacija objavljena u svim medijima, iz Vujanovićevog kabineta su se pozvali na odredbe o ograničavanju slobodnog pristupa informacijama jer ,,dokumenta koja se traže predstavljaju sastavni dio personalnog dosijea" čijim bi se ,,objelodanjivanjem značajno ugrozili privatnost i druga lična prava pojedinaca".

Vujanović je Lakčevića i Samardžića, unaprijedio i postavio na dužnosti u Generalštabu VCG na osnovu zakonskih propisa ,,savezne države" a da akti o tim unaprjeđenjima nijesu objavljeni u Službenom listu RCG - samim tim akti formalno i nijesu stupili na snagu. I to se zove: vojna tajna!

TAJNE:
Male države, po običaju, imaju najveće vojne tajne. Na crnogorskom primjeru vojne tajne nijesu vrste i obim ubojnih ratnih materijala, već domen zakulisne kadrovske politike.
Markantan primjer je ,,razrješenje" general-potpukovnika Lakčevića s dužnosti načelnika Generalštaba koje je uslijedilo par mjeseci nakon hapšenja mornaričkog pukovnika Ilije Brčića u Italiji. Javnost sa službene adrese nikada nije upoznata o stvarnim razlozima sklanjanja Lakčevića.
Brčićev ,,personalni dosije" imao je neprijatnu činjenicu - krivičnu presudu hrvatskog suda, izrečenu u odsustvu, ali za nju se, na vrijeme, znalo i u Generalštabu i u Ministarstvu odbrane!

U Crnoj Gori, nekada mnogopoštovana oficirska uniforma, sada je i zgodna mimikrija. Na primjer, komandant Vazduhoplovne baze VCG u Golubovcima, pukovnik Vladislav Vlahović, službeno - helikopterski pilot, bio je zapravo pripadnik vojno-obavještajne službe, te raniji šef 123. obavještajnog centra VJ u Podgorici i vojni ataše zvaničnog Beograda na povjerljivim zadacima u Velikoj Britaniji.

Niz neprijatnih ili manje prijatnih činjenica iz biografija mnogih aktivnih oficira VCG su arhivirane u ,,personalnim dosijeima" i mogu - daleko od javnosti i stvarnih potreba oružanih snaga - našim glavarima poslužiti kao delikatno sredstvo selektiranja vojnog vrha, po modelu: Ja tebi serdare, ti meni vojvodo.

Vladimir JOVANOVIĆ

 

pozovi-sprijeci

CEROVO_Monitor_baner_310x60

 

Monitor u novom broju donosi

Monitor broj 1469 / 14.decembar 2018.     AD AVALE DO BJELASICE - KAKO VLAST POMA...

 

Monitor broj 1468

Monitor broj 1468 / 07.decembar 2018.     ZAROBLJAVANJE NEBOJŠE MEDOJEVIĆAStavlj...

 

Monitor broj 1467

Monitor broj 1467 / 30.novembar 2018.   PODGORIČKA SKUPŠTINA: 1918 – 2018:Prosl...